Tibetan
ང་མེད་པ་ཡིན། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་པོ་བདག་མེད་བསྒོམ་བྱས་ན། །བདག་འཛིན་འཁོར་བ་རྩད་ནས་ཆོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་དེ་ལྟར་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དགག་བྱ་མེད་པར་རྟོག་པ་དགག་པ་དང་། ཡོད་པའི་དགག་བྱའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་དང་། སྐབས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདག་གཉིས་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་རྩོད་ཟློག་ལས། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ །ཞེས་གསུངས་པས་ན། དབུ་མ་པ་ལ་དགག་བྱ་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་ན་དགག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ལུང་གི་དགོངས་པ་ནི། རིགས་ངོར་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། ཐ་སྙད་དུ་དགག་བྱ་དང་། འགོག་བྱེད་གཉིས་ཀ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། ལུང་དེ་ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པ་དང་། །སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུས་སྒྱུ་མ་ལ། །དགག་པར་བྱེད་པ་ཅི་འདྲ་བ། །དགག་པ་དེ་ཡང་དེ་འདྲར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་ནི་བདེན་དངོས་སུ་ཞེན་པའམ། མཐའ་བཞིར་ཞེན་པའི་བློ་ཡིན་ཞིང་། རིགས་པའི་དགག་བྱ་ནི་གང་ལ་བདེན་འཛིན་ཞུགས་པའི་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། བུམ་པ་ལ་བདེན་འཛིན་ཞུགས་པ་ན་བུམ་པ་ཉིད་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་བཙལ་ནས་དགག་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །བདེན་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་དགག་བྱ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པས་ནི། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རྟོག་པས་མཐོང་བ་འཆིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་འདི་རུ་དགག་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ལམ་གྱིས་དགག་བྱ་དང་། རིགས་པའི་དགག་བྱ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གང་དུ་བཟུང་བས་འཛིན་པ་པོ་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཡོད་མེད་དུ་འཛིན་པའི་འཁྲུལ་པ་མཐའ་དག་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པས་དགག་དགོས་པ་དང་། ཞེན་ཡུལ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པས་དགག་ནུས་པ་དང་། དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱ་འོ། །ཞེས་དགག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་ཞེན་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་དང་། སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུའི་དུས་ན་ལྟ་བ་རྟོགས་པས་དང་། གཉིས་པ་ནི། འབྲས་བུའི་དུས་ན་གཉེན་པོ་གོམས་པས་སྤངས་བྱ་ཡིན་པ་ལས་འདིར་རེ་ཞིག་དང་པོའོ། །དེ་འགོག་པ་ལའང
Chinese
我没有。 像这样国王修习无我之后，我执轮回从根本上就会断除。 像这样清楚地宣说了。 第二部分有三点：破除无有破除对境的分别，显示存在的破除对境的种类，确定此处所要破除的二种我。 第一点是： 有些人在辩论反驳中说： 因为没有任何破除的对境，所以我什么也不破除。 这样说，对于中观派来说，没有任何需要破除的对境，如果存在就无法破除。 这是不合理的，经文的密意是，就理而言是这样认为的，但在名言中，破除对境和破除者二者都必须承认为如幻，因为经文中说： 如同幻化者对幻化物，幻化之人对幻化，以何种方式进行破除，破除也应如是看待。 因此，道之所破是执着于真实或执着于四边之念，理之所破是所有生起真实执着的基础，因此这些在名言中是存在的。 例如，当对瓶子生起真实执着时，就需要在瓶子的自身支分上以七相进行寻找并破除。 真实执着的执着方式的所执着，即成立为真实的，即使在名言中也是破除对境，如经中所说： 串习空性习气后，就能舍弃事物习气，如果串习什么也没有，那之后也会舍弃它。 以及，分别念所见是束缚，因此这在此处应当破除。 第二部分有道的破除对境和理的破除对境两种。 第一种是： 凡是以抓住的方式，使执着者束缚于轮回的，执着有无的错乱全部都是，因为产生轮回的过患所以必须破除，并且因为所执着境受到量妨害所以能够破除，因此对于有和无，智者不应安住。 因为经中这样宣说了破除。 第二种有两种： 在因的所执着境上产生错乱的分辨邪见，以及在显现境上产生错乱的无分别邪见。 第一种是，在因位时通过了悟见解，第二种是，在果位时通过串习对治而舍弃，此处暂时是第一种。 破除它也
English
I am not. Thus, when the king meditates on selflessness, the clinging to self, the cycle of existence, will be cut off from its root. Thus, it is clearly stated. The second has three parts: refuting the thought of having no object to be refuted, showing the categories of existing objects to be refuted, and identifying the two selves that are the objects to be refuted in this context. The first is: Some say in debate and refutation: Since there is nothing to be refuted, I will not refute anything. Thus, for the Madhyamikas, there is nothing to be refuted, for if there were, it could not be refuted. This is unreasonable, for the intention of the scripture is to be understood in terms of reason, but in conventional terms, both the object to be refuted and the refuter must be accepted as mere illusions, for