Tibetan
ང་ཟག་རིགས་པ་བདུན་གྱི་བཙལ་བའི་ཚུལ་རྣམས་སྟོན་ན་མཐའ་གཞན་འགོག་པའི་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་རྩོད་ལན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞུང་དུ་བཤད་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་འགོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་ཁེགས་པས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ཀྱང་ཁེགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་གནོད་པ་མཐོང་བས་བསྒྲུབ་བྱ་འཛིན་པའི་བློ་ལྡོག་པ་རིགས་པ་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་རོང་སྟོན་དམ་པ་གསུངས་པ་ནི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ལུགས་སོ། །གཉིས་པ་རྟོགས་གེས་འཐད་པ་བཅུག་ནས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་འགོག་པ་ལ་ཡོད་ངེས་པའི་རྒྱུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དགག་པ་དང་། མེད་ངེས་པའི་རྒྱུ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་འདི་ལྟར་རྟོག་གེ་པ་དག་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཞིག་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་འདོད་པའི་དོན་འགྲུབ་པར་སྨྲའོ། །དེ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་ཚད་མ་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་དང་། གྲུབ་ཀྱང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་པ་དང་། ནུས་ཀྱང་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དེ་རྣམས། །ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་བསྒྲུབས་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་ཚད་མ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། །ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྨྲོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དངོས་པོ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚོན་བྱའི་སྒྲ་དོན་དགག་པ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། དེའི་ངེས་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཚད་མའི་སྐད་དོད་ལ། པྲ་མཱ་ཎ་ཞེས་འབྱུང་ལ་དེ་བོད་སྐད་དུ་བསྒྱུར་ན། དང་པོར་འཇལ་བྱེད་ཅེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རིགས་པས་དཔྱད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་པྲའི་དོན་དང་པོར་འཇལ་བ་མི་འཐད་པ་དང་། མཱ་ཎའི་དོན་འཇལ་བ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དང་པོ་འཇལ་ཞེས་པའི་དོན་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་བློའི་སྐད་ཅིག་དང་པོས་ཡུལ་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ངེས་པར་བྱ་མི་ནུས་ལ། དེས་ན་བློའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། དེས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པས་སོ། །ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་ཀྱང་དང་པོར་འཇལ་བྱེད་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་དང་པོར་འཇལ་ཞེས་པ་དེ་རྫས་སྔར་མ་རྟོག
Chinese
我如果宣说以七相推理寻觅的道理，就是以遮止其他边际的理路来宣说，而不是以辩论答复的方式。经论中所说的是以遮止遍计所执之我的方式来阐述的。那时，由于遍计所执之我被遮止，俱生之我也就随之被遮止了。因为见到能立的过失，而使执著所立之识退转，这是承认理路者们的宗派的缘故。荣敦丹巴所说的，真是太奇妙了。第二，通过论式来引入合理性，遮止遍计所执之我，其中有必定存在的因，即能立的量被驳斥，以及必定不存在的因，即破立的道理被陈述两种情况。第一种情况是，像这样，论师们说，所谓的量，是指凭借事物本身的力量而进入，对于真实的意义不迷惑，能在自己和他人心中生起，从而实现所期望的目标。对于这一点进行驳斥，有三种情况：真实的量本身没有成立；即使成立，也不能在心中生起；即使能生起，也不能实现所期望的目标。第一种情况是：论师在《辩破论》中说：如果你的那些意义，完全由量来证实，那么，你的量本身，又是如何完全成立的呢？如是所说，对于事物真实存在的能立量进行驳斥，有两种方式： общей驳斥和个别驳斥。第一种又分为三种：驳斥所诠释的词义，驳斥定义，以及驳斥其决定因素。第一，对于量的梵语词汇，有Pramāṇa（प्रमाण）的说法，如果将其翻译成藏语，最初会变成“首先衡量者”，如果用理智来分析，仅仅在世俗层面都无法成立，因为对于它来说，“首先”的含义，即首先衡量是不合理的，“衡量”的含义，即衡量也是不合理的。第一，首先衡量的含义是不合理的，因为这样，意识的第一个刹那无法确定对境的第一个刹那。因此，意识的第一个刹那不是量，因为它不能断除增益，并且因为它是显现而不确定的。即使后面的刹那能够确定，但由于它不是首先衡量者，也会变成不是量。此外，首先衡量是指先前没有认识的物质
English
If I explain the methods of searching with the sevenfold reasoning, it is to explain through the reasoning of negating other extremes, and not in the manner of debate and response. What is explained in the scriptures is presented in the manner of negating the self of imputation. At that time, because the self of imputation is negated, the innate self is also negated. Because seeing the fault in the proof causes the mind that grasps the object to be proven to turn away, this is the tenet of those who accept reasoning. What Rongton Dampa said is truly amazing. Second, by introducing validity through reasoning, negating the self of imputation involves two aspects: refuting the valid means of proof, which is the cause that must exist, and stating the reasoning that harms, which is the cause that must not exist. The first is as follows: Logicians say that "valid cognition" is something that enters by the power of the object, is not mistaken about the true meaning, and can generate the desired result in one's own and others' minds. There are three refutations to this: the valid cognition itself is not established; even if established, it cannot generate in the mind; and even if it can generate, it cannot achieve the desired result. The first is: The teacher said in the Refutation of Arguments: If those meanings of yours are thoroughly proven by valid cognition itself, then how is your valid cognition itself thoroughly established? As it is said, there are two ways to refute the valid cognition that proves the true existence of things: general refutation and specific refutation. The first is divided into three: refuting the meaning of the word that is to be represented, the definition, and the determinant of that. First, the Sanskrit word for valid cognition is Pramāṇa (प्रमाण), which when translated into Tibetan becomes "first measurer." If analyzed with reason, it cannot be established even on the conventional level, because for it, the meaning of "first," that is, measuring first, is unreasonable, and the meaning of "measuring," that is, measuring, is also unreasonable. First, the meaning of measuring first is unreasonable, because in this way, the first moment of consciousness cannot determine the first moment of the object. Therefore, the first moment of consciousness is not valid cognition, because it cannot cut off superimposition, and because it is appearance and uncertain. Even if the later moments can determine, they will become not valid cognition because they are not the first measurer. Furthermore, measuring first refers to a substance not previously cognized.
Tibetan
ས་པའི་དང་པོ་འཇལ་ལམ་རིགས་སྔར་མ་རྟོགས་པའི་དང་པོ་འཇལ། དང་པོ་ལྟར་ན་རྫས་ལ་བཅད་ཤེས་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྫས་འཇལ་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་རྫས་སྔར་མ་རྟོགས་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ནའང་མི་འཐད་དེ། རིགས་ཙམ་སྔར་མ་རྟོགས་པ་མིན་པས་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགའ་ཞིག་སྲིད་དུ་ཆུག་ནའང་སྔོ་སེར་དང་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་འཇལ་བའི་བློ་རྣམས་ནི་ཚད་མ་གཏན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གི་རིགས་རྟོགས་ཟིན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རིགས་སྔར་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དེ། ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ནི་རྫས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་ཚད་མ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། ལྡོག་པ་བརྫུན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མཱ་ཎའི་དོན་འཇལ་བའང་མི་འཐད་དེ། བྱ་བྱེད་གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱ་བ་དང་། བྱེད་པ་པོ་ལ་རྣམ་གྲངས་གསུམ་དུ་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་དགོས་པས་འཇལ་བ་ལ་གཞལ་བྱ་དང་། འཇལ་བྱེད་ཀྱིས་ཁྱབ་ལ། དེ་ལ་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་གཉིས་རྫས་གཅིག་ན་བྱ་བྱེད་དང་འགལ་ལ། ཐ་དད་དུས་མཚུངས་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ཅིང་། མི་མཚུངས་ན་གང་རུང་གཅིག་ཡོད་པའི་ཚེ་གཅིག་མེད་པས་འཇལ་བར་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇལ་བའི་བྱ་བའང་སྔར་གཞལ་བ་དང་། མ་གཞལ་བ་དང་། གཞལ་བཞིན་པ་གང་ཞིག་འཇལ་བ་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་འཇལ་བ་པོ་དང་། དེ་མིན་པ་དང་། དེ་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གང་ཟག་གང་གིས་འཇལ་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དཔྱད་ན་མི་འཐད་པས་དོན་དམ་པར་མེད་མོད། ཐ་སྙད་དུ་སྔར་མ་རྟོགས་པའི་འཇུག་ཡུལ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་གཅིག་ཡོད་པས་དེ་རིགས་པས་ཇི་ལྟར་དགག་ནུས་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་དུ་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་པ་ལ་རག་མོད། ཀུན་རྫོབ་བརྫུན་པ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཁྱོད་རྟོག་པ་ལྟ་བུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་བདེན་པ་ནི། དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་དུའང་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ལས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ཚད་མ་བསླུ་མེད་
