Tibetan
གནོད་པས་དགག་ནུས་པ་དང་། འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་གྱུར་པའི། །བདེན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་དགག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྐབས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདག་གཉིས་ངོས་གཟུང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁྱད་གཞི་དང་མ་སྦྱར་བའི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་དགག ཁྱད་གཞི་དང་སྦྱར་བའི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་དགག ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་གཟུང་ཚུལ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་མེད་ཀྱི་གནད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་བདག་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཕྱི་རོལ་པ་དང་། བདག་མེད་པར་འདོད་པ་ནང་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཕལ་ཚིག་ཙམ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་ཞེས་པའི་རིགས་པ་ལྟར་སྣང་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་སྙད་དུའང་བདག་མེད་ཅིང་གང་ཟག་ཡོད་ཅེས་སྨྲའོ། །འདི་ནི་མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་ཤིང་རྟར་འདོགས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་འོ། །ཞེས་དང་། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ། སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་འདི་ནི་ཁམས་དྲུག་པ་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་སེམས་ཅན་དང་། གང་ཟག་དང་སྐྱེས་བུ་རྣམས་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་དུ། བདག་གི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་བྱས་ནས་ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་འདོགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་འདོགས་པ་དང་། ཁམས་དྲུག་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་འདོགས་པ། དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་བའི་བཤད་ཚུལ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་རང་དགར་སྨྲས་པའོ། །གཞན་ཡང་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཟླས་ཕྱེ་བའི་བདག་དེ་གང་ཟག་ལ་འཇོག་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་པར། འདི་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་དང་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལ་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་འདི་ལ་བཞག་ཅིང་བསྐྱེད་པས་བདག་ཉིད་དེ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ལ་བདག་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་། མེ་དང་ཤིང་གི་བདག་དང་ནི། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་དེ་ལ་ཉེ་བར་བླང་བར་བྱ་བས་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྟེ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ། འཛིན་པ་པོ། སྒྲུབ་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་བཞག་ཅིང་བསྐྱེད་པས་ན་བདག་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ། གང་ཟག་གི་བདག་དང་ཆོས་
Chinese
因为能被损害所遮止，并且此处是要遣除作为痛苦之因的，对真实的执着。因此这样说了要遮止。第三，确定所要遮止的两种我，有三种：遮止不与所依结合的我在名言中不存在；遮止与所依结合的我在名言中存在；通过说明俱生和遍计的执取方式，来讲解无误的要点。第一种是：有些人认为有我是外道，认为无我是内道，这仅仅是俗语而已。并且依靠似乎是正理的“证悟无我的智慧进入对境的实况”，而说名言中也无我而有人。这是经部中说：“如是依赖于肢分，假立为车之聚集，如是依赖于诸蕴，假立有情亦如是。”以及“大王，士夫补特伽罗是具有六界者。”所说的有情和，补特伽罗和士夫等在《入行论》的根本和注释中，被作为我的名称的同义词，没有把车依靠车之肢分而安立为车，以及蕴依靠蕴而安立为我，以及六界依靠六界而安立为我，这种比喻在意义上结合的解说方式放在心上，而是自己随意说的。此外，将我和蕴二者区分开来的我，安立在补特伽罗上，因为经中说依靠蕴而假立，并且是取蕴者。如《入行论》中说：“此乃依蕴而成办。”以及《善护自身品》的注释中说：于彼执我慢者，立此而生，故名为我，即是依蕴假立之补特伽罗名为我。以及《火与木之我》的注释中说：因此，应取者，是为取，即是取之五蕴。依彼等而假立者，取者，执者，作者，凡是彼者，乃是执我之境，故于此立我慢而生，故名为我。这样说的缘故。
English
Because it can be prevented by harm, and here it is to eliminate the attachment to truth, which is the cause of suffering. Therefore, it is said to be eliminated. Third, there are three ways to identify the two selves to be eliminated in this context: eliminating the self that is not combined with the basis of designation and does not exist in name; eliminating the self that is combined with the basis of designation and exists in name; and explaining the key points of infallibility by explaining how the innate and imputed are apprehended. The first is: Some people think that those who believe in the self are outsiders, and those who believe in no-self are insiders, which is just a common saying. And relying on what seems to be the reasoning of "the wisdom of realizing no-self enters the reality of the object," they say that even in name there is no self but there is a person. This is said in the sutras: "Just as relying on the limbs, it is conventionally called a collection of vehicles, just as relying on the aggregates, it is conventionally called sentient beings." And "Great King, the person, the individual, is one who has six elements." The sentient beings, individuals, and persons mentioned in the root and commentary of the Engaging in the Bodhisattva Deeds are used as synonyms for the name of the self. They do not focus on the explanation of how the vehicle is established by relying on the limbs of the vehicle, the self is established by relying on the aggregates, and the self is established by relying on the six elements, which combines the meaning of the metaphor, but speak arbitrarily. In addition, the self that is distinguished from the aggregates is established on the person, because it is said in the sutras that it is conventionally established by relying on the aggregates, and is the one who takes the aggregates. As it is said in the Engaging in the Bodhisattva Deeds: "This is accomplished by relying on the aggregates." And in the commentary on the Chapter on Protecting Oneself Well: "For those who are arrogant about the self, this is established and produced, therefore it is called the self, that is, the person who is conventionally established by relying on the aggregates is called the self." And in the commentary on The Self of Fire and Wood: "Therefore, what should be taken is called taking, that is, taking the five aggregates. The one who is conventionally established by relying on them, the taker, the holder, the maker, whoever that is, is the object of clinging to the self, therefore arrogance about the self is established and produced in this, therefore it is called the self." This is because it is said so.
