Tibetan
་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའང་ཡོད་དེ། དང་པོ་གཉིས་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་ཐུན་མོང་གི་དགག་བྱ་དང་། ཕྱི་མ་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་པས་དགག་བྱ་ཐམས་ཅད་འདིར་འདུས་པའོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བདག་དང་ཕུང་སོགས་རྣམ་རིག་གི །རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྒྲིབས་པ། །རྟག་ཏུ་སྟོང་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཅན། །ཞེས་མུ་སྟེགས་པས་བརྟགས་པའི་བདག་གི་དངོས་པོ་དང་། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། རྣམ་རིག་པས་རྟགས་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་གསུམ་དུ་བཞག་པའང་ཡོད་དེ། འདི་ནི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མཐའ་ལ་དགོངས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མིན་པས། །མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་དབུ་མ་པ། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན། །ཞེས་སོགས་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་བསྟན་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགག་བྱ་མཐའ་བཞིར་ཕྱེ་བ་སྟེ། འདི་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ལ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དགག་དགོས་པ་ལ་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་གཞུང་ལས་རྣམ་གཞག་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་བསྡུ་ན། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་དང་། ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་དང་། དགག་བྱ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཐའ་གསུམ་དུ་འདུས་པ་ལས། དང་པོ་ནི། མེད་པ་བ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་ཅི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པ་སྟེ། མདོར་ན་མེད་པར་ལྟ་བ་ཉིད། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མེད་ཅེས་པ། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ངན་སོང་བ། །དེ་ནི་ལོག་པར་ལྟ་ཞེས་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་བ་དག ལྷ་དང་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བའི་འགྲོ་བ་རྣམས་མེད་ཅེས་འགྲོ་བ་འགའ་ཞིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སྐུར་བ་དང་། གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིའི་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཙམ་ཞིག་ཚོགས་པའམ། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་གློ་བུར་དུ་འབྱུང་བའོ། །ཞེས་རྒྱུ་ལ་སྐུར་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི། ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་ལམ་བདག་མེད་གཉིས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་ཅིའང་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་གསུམ་ཡིན་ལ། འདི་དག་གི་ཡུལ་ཅན་ལྟ་བ་ནི་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་དང་། དེ་ལའང་ཞེན་ཡུལ་དགག་དགོས་པས་ཡུལ་ནི་རིགས་པའི་དགག་བྱ་སྟེ། འོག་མ་རྣམས་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ
Chinese
也有分为三种的，前两种是三乘共同的所破，后一种是大乘不共的所破，因此一切所破都包含于此。又《菩提心释》中说：“诸佛之菩提心，不为我及蕴等，唯识之分别所染，恒常空性为体性。”这里也安立了三种所破，即外道所计度的我之自性，声闻二部所计度的蕴界处之自性，以及唯识宗所计度的二取无别的识之自性。这是对外内有实事宗所计度的遍计所执之边而说的。第四种是：“非有非无，非有非无俱，亦非二者之自性，离四边之中观，是智者之真实。”等等，将宣说远离四边戏论的理路的所破分为四边。这是对大乘获得菩提必须破除一切戏论而说的。如此，经论中有多种分类，但总摄起来，可归纳为无有谤无之边，实有增益之边，以及对破除所破的空性执为实有的边这三种。第一种是，以“无有者将堕恶趣”的方式，否定世俗显现的缘起，说此不存在，这是在进行诽谤。总之，就是执持无有的见解。“业果皆无有，非福堕恶趣，此乃邪见说。”如是说。其中有三种：第一种是，外道美饰者，说没有天神和地狱等未曾见到的有情，这是对某些有情的自性进行诽谤。第二种是，有情们只是聚集了此世间的生起之因，或者从无因中突然产生。这是对因进行诽谤。第三种是，修习善行和恶行的无我二道，什么果也不会产生。这是对果进行诽谤。这些有境的见解是道的所破，并且也需要破除对它的执著，因此境是理的所破。下面的情况也是如此。因此，像那样的
English
There are also divisions into three: the first two are the common objects of negation for all three vehicles, and the latter is the uncommon object of negation for the Mahayana, so all objects of negation are included here. Furthermore, the Commentary on the Mind of Enlightenment states: "The enlightened mind of the Buddhas is not obscured by the conceptions of self, aggregates, etc., or by consciousness; it is always characterized by emptiness." Here, three objects of negation are also established: the self-nature conceived by the Tirthikas, the self-nature of the aggregates, elements, and sense bases conceived by the two schools of Shravakas, and the self-nature of the non-dual