Tibetan
ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རྟོག་གེ་པ་དག་གིས་རྟགས་མི་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་སྤྱི་ལྡོག་གཅིག་པའི་ཁྱབ་པ་འདོད་པ་ལ་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ལྡན་པ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བྲལ་བར་མཐོང་བའི་རྟགས། ལྡོག་པ་གཅིག་པའི་གཉའ་ཤིང་གིས་མནན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་གཞན་ཉིད་ཅེས་པའི། གཏན་ཚིགས་འདིས་ནི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་འཇོམས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པའི་མ་གྲུབ་པ་ནི་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བདེན་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་བཀོད་ན་ཕྱོགས་ཆོས་མི་འགྲུབ་པ་དང་། སྣང་བའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་བཀོད་ན་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པ་དང་། གཉིས་ཀ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དཔེ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩད་བྱས་ཚེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སུན་འབྱིན་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པ་ནི་དབུ་མ་པས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་དེ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མས་དངོས་སུ་མ་ངེས་པའི་སུན་འབྱིན་ཉིད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པར་མ་གྲུབ་པའོ། །ལུང་ཚད་མ་ནི་ངེས་དོན་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པའི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་བྱ་ངེས་པ་སྟེ། དབང་རྣོན་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་གི་ལྟ་བ་ལྟ་བུའོ། །དཔེ་ཉེར་འཇལ་གྱི་ཚད་མ་ནི་སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་དཔེར་བྱས་ནས་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་བ་ལྟར་མི་བདེན་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཚད་མ་བཞི་ལས་དང་པོ་ནི་མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་དངོས་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་གསུམ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པར་ཐབས་བྱུང་གྱུར་པ་སྟེ། །ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་བསྟན་པ་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་པས་དེར་བསྡུ་བའོ། །རིགས་ངོར་ཆོས་ཅན་དང་མཐུན་དཔེ་མ་གྲུབ་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མེད་ཅེས་པ་འདི་ལའང་ཐོག་མར་དཔྱད་གཞི་འཛིན་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དང་། བར་དུ་དེ་ལ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཚེ་སྔ་རྒོལ་གྱི་ཚད་མ་དང་། ཐ་མར་དཔྱད་པ་རྫོགས་ནས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཚད་མ་སྐྱེས་པའི་སྐབས་དང་གསུམ་ལས། དང་པོའི་ཚེ་སྔ་རྒོལ་གྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཁས་ལེན་ཏེ། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་བསྟན་མི་ནུས། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པའི་ཚེ་སྔར་རྒོལ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལ་ཞུགས་ཟིན་པས་དེ་དག་ཁས་མི་ལེན་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་ཁས་ལེན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ
Chinese
是的。第三，对于那些认为不欺骗的因是具有共同反体的周遍，并且认为在同品方有，在异品方无的理智论者来说，这是被同一反体的轭所压制的。正如所说：“以‘他性’之理，亦能摧毁差别。”他们是这样认为的。与所立相同的不成立是，如果立论者为了成立所立，而安立一些真实的法，则宗法不成；如果安立一些显现的法，则周遍不成；并且不能出示对两者都以量成立的例子。正如所说：“以空性而辩论时。”等等。同样，遣返与所立相同的是，中观派说蕴不是自性有的，因为是依赖产生的。对于这种说法，由于了知该理的刹那，实际上不确定的遣返本身也与所立相同而不成立。圣教量是依靠显示胜义空性的圣教，从而确定所诠义，例如利根法之随行者的见解。譬喻衡量之量是以幻术和阳焰等作为譬喻，从而了知一切显现的事物也不像显现的那样真实。这样，在四种量中，第一种是真实的现见，而后三种是：“成为获得胜义谛之方便。”并且，佛陀们所开示的法，完全依赖于二谛。从这个角度来说，所开示的教法是证悟胜义的智慧，因此被归纳于此。由于在理方面，有法和同品例子的不成立，因此没有自续因。对于这一点，首先有安立考察基础的名言之量，中间有考察它的前立论者的量，最后有考察完毕后在后立论者相续中生起量的场合这三种情况。在第一种情况下，前立论者也承认有法，因为：“不依赖名言，不能显示胜义。”这是所说的意义。在第二种情况下，前立论者已经进入中观的见解，因此不承认这些，但后立论者承认，理由如前。第三
English
Yes. Thirdly, for those logicians who believe that the non-deceptive cause is a pervasive entity with a single counter-entity, and who see that it exists in the similar category and is absent in the dissimilar category, this is oppressed by the yoke of the same counter-entity. As it is said, "With the reason of 'otherness,' even differences can be destroyed." They believe it to be so. The unestablishedness that is the same as the probandum is that if the proponent, in order to establish the probandum, establishes some true dharmas, then the property of the subject is not established; if some appearing dharmas are established, then the pervasion