Tibetan
ཀྱི་བདག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། འཇུག་པར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གང་ཟག་ཉིད་ཕུང་པོ་ལ་རིགས་པ་རྣམ་བདུན་གྱིས་བཙལ་བའི་ཚེ་མི་རྙེད་པ་ལ་བྱས་པས་གང་ཟག་དང་གང་ཟག་གི་བདག་དོན་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་ནི་ཞིབ་མོའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་དབེན་པ་སྟེ། རིགས་པ་དེས་གང་ཟག་ཕུང་པོ་ལ་རིགས་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་བའི་ཚེ་རྙེད་ན་དེ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་བདུན་གྱིས་དཔྱད་པ་མ་བྱས་པར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་དོན་གཅིག་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་དང་། དོན་དམ་པར་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། དོན་དམ་པར་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ཉིད་མཐའ་བཞིར་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པ་ལ་བྱས་འདུག་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་རྟ་དང་ཤིང་རྟ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་པར་ཐལ། ཤིང་རྟ་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་དོན་ཤིང་རྟ་ཉིད་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པ་ལ་བྱས་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་དབུ་མའི་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བའོ། །དེས་ན་འདི་དག་ནི། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ཅེས་པའི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་ང་ཙམ་དེ་ཉིད་བདག་དང་། གང་ཟག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྟན་པས་གང་ཟག་ཙམ་ཡིན་ཅིང་དེ་ཉིད་བློ་དེས་ཡུལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་གྲུབ་པར་གཟུང་བའི་རྫས་ཡོད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་པའི་གནད་མ་རྟོགས་པར་རང་དགར་སྨྲས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་ཏེ། བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ་དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང་། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཟུར་གྱི་བདག་གཉིས་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞིའི་ནང་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བ
Chinese
的“我”也仅是名言安立。如《入中论》中说，建立人无我的主要理路，是说以七相推理来寻找蕴聚中的人而不可得，因此人和人的“我”成为一体。这是一种缺乏精细智慧的说法。因为如果以七相推理在蕴聚中寻找到人，那么它和人的“我”才能成为一体；如果没有经过七相推理，那么依于此而假立的人和人的“我”是不可能成为一体的。否则，种子生芽和胜义中种子生芽二者应成一体，因为胜义中种子不生芽的意义，是指对种子生芽本身进行四边观察而不可得。同样，车和胜义中成立的车二者应成一体，因为胜义中无车的意义，是指对车本身的支分以七相进行观察而不可得。等等，这些可以应用于所有的中观理路。因此，这些是说：‘只要有对蕴的执着，就有对它的我执。’这里的俱生我执的对境，仅仅是‘我’，它由人和补特伽罗等十二种作者的名称来表示，仅仅是人而已。而那个心识从对境自身的住立方式的角度，执著其成立的实有，这就是人我。同样，因为没有领悟到法与法我的差别，而随意宣说。圣天论师说：‘一切法无我。’所谓‘无我’，就是无自性的意思。因为‘我’这个词，就是自性的意思。还有，《四百论》的注释中也说：‘所谓我，是指诸法不依赖于他者的自性，无此即为无我。’这可以通过法与人的区分来理解为二种，即法无我和人无我。因此，那二者的词句中的两个‘我’，以及四法印中的‘一切法无’
English
The "I" is also merely nominally established. As it says in the "Entering the Middle Way" (Madhyamakāvatāra), the main reasoning for establishing the absence of self of a person is that when the person is sought in the aggregates with the sevenfold reasoning, it is not found, therefore the person and the self of the person become one. This is a statement that lacks subtle wisdom. Because if the person is found in the aggregates by the sevenfold reasoning, then it and the self of the person can become one; if it has not been examined by the sevenfold reasoning, then the person who is imputed based on this and the self of the person cannot become one. Otherwise, the sprouting of a sprout from a seed and the sprouting of a sprout from a seed in the ultimate sense should become one, because the meaning of the non-sprouting of a sprout from a seed in the ultimate sense refers to the fact that the sprouting of a sprout from a seed itself is not found when examined in four ways. Similarly, a chariot and a chariot established in the ultimate sense should become one, because the meaning of the absence of a chariot in the ultimate sense refers to the fact that the chariot itself is not found when its parts are examined in seven ways. And so on, these can be applied to all Madhyamaka reasonings. Therefore, these are saying: 'As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to the self in them.' The object of the co-emergent clinging to the self here is merely 'I,' which is indicated by the names of the twelve agents such as person and pudgala, and is merely a person. And that mind, from the perspective of the way the object itself abides, grasps the substantially existent as established, and this is the self of a person. Similarly, because they have not understood the difference between dharma and the self of dharma, they speak arbitrarily. Āryadeva said: 'All dharmas are without self.' The so-called 'without self' means without own-being. Because the word 'self' means own-being. Also, in the commentary on the "Four Hundred Verses" (Catuḥśataka), it says: 'The so-called self is the own-being of things that does not depend on others; the absence of that is the absence of self.' This can be understood as two by distinguishing between dharma and person, that is, the absence of self of dharma and the absence of self of person. Therefore, the two 'selves' in the phrases of those two, and 'all dharmas are without' from the four seals of dharma,