Chinese
首先，衡量事物，还是衡量先前未知的种类？如果按照前者，那么对于事物进行决断的认知是不合理的，因为所有衡量事物的意识都只作用于先前未知的事物，因为一切事物都是刹那生灭的。如果按照后者，也是不合理的，因为仅仅是种类先前未知是没有过失的。因为存在这种情况，即使允许存在一些情况，那么衡量蓝色、黄色以及快乐、痛苦等等的意识，就一定会不是量，因为它们只作用于已经认知了种类的对象。如果说，由于认知了在处所、时间和形态上分别确定的先前未知的种类，所以没有任何过失。这也是不能说的，因为那是事物的究竟，所以不能超出先前所说的过失。而且，量会成为不具有真实意义的，因为会作用于虚假的对境。第二，衡量玛那的意义也是不合理的，因为如果考察能作和所作是一体还是他体，都是不合理的。如果对于能作和所作考察三种类别，也是不合理的。第一种情况是，一切行为都必须依赖于业和能作者，因此衡量必然包含所衡量的事物和衡量者。如果所衡量的事物和衡量者是同一个实体，那么就与能作和所作相违背。如果是他体，那么在同一时间没有关联。如果不相同，那么在其中一个存在的时候，另一个不存在，因此无法衡量。第二种情况是，如果考察衡量这个行为，是衡量先前已经衡量过的、未衡量过的，还是正在衡量的事物，都是不合理的。第三种情况是，如果考察是由衡量者、非衡量者，还是既非衡量者也非非衡量者的人来衡量，都是不合理的。如果经过分析考察是不合理的，因此在胜义谛中是不存在的。但在世俗谛中，存在着一个衡量先前未知的作用对象的量，那么如何能用理证来驳斥它呢？在世俗谛中，仅仅是成立了所衡量的事物和衡量者显现的假象而已。但是，你这种执着于虚假的世俗为真实的分别念，即使经过分析，在世俗谛中也是不能成立的。第二，对于量的定义进行驳斥，分为两个部分：陈述观点和驳斥观点。第一部分是，理自在派两种论典中阐述的量的定义是：量是不欺骗的。
English
First, does one measure the object, or does one measure the previously unknown category? According to the former, it would be unreasonable to have a decisive cognition of the object, because all cognitions that measure the object only engage with the previously unknown object, since all things are momentary. According to the latter, it is also unreasonable, because there is no fault in merely the category being previously unknown. Because this is possible, even if one allows some cases to exist, then the cognitions that measure blue, yellow, and happiness, suffering, etc., will definitely not be valid cognitions, because they only engage with objects whose categories have already been cognized. If one says that there is no fault because one cognizes the previously unknown category that is specifically determined by place, time, and form, this also cannot be said, because that is the ultimate of the object, so it cannot go beyond the faults previously stated. Moreover, valid cognition would be without true meaning, because it engages with false objects. Second, measuring the meaning of Māna is also unreasonable, because it is unreasonable to examine whether the agent and the act are the same or different. It is also unreasonable to examine three categories of agent and act. The first case is that all actions must depend on the deed and the agent, so measurement necessarily includes the object to be measured and the measurer. If the object to be measured and the measurer are the same entity, then it contradicts the agent and the act. If they are different, then they are unrelated at the same time. If they are not the same, then when one exists, the other does not exist, so it cannot be measured. The second case is that if one examines the act of measuring, whether it is measuring what has been previously measured, what has not been measured, or what is being measured, it is unreasonable. The third case is that if one examines whether the measurement is done by the measurer, the non-measurer, or a person who is neither the measurer nor the non-measurer, it is unreasonable. If it is unreasonable to analyze and examine, then it does not exist in ultimate truth. But in conventional truth, there is a valid cognition that measures the object of engagement that was previously unknown, so how can one refute it with reasoning? In conventional truth, it only depends on the establishment of the mere appearance of the object to be measured and the measurer. However, your clinging to the false conventional as true, like a conceptual thought, is not established even in conventional truth when analyzed. Second, refuting the definition of valid cognition is divided into two parts: stating the position and refuting it. The first part is that the definition of valid cognition stated in the treatises of the two masters of reasoning is: valid cognition is non-deceptive.