Tibetan
དག་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་བདག་དོན་གཅིག་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་འཇོག་པ་དང་། བདག་དང་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བདག་ནི་ཁྱད་གཞི་གང་ཟག་ཙམ་ལ་འཇོག་པའི་གནད་དམ་པ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག གསུམ་པ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གཟུང་བའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་སྙམ་ན། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཕུང་པོ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བློ་སྐད་ཅིག་རེ་རེས་གཞི་མེད་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་སྐྱེས་པའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་ཙམ་དང་། ང་ཙམ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ལེན་པ་པོ་དང་། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཤས་ཅན་དང་། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དུ་མས་གསུངས་ཤིང་དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པར་ཡང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དགག་བྱ་མ་ཡིན་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་ལྟོས་ནས་འགོག་པ་ནི་བདག་མེད་གཉིས་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དང་གནད་གཅིག་གོ །འོན་ཀྱང་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་དབུ་མའི་ལྟ་བ་མ་བསྐྱེད་ཀྱི་བར་དུ་རང་གིས་གང་དུ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པར། ལུས་ལ་ལུས་དབང་ཇི་བཞིན་དུ། །གཏི་མུག་ཀུན་ལ་གནས་གྱུར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ནི། །གཏི་མུག་བཅོམ་པས་བཅོམ་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འཇུག་པར། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་དེའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་རིགས་པ་ནི་སྔ་མ་དང་དོན་གཅིག་པས་གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འགོག་པའི་ཚེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་གཉིས་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པའི་གནད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་ནི་སྔར་གྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་དགག་བྱར་མི་བྱེད་པར་བསྒྲུབས་བྱ་བྱས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་དང་། རང་སྡེ་གནས་མ་བུ་པའི་སྡེ་པས་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མང་དུ་བཀོད་ཀྱང་རྣམ་པ་ལྔར་འདུས་ཤིང་། དེ་དག་ཀྱང་ཕུང་པོ་དང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་གཉིས་སུ་འདུས་སོ། །གཞན་སྡེ་དང་རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་གསུམ་གྱིས་ཆོས་བདེན་པར་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མང་དུ་བཀོད་ཀྱང་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཞིར་འདུས་སོ། །མདོར་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གཟུང་བའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་དཔྱད་པ་མེད་པར་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་པར་གཟུང་བའི་ཡུལ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ལ་རིགས་པ་ལྟར་སྣང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་བདེན་པར་གཟུང་བའི་ཡུལ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ཏེ། དགག་བྱར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། མེད་པ་བསྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་། ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་རིགས་པ་དང་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི་རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚབས་ཆེ་བ་དང་། ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མ་རུངས་པ་ཡིན་པ་དང་། གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཐ་ཆད་ཡིན་པས་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་དགག་པར་རིགས་པས། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པར། རེ་ཞིག་ཉེས་ཀུན་འབྱུང་བའི་གནས། །མེད་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་གྱིས། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོད་ཉིད་ཀྱང་། །དགག་པར་འགྱུར་བ་མཉན་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དགག་སླ་བ་དང་། ཕལ་ཆེར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཀག་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་ཉིད་འགོག་པའི་རིགས་པ་གཞུང་ལས་མང་དུ་མ་གསུངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རིགས་པ་དེ་དང་དེ་དག་གིས་འགོག་པའི་ཚུལ་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་བ་དག་འགྲོ་བའི་རིགས་ལ་མི་དང་དུད་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཀྱི་ལྷ་དང་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བ་གཞན་ནི་མེད་དེ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་ལུས་ཀྱི་སྔ་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆང་དང་མྱོས་པའི་ནུས་པ་ལྟར་ལུས་སེམས་རྫས་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱིའང་མེད་དོ་ཞེས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དེའང་མི་རིགས་ཏེ། འགྲོ་བ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་བལྟར་མི་རུང་བས་དེ་འགོག་པའི་རྟགས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་སེམས་འགལ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་འགོག་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ལ། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་ཕྱི་མ་རྣམས་སྔ་མ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བར་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དཔྱོད་པ་བ་དག་འགྲོ་བ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚེར་མའི་རྣོ་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་རྒྱུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའང་མི་རིགས་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པས་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ལ། མར་མེ་ལྟར་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་རེས་འགའ་
Chinese
所谓“无垢”一词的词根，其“我”之意义相同，故安立于自性成立之上。而所谓“我”与“蕴”中的“我”，则安立于作为所依之补特伽罗之上，务必了知此等重要之处。第三，俱生之所执的法与补特伽罗二者，以及此二者之自性的差别为何？从无始以来，以蕴为所缘的每一刹那之识，于无有之基础上，生起“我”之执着的每一刹那之识的所缘，仅仅是蕴，以及仅仅是“我”，因为是法与补特伽罗，故于名言中存在。因为宣说了可取与取者，部分与有分，支分与有支等众多名言，并且也宣说了彼等互相观待而成立。如是之法与补特伽罗二者，虽然于名言中存在，并非是否定之对境，然于以理分析之时，观待于自身之支分而遮破，乃是成立二无我的理路与要点相同。然而，彼识于未生起中观之见之前，真实执着于自身所执之境，如《四百论》云：“如身具身权，愚昧遍诸处，是故一切惑，摧灭痴则灭。”又如《入中论》云：“痴障自性故是世俗谛，由彼所诳似谛此是世俗谛，如是世俗谛胜者如是说。”如是宣说之故。因此，彼执着的执持之境，法与补特伽罗二者成立为真实，即使于名言中亦应遮破，而理路与前者意义相同，故于遮破补特伽罗之我与法之我时，于补特伽罗与法二者，分析其自身之支分而遮破之要点亦即在此。遍计之所执境，并非将先前之二我执之境成立为真实者作为否定之对境，而是作为成立之对境，外道与自宗之有部宗，虽安立众多补特伽罗实有的成立之理，然亦可归纳为五种，而彼等亦可归纳为蕴，以及彼与非彼二者之中。