is not established; and it is not possible to show an example that is established by valid cognition for both. As it is said, "When arguing with emptiness." etc. Similarly, the refutation that is the same as the probandum is that the Madhyamikas say that the aggregates are not self-existent because they are dependently arisen. For this statement, since the moment of knowing that reason, the refutation itself, which is actually uncertain, is also unestablished as the same as the probandum. Scriptural valid cognition is the determination of the meaning expressed based on the scripture that shows the ultimate emptiness, such as the view of the followers of the sharp-witted Dharma. The valid cognition of measuring by example is to understand that all appearing things are not as true as they appear by taking illusions and mirages as examples. Thus, among the four valid cognitions, the first is the true direct perception, and the latter three are: "Becoming a means to attain the ultimate truth." And, the Dharma taught by the Buddhas completely relies on the two truths. From this perspective, the teachings taught are the wisdom that realizes the ultimate, so they are included here. Because of the non-establishment of the subject and the similar example in terms of reason, there is no autonomous reason. Regarding this, first, there is the valid cognition of conventionality that establishes the basis for investigation, in the middle there is the valid cognition of the former proponent when investigating it, and finally there are three occasions when valid cognition arises in the continuum of the latter proponent after the investigation is completed. In the first case, the former proponent also accepts the subject, because: "Without relying on conventions, the ultimate cannot be shown." This is the meaning of what is said. In the second case, the former proponent has already entered the view of Madhyamaka, so they do not accept these, but the latter proponent accepts, for the same reason as before. Third,
Tibetan
འི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ངོར་ཡང་དེ་དག་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། སྔར་རྒོལ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་འདི་ལ་འདི་ཤིན་ཏུ་གནད་དུ་ཆེའོ། །བཞི་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ལུང་གི་སྒོ་ནས་ཐུན་མོང་དུ་བཤད། དགག་བྱའི་བདག་གཉིས་པོ་ངོས་བཟུང་། འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བཤད། རིགས་པའི་གཙོ་བོ་གཉིས་སོ་སོར་བཤད། རིགས་པ་ཕན་ཚུན་མཚོན་པའི་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་ལུང་ལས་ཀྱང་། དགག་གཞི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ངོས་གཟུང་བ། དགག་བྱའི་བདག་ངོས་གཟུང་བ། དེ་མེད་པའི་རིགས་པ། བདག་མེད་རྟོགས་ནས་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་གསལ་བར་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་འཆར་བྱེད་ལ་གདམས་པའི་མདོ་ལས། གང་ཟག་བདག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཉན་པར་གྱིས། །གང་ཟག་ལྔ་ཕུང་རྒྱུན་ཡིན་ཅི་ཕྱིར་ན། །རྒྱུ་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་གང་ནས། །འབྲས་བུ་ཕུང་པོ་ཟག་སྟེ་དེ་ཡི་བདག །བདག་ནི་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་ལུས་འདི་ལ། །ང་དང་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་ཆགས་གྱུར་ཏེ། །བདག་ནི་ན་དང་ཤི་བཀྲེས་གྲང་གིས་དོགས། །བསྟོད་ན་དགའ་ཞིང་སྨད་ན་མི་དགའ་སྟེ། །དེ་ལ་དམིགས་ནས་མུ་སྟེགས་ལྟ་རྣམས་འཇུག །ངའམ་བདག་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕུང་པོ་འདི་ལ་བརྟགས་ནས་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །མིང་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་བཏགས་པ་ཙམ། །ལུས་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་ཤ་རུས་རྣམས། །འབྱུང་ཆེན་འདུས་པ་ཕྱི་རོལ་རྩིག་པ་འདྲ། །སེམས་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོར་མེད། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཉན་པར་གྱིས། །ཆོས་ནི་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡིན། །བྱེད་པ་མེད་ལ་མཚན་ཉིད་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ལོག་རྟོག་མཚན་མར་བཅས་པ་དང་། །ལྟ་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་མེད་དོ། །དངོས་འདི་སྤངས་ནས་སྟོང་ཉིད་མི་བཙལ་ཏེ། །སྣང་བ་ཉིད་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །གཞིག་བཅོམ་མི་རྟག་ཙམ་ལ་སྟོང་མི་གདགས། །སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཅིས་མངོན་ན། །ཡོད་མེད་དབུས་དང་གསུམ་དུ་མི་གནས་ཏེ། །ཡོད་པར་གྲགས་པ་འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས། །འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཡུལ་སེམས་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཡུལ་འདི་དངོས་པོ་མེད་པ་འདི་ལྟར་བརྟག །རང་སྣང་རྡུལ་གཞིག་རྡུལ་ཡང་ཆས་གཞིག་མེད། །དངོས་སྣང་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན་རྨི་ལམ་བཞིན། །སེམས་ཀྱང་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་རྣམས་དང་བྲལ། །དེས་ན་འཁོར་བ་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་དོ། །འཁོར་བ་མེད་པས་མྱ་ངན་འདས་པའང་མེད། །ཡོད་པ་མ་གྲུབ་པས་ན་མེད་པའང་མེད། །མཐའ་གཉིས་མེད་ཕྱིར་དབུས་ཀྱ
Chinese
之时，即使在反驳者的立场上，他们也不会承认这些，因为与先前的反驳没有区别。这个论式中，这一点极其重要。第四，从所证的角度，证明二种无我的理路有五：从圣言的角度共同宣说；确定所破的二种我；宣说破除之理的类别；分别宣说二种主要的理路；宣说理路互相表明之方式。第一，从圣言的角度： 佛陀自己也清楚地宣说了，所破之基——人与法的确定，所破之我的确定，无有它的理路，以及证悟无我后修习的利益。如《教诫国王显慧经》中说： 国王请听闻，何谓人无我。 五蕴乃相续，何以故？ 因乃业与烦恼所生， 果乃坏灭之蕴，彼之我。 我乃有情各自之此身， 执为我与我所而贪执。 我惧老病死，饥寒所逼迫， 赞则喜，毁则不悦意。 以外道见为境而趣入。 我或我所实无有， 乃于蕴上分别而生错觉。 名非我，乃仅为假立， 身亦非我，乃血肉骨骸等。 大种聚合，犹如外墙壁。 心亦非我，因无实体故。 国王请听闻，何谓法无我。 法乃色等一切事物， 无作者，然执为自性故。 彼有邪分别，执持相状， 见不符顺，彼实无。 不应舍弃此事物而觅空性， 因显现即是空性故。 不应仅于坏灭无常上安立空， 如何能证显现而无自性？ 不住有无中三者， 所谓有者，即是轮回涅槃。 轮回自性乃境心二者， 此境无实体，应如是观察。 自显现之微尘坏灭，微尘亦无分。 一切事物之显现皆是心，如梦境。 心亦离颜色形状等。 是故轮回空且无我。 无轮回故亦无涅槃。 因未成立有，故亦无无。 无二边故
English
At that time, even from the perspective of the refuter, they would not concede these points, as there would be no difference from the previous refutation. In this system, this point is extremely important. Fourth, from the perspective of what is to be proven, there are five lines of reasoning for proving the two types of selflessness: Explaining in common from the perspective of scripture; Identifying the two selves to be refuted; Explaining the categories of reasoning that refute; Explaining the two main lines of reasoning separately; Explaining how the lines of reasoning mutually demonstrate each other. First, from the perspective of scripture: The Blessed One himself clearly stated the basis of refutation—the identification of persons and phenomena, the identification of the self to be refuted, the reasoning for its non-existence, and the benefits of cultivating after realizing selflessness. As stated in the "Sutra on the Admonition to King Udayana": King, listen to what is meant by the selflessness of persons. Why are the five aggregates a continuum? Because the cause is born from actions and afflictions, The result is the leaking aggregates, the self of which. The self is attached to this body of each sentient being, Grasping it as "I" and "mine." The self fears sickness, death, hunger, and cold. It rejoices when praised and is displeased when criticized. Aiming at that, the views of the tirthikas enter. That "I" or "mine" does not exist; It is a delusion arising from examining the aggregates. The name is not the self, but merely a designation. The body is also not the self, but flesh, bones, and so on. The great elements are assembled, like an external wall. The mind is also not the self, because it has no substance. King, listen to what is meant by the selflessness of phenomena. Phenomena are all things, such as forms, Without an agent, yet grasping at characteristics. There are wrong discriminations, holding onto signs, And views that do not accord; that does not exist. One should not seek emptiness by abandoning this thing, Because appearance itself is emptiness. One should not impute emptiness merely to destruction and impermanence. How can it be shown that appearance lacks inherent existence? It does not abide in existence, non-existence, or the middle of the three. What is known as existence is samsara and nirvana. The nature of samsara is the two, object and mind. This object is without substance; one should examine it thus. Self-appearing particles are destroyed, and even particles have no parts. All appearances of things are mind, like a dream. The mind is also separate from colors, shapes, and so on. Therefore, samsara is empty and selfless. Because there is no samsara, there is also no nirvana. Because existence is not established, neither is non-existence. Because there are no two extremes,