the scripture itself says: How does an illusion refute an illusion, or an illusory person refute an illusion? The refutation is also considered to be like that. Therefore, the object to be refuted on the path is the mind that clings to true existence or clings to the four extremes, and the object to be refuted by reason is all the bases on which the clinging to true existence arises, so these exist in conventional terms. For example, when clinging to true existence arises towards a pot, the pot itself must be sought and refuted in seven ways in its own parts. The object grasped by the mode of grasping of the clinging to true existence, which is established as true, is also an object to be refuted in conventional terms, as it is said: By becoming accustomed to the habit of emptiness, the habit of things will be abandoned, and by becoming accustomed to saying that there is nothing, that will also be abandoned later. And, seeing through conceptualization is bondage, so that should be refuted here. The second has two parts: the object to be refuted by the path and the object to be refuted by reason. The first is: Whatever is grasped in such a way that it binds the grasper to the cycle of existence, all the delusions of grasping existence or non-existence are to be refuted, because they generate the faults of the cycle of existence, and because the object of clinging is harmed by valid cognition, so it can be refuted, therefore, the wise should not abide in existence or non-existence. For the scripture has thus declared the refutation. The second has two parts: the mistaken conceptualization of clinging to the object of the cause, and the non-conceptual mistaken cognition of clinging to the object of appearance. The first is: In the time of the cause, it is understood by realizing the view, and the second is: In the time of the result, it is abandoned by becoming accustomed to the antidote, but here it is temporarily the first. Refuting it also
Tibetan
་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་དེས་ཅི་ལྟར་བརྟགས་པའི་ཡུལ་མཐའ་གཉིས་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་དེར་འཛིན་གྱི་ལོག་རྟོག་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་རྣམ་པར་རྟོག་ལས་བྱུང་། །རྣམ་རྟོག་སེམས་ལས་བྱུང་གྱུར་ཅིང་། །གང་ཕྱིར་ཡུལ་ལས་སེམས་བྱུང་བ། །དེ་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད། །ཅེས་དང་། འདི་ཡུལ་སུན་དབྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཡུལ་ལ་བདག་མེད་མཐོང་ན་ནི། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགག་དགོས་པ་དང་། ནུས་པ་དང་། དགག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་བྱའི་མཐའ་དེའང་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས། གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་དང་། གཉིས་སུ་བསྟན་པ་དང་། གསུམ་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། བཞིར་ཕྱེ་བ་དང་བཞི་ལས་དང་པོ་ནི། རྟོག་པས་མཐོང་བ་འཆིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་འདི་རུ་དགག་པར་བྱ། །ཞེས་རྟོགས་པས་གང་དུ་ཞེན་པའི་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་སྟེ། མཐར་འཛིན་ཐམས་ཅད་འདིར་འདུས་པའོ། །ཡང་འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པ། །བདེན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། །ཞེས་བདེན་འཛིན་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའང་ཡོད་དེ། སྲིད་པའི་རྩ་བ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། མེད་པ་བ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཡོད་པ་བ་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་པས། །གཉིས་ལ་མི་བརྟེན་ཐར་པ་ལགས། །ཞེས་དང་། རྩ་བ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །ཞེས་མེད་མཐའ་དང་ཡོད་མཐའ་གཉིས་སུ་བསྡུས་པའང་ཡོད་དེ། འདི་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཐུན་མོང་གི་དགག་བྱ་ལ་དགོངས་ནས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་དང་། དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སུ་བསྡུས་པའོ། །ཡང་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར། བདག་མེད་རྣམ་པ་གཉིས་མཐོང་ན། །སྲིད་པའི་ས་བོན་འགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འཇུག་པར། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམ་དགྲོལ་ཕྱིར། །ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། །ཞེས་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་གཉིས་སུ་བསྡུས་པའང་ཡོད་དེ། འདི་ནི་སྔར་སྲིད་པའི་རྒྱུ་དགག་བྱར་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་ལ། བསོད་ནམས་མིན་པ་དང་པོར་བཟློག །བར་དུ་བདག་ནི་བཟློག་པ་དང་། །ཕྱི་ནས་ལྟ་བ་ཀུན་བཟློག་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་མེད་པར་ལྟ་བའི་ཆད་ལྟའི་ཡུལ་དང་། སྲིད་པའི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་བདག་གཉིས་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གེགས་མཚན་འཛིན་གྱི་ཡུལ་སྤྲོས་པ་ཙམ་དང
Chinese
像那样的分别念，是如何通过遮止所观察的二边，来消除对它的执著的邪分别念的呢？如云：“世界由分别产生，分别由心产生，因为心由境产生，因此应对境进行分别观察。”又说：“如果不对境进行驳斥，就无法舍弃它。”又说：“如果见到境上无我，轮回的种子就会止息。”需要以这样的方式进行遮破，因为（经中）说了（需要）能力和遮破。所要遮破的边，也在中观的论典中，有归纳为一、显示为二、安立为三、分为四等方式，四种中的第一种是：“分别所见为系缚，此于此处当遮破。”这是说，分别念所执著的境归纳为一，即一切的边执都包含于此。又说：“此处痛苦之因，执著实有应遮止。”这也是将实执归纳为一，这是指轮回的根本。第二种是，《宝鬘论》中说：“无者趣向恶趣，有者趣向善趣，如实通达真实者，不依二者即解脱。”又，《根本慧论》中说：“说有即执常，说无即视断。”这也是归纳为有边和无边两种，这是指三乘共同的所破，在名言上是断灭的边见，在胜义上是增益的边见。又，《法界赞》中说：“若见二种无我性，轮回种子即当断。”又，《入中论》中说：“此无我性为解脱众生故，由法与人差别说为二。”这也是归纳为法无我和人无我两种，这与之前所说的轮回之因需要遮破，意义相同。第三种，如（《释量论》）所说：“首先遮止非福德，中间遮止我，之后遮止一切见。”，如同所说，不善业的因导致无果的断见之境，以及轮回的根本我执的境我和我所二者，以及一切智的障碍相执的境戏论等。
English
How does such a conceptualization eliminate the wrong conceptualization of clinging to it by blocking the two extremes of the object being examined? As it says, "The world arises from conceptualization, and conceptualization arises from the mind. Since the mind arises from the object, therefore, one should analyze the object." And, "Without refuting the object, one cannot abandon it." And, "If one sees selflessness in the object, the seed of samsara will cease." It is necessary to refute in this way, because it is said (in the scriptures) that (it requires) ability and refutation. The extremes to be refuted are also in the Madhyamaka treatises, which are summarized into one, shown as two, established as three, divided into four, and the first of the four is: "What is seen by conceptualization is bondage, this should be refuted here." This means that the object to which conceptualization clings is summarized into one, that is, all extreme clinging is included here. It also says, "Here, the cause of suffering, clinging to reality, should be stopped." This is also summarizing clinging to reality into one, which refers to the root of samsara. The second is, in the Ratnavali, it says, "The non-existent goes to the bad realms, the existent goes to the good realms, the one who truly understands reality does not rely on either and is liberated." Also, in the Root Verses, it says, "Saying 'exists' is clinging to permanence, saying 'does not exist' is seeing annihilation." This is also summarizing into two extremes of existence and non-existence, which refers to the common object to be refuted of the three vehicles, which in conventional terms is the extreme of denying non-existence, and in ultimate terms is the extreme of superimposing existence. Also, in the Praise of Dharmadhatu, it says, "If one sees the two kinds of selflessness, the seed of samsara will be cut off." Also, in the Introduction, it says, "This selflessness is for the liberation of beings, it is taught as two by distinguishing between phenomena and persons." This is also summarizing into the two selflessnesses of phenomena and persons, which has the same meaning as the previously mentioned cause of samsara that needs to be refuted. The third, as (the Commentary on Valid Cognition) says, "First, stop non-merit, in the middle, stop self, and after that, stop all views.", as it is said, the cause of non-virtue leads to the object of the annihilationist view of no result, and the two objects of the root of samsara, the clinging to self, the self and what belongs to self, and the object of the obstacle to omniscience, the clinging to characteristics, the mere elaboration, etc.