English
The term "without stain" shares the same meaning of "self" in its etymology, and is therefore placed upon that which is established by its own nature. The "self" in "self and aggregates" is placed upon the individual who is the basis, so please understand these crucial points. Thirdly, what is the difference between the phenomena and the person grasped by co-emergence, and the nature of these two? From beginningless time, each moment of consciousness that takes the aggregates as its object, and each moment of consciousness that grasps "I" as non-existent, only the aggregates that have become the object, and only "I," are phenomena and persons, and therefore exist in name only. Because many terms such as what is to be taken and the taker, part and whole, limb and that which has limbs, have been spoken of, and it has also been said that they are established in dependence on each other. Although such phenomena and persons exist in name only and are not objects of negation, when analyzed by reasoning, negating them in relation to their own limbs is the same as the reasoning and key point for establishing the two selflessnesses. However, as long as that consciousness does not generate the view of the Middle Way, it will hold as true the object that it grasps, as stated in the Four Hundred Verses: "Just as the body has power over the body, ignorance pervades all places, therefore all afflictions are destroyed by destroying ignorance." And as stated in the Entering the Middle Way: "Because ignorance obscures its own nature, it is conventional truth. That which appears as true because of it is conventional truth. The Victorious One has said that it is conventional truth." Therefore, the objects of that grasping, the phenomena and the person, are established as true, and should be negated even in name only, and the reasoning is the same as before, so when negating the self of the person and the self of phenomena, the key point of analyzing the person and phenomena themselves in terms of their own limbs and negating them is also this. The object of the imputed is not to take the object of the previous two self-grasps as established as true as the object of negation, but as the object of establishment. Although the outsiders and the Sthavira school of our own tradition have established many reasons for the existence of the person as a substance, they can be summarized into five types, and these can also be summarized into the aggregates, and that and not that.
Chinese
都包含在四种生之中。总而言之，俱生所执的法与补特伽罗二者，未经观察，依凭习气而执为真实的对境，即是俱生的二我。而对于此二我，以相似理性的论证等方式执为真实的对境，即是遍计的二我。在作为破斥对象上，则没有差别。第三，分为：遮止无有妄计之边的理路、遮止实有增益之边的理路、以及遮止一切戏论之边的理路三种。其中第一种，因为是愚昧者中最为严重的，是见解中最为恶劣的，是宗派中最为低劣的，因此理应首先破斥。如《六十正理论》中所说：“暂且一切过患生之处，无有自性已遮遣，以何理性能有性，遮遣亦应谛听闻。”如是所说，因为容易破斥，且大多数实事论者都已经遮破，所以经论中没有过多地宣说遮止此无有之理路。然而，对于以那些理路遮止的方式，略作讲述。对此，暂且顺世外道认为，有情众生中，只有能见的人和畜生等，而没有天神和地狱等其他有情，因为没有见到。人们的心识也不是存在于身体之前或之后，如同酒和醉酒的效力一样，身体和心识是同一实体的缘故。因此，也没有前后世。像这样对于意义的本体进行否认也是不合理的，因为即使有其他有情，但无法看见，因此遮止它的理由是不确定的。并且，身体和心识具有相违的性质，因此遮止前后世的理由是不成立的，所以没有能成立的理由。而且，现在的后世心识，仅仅是从前世产生，也被现量所妨害。此外，胜论外道认为，有情众生是无因的，因为是事物自性的缘故，如同荆棘的尖锐一样。像这样对于因进行否认也是不合理的，因为理由的例子与所要成立的相同，因此周遍是不成立的，所以没有能成立的理由。如同灯一样，在时间、地点、形态上偶尔
English
are all included in the four types of birth. In short, the objects of clinging to the coemergent self of phenomena and persons, which are grasped as true based on habits without examination, are the two coemergent selves. And for these two selves, the objects of clinging to as true by means of seemingly logical arguments, etc., are the two imputational selves. There is no difference in terms of being objects of refutation. The third is divided into: the reasoning that prevents the extreme of denying non-existence, the reasoning that prevents the extreme of superimposing existence, and the reasoning that prevents all extremes of elaboration. Among these, the first is the most serious among the ignorant, the most evil among views, and the most inferior among philosophical systems, so it should be refuted first. As it is said in the "Sixty Stanzas of Reasoning": "For now, the place where all faults arise, non-existence has already been refuted, by what reasoning can existence also be refuted, listen carefully." As it is said, because it is easy to refute, and most proponents of entities have already refuted it, the reasoning for refuting this non-existence is not extensively explained in the scriptures. However, I will briefly explain how it is refuted by those reasonings. For example, the Lokayatas believe that among sentient beings, there are only humans and animals that can be seen, and there are no other sentient beings such as gods and hell beings, because they are not seen. People's minds do not exist before or after the body, just like the effect of alcohol and intoxication, because the body and mind are the same substance. Therefore, there are no past or future lives. Denying the essence of meaning in this way is also unreasonable, because even if there are other sentient beings, they cannot be seen, so the reason for denying them is uncertain. Moreover, the body and mind have contradictory qualities, so the reason for denying past and future lives is not established, so there is no valid reason. Furthermore, the subsequent minds of the present are produced only from the previous ones, which is also contradicted by direct perception. Also, the Mimamsakas believe that sentient beings are without cause, because they are the nature of things, like the sharpness of thorns. Denying the cause in this way is also unreasonable, because the example of the reason is the same as what is to be established, so the pervasion is not established, so there is no valid reason. Like a lamp, occasionally in time, place, and form