consciousness conceived by the Vijnanavadins. This refers to the extreme of the completely imputed as conceived by those who speak of entities, both internal and external. The fourth is: "Neither existent, nor non-existent, nor both existent and non-existent, nor the nature of both; the Madhyamika who is liberated from the four extremes is the only one of the wise." And so on, the objects of negation of the reasoning that teaches freedom from the four extremes are divided into four extremes. This refers to the fact that all elaborations must be negated in order to attain enlightenment in the Mahayana. Thus, although there are many classifications in the scriptures, they can be summarized into three extremes: the extreme of denying non-existence, the extreme of affirming existence, and the extreme of clinging to emptiness as truly existent after negating the objects of negation. The first is that, in the manner of "those who deny existence will go to bad destinies," one denies the dependent origination that appears in conventional truth, saying that it does not exist, and this is to engage in slander. In short, it is the very view of holding to non-existence. "Saying that there are no results of actions, non-virtue leads to bad destinies; this is said to be a wrong view." So it is said. Among these, there are three: the first is that the Tirthika beautifiers say that there are no beings such as gods and hells that have not been seen, and this is to slander the very nature of some beings. The second is that beings are merely the gathering of the causes of arising in this world, or they arise suddenly from no cause. This is to slander the cause. The third is that the two paths of selflessness, practicing well and practicing badly, will not produce any result. This is to slander the result. The view that possesses these objects is the object of negation of the path, and since it is also necessary to negate the object of clinging to it, the object is the object of negation of reasoning. The same is true for the following cases. Therefore, such a
Tibetan
་བོ་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པ་ནི་འདིར་དགག་བྱ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་དང་འགལ་ཞིང་། བདེ་ལེགས་དང་མི་མཐུན་པས་དགག་དགོས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་ཁེགས་ཤིང་བཀག་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པས་དགག་ནུས་པ་དང་། མེད་པ་བ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བདེན་དངོས་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་ནི། ཡོད་པ་བ་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་བཞིན་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྒྲོ་འདོགས་པས་ལས་འབྲས་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པས་བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཡང་འཁོར་བར་འཕྱན་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོར་ན་ཡོད་པར་ལྟ་བ་ཉིད། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡོད་ཅེས་པ། །བསོད་ནམས་བདེ་འགྲོ་རྒྱུ་མཐུན་པ། །ཡང་དག་ལྟ་བ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདུས་མ་བྱས་རྟག་པ་གཅིག་པུའི་དངོས་པོ་དང་། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དུ་མའི་དངོས་པོ་དང་། དེ་དག་གི་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་བདེན་པར་བརྟགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པ། ཟ་བ་པོ་དང་། རྟག་དངོས་དང་། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་། བྱ་བ་མེད་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་དང་། འགའ་ཞིག་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བ་ཡོད་པར་རྟོག་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ལུས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་དུ་རྟོག་པ་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས། ཤེས་བྱ་བཞི་ལྔ་བདེན་པར་བརྟགས་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པས། དོན་ཤེས་གཉིས་བདེན་པར་བརྟགས་པ་དང་། རྣམ་རིག་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདེན་པར་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་དགག་བྱ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་བདེན་པར་བརྟགས་པ་སྟེ། འདིའང་རྣམ་རིག་པའི་ལྟ་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་སོ། །གསུམ་པ་སྟོང་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མཐའ་ནི། དབུ་མ་པར་རློམ་པ། ཁ་ཅིག་དགག་བྱ་བདེན་པར་བཀག་ནས་བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་འགོག་ཏུ་མི་རུང་ཞེས་པ་སྟེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་དག་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་འདོད་པའི་བདག་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དུ་མའི་དངོས་པོ་དང་། སྟོང་ཉིད་ཙམ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་དག་བདེན་པར་བརྟགས་པ་ནི་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཞེན་ནས་འཆིང་བར་འགྱུར་བས་དགག་དགོས་པ་དང་། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་
Chinese
否定因果名言也不存在，这是此处所要否定的。因为这与善逝的经典相违背，与安乐不一致，所以必须否定。因为世间量已经遮止和阻碍，所以能够否定而没有损害。因为说“无有者将堕入恶趣”，所以要以这种方式来否定。第二，执著实有存在的边见是：以“有者将往善趣”的方式，对法和补特伽罗等本来不存在的事物执著为存在，因此对业果取舍，虽然仅仅成为善趣之因，但仍然会在轮回中漂泊。总之，执著于有，说“业的果报是存在的”，这是与福德善趣之因相符的，被称为正确的见解。如是说。这有三种：非为组合的常恒独一之事物，组合的无常众多之事物，以及对这些空性的空性执著为真实。第一种是：外道们所说的补特伽罗之我，与蕴体是异体的，是享受者，是常恒的实体，不是作者，没有功德，没有作用，具有五种差别。有些人认为它是作者并且具有作用，有些人则认为它与身体的大小相等，等等。第二种是：毗婆沙师，对四五种所知执著为真实；经部师，对意义和意识二者执著为真实；唯识宗，对二取不成立的意识执著为真实，等等。第三种是对所否定之对境，能取和所取二者的空性执著为真实，这也属于唯识宗的观点范畴。第三，对空性过于执著的边见是：自诩为中观师的某些人，在否定了所要否定的真实之后，认为以真实而空的空性是境的究竟实相，因此对它过于执著是不可避免的，这在之前已经说过了。在这些之中，外道所认为的常恒之我，即使在名言中也应该被否定，而组合的无常众多之事物，以及仅仅是空性，即使在名言中不应该被否定，但是如果对它们执著为真实，就应该被否定。因为执著于它们就会被束缚，所以必须否定。以究竟的分析理智
English
The negation of cause and effect even in name is what is to be negated here. Because it contradicts the scriptures of the Sugata and is inconsistent with well-being, it must be negated. Because it is obstructed and prevented by worldly valid cognition, it can be negated without harm. Because it is said that "the non-existent will go to the lower realms," it is said to be negated in this way. The second extreme is the imputation of truly existent things: In the way that "the existent will go to the higher realms," imputing that phenomena and persons, etc., which are inherently non-existent, are existent, thus engaging in acceptance and rejection based on karma and its results, although it only becomes a cause for higher realms, it will still wander in samsara. In short, the very view of existence, saying "the fruit of karma exists," is compatible with the cause of merit and higher realms, and is said to be the correct view. So it is said. There are three: uncompounded permanent single entities, compounded impermanent multiple entities, and the emptiness of these, which are considered to be truly existent. The first is: what the non-Buddhists call the self of a person, which is different in meaning from the aggregates, is the enjoyer, is a permanent entity, is not the agent, has no qualities, and has no function, possessing five distinctions. Some think of it as the agent and having function, and some think of it as the size of the body, and so on. The second is: the Vaibhashikas consider four or five knowable things to be truly existent, the Sautrantikas consider the two, meaning and consciousness, to be truly existent, and the Vijnanavadins consider the non-dual consciousness to be truly existent, and so on. The third is to consider the emptiness of the two, the grasper and the grasped, which are to be negated, to be truly existent. This also belongs to the category of the Vijnanavada view. The third extreme is to be overly attached to emptiness: some who pretend to be Madhyamikas, after negating the truly existent to be negated, think that the emptiness that is empty of truth is the ultimate reality of the object, so it is inevitable to be overly attached to it, which has been said before. Among these, the permanent self that non-Buddhists desire should be negated even in name, while the compounded impermanent multiple entities and emptiness alone should not be negated in name, but if they are considered to be truly existent, they should be negated. Because attachment to them will lead to bondage, they must be negated. With the ultimate analytical reasoning