Tibetan
ཅན་ཤེས་པ། ཞེས་དང་། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་། །ཞེས་པ་དང་། འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ན་དོན་བྱ་བ་ལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལ། ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་མི་མཐུན་པ་དུ་མར་སྨྲའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ནི། མི་སླུ་བ་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞེད་དེ། ཆོས་གསུམ་ནི་ངོ་བོ་དང་། ཡུལ་དང་། བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པའོ། །གཉིས་པ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མ་བཟུང་བའི་དོན་ཐོབ་པ་ལ་བྱས་ན། དུང་སེར་འཛིན་ལ་སོགས་པ་ལོག་པ་ལའང་ཁྱབ་ཆེས་པར་འགྱུར་ཞིང་། བཟུང་བའི་དོན་ཐོབ་པ་ལ་བྱས་ན་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་ཡུལ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་ཐོབ་མི་ནུས། རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་ཡུལ་དངོས་མེད་ཡིན་པས་ཐོབ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུང་བའམ་མ་བཟུང་བའི་དོན་ཐོབ་བྱེད་ལ་མི་བྱེད་ལ་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་ལ་འཇོག་པས་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དོ། །གསུམ་པ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདིའང་དབང་པོ་དང་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་པའི་དོན་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་བཅད་ནས་དོན་རྟོགས་པའི་བྱ་བས་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་ཡིན་པར་སྟོན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞེད། ཆོས་གསུམ་ནི་ངོ་བོ་དང་། ཡུལ་དང་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ལ་ཤེས་བྱ་བདེན་པ་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ལ་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དངོས་པོར་བདེན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་མེད་འཇལ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བས་སོ། །སྒྲོ་མ་བཏགས་སུ་བདེན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་འཇལ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་རང་གིས་སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་དངོས་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པའོ། །དེ་རྟོགས་པའི་བློའང་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བ། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྔར་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་རྟོགས་པ། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པའོ། །རྒྱན་མཁན་པོས་ནི་ཚད་མ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ནི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་ན་ཡོད་པ། གང་ཟག་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གཞལ་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མི་འཇལ་བར་ཤེས་པ་འཇ
Chinese
“能知”，以及“亦是未识义之显现”。这些完全断定意义而行事，在意义行为上没有欺骗的缘故。如是说。注释者们考察后，说了诸多不一致之处。其中首先是导师法胜，认为不欺惑、具足三法是量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）的定义。三法是本体、境、作用的差别。第一，本体的差别是能获得义的能力。第二，境的差别是完全断定的义获得的能力。如果对未取之义的获得而作，则于执持黄螺等颠倒处也遍及太过。如果对已取之义的获得而作，则现量的所取境是刹那，故不能获得。比量的所取境是非实有，故没有可获得之物。不做取或者未取之义的获得，而安立于完全断定的最终行境获得的能力，则没有任何过失。第三，作用的差别是完全断定义。这也是断除根和手足等所具有的获得义的能力，显示以了知义之行为而获得的能力。如是说。大婆罗门等认为了知真实义、具足三法是量的定义。三法是本体、境和执持方式的差别。其中所知真实不是以理性能分析的真实，若是，则于衡量世俗的量不能周遍。也不是实有，若是，则于衡量非实有不能周遍。也不是假立为真实，若是，则于衡量假立不能周遍。因此，是知识自己不假立而事物如何存在。了知它的智慧也具足三法，本体的差别是遣除增益，境的差别是了知先前未了知的境，执持方式的差别是不于意义错乱。庄严论师则认为量有两种，了知胜义的量是时间的差别在初地以上具有的，由圣者相续所摄持，不衡量所量外境的知识。
English
“Can know,” and “Also the manifestation of the unrecognised meaning.” These completely determine the meaning and act, because there is no deception in the act of meaning. It is said. Commentators have examined and spoken of many inconsistencies. Among them, the first is the teacher Dharmottara, who considers that non-deception and possessing three qualities is the definition of valid cognition ( प्रमाण , pramāṇa, valid cognition). The three qualities are the differences of entity, object, and function. First, the difference of entity is the ability to obtain the meaning. Second, the difference of object is the ability to obtain the meaning that is completely determined. If it is made to obtain the meaning that has not been taken, then it will be too pervasive even in the inverted places such as holding yellow conch. If it is made to obtain the meaning that has been taken, then the object of perception of direct perception is momentary, so it cannot be obtained. The object of perception of inference is non-existent, so there is nothing to be obtained. There is no fault in establishing the ability to obtain the ultimate object of action that is completely determined, without making the acquisition of the meaning taken or not taken. Third, the difference of function is to completely determine the meaning. This also cuts off the ability to obtain the meaning possessed by the senses and limbs, and shows the ability obtained by the act of knowing the meaning. It is said. The great Brahmin and others consider that knowing the true meaning and possessing three qualities is the definition of valid cognition. The three qualities are the differences of entity, object, and mode of apprehension. Among them, the knowable truth is not the truth that can be analyzed by reason, because if it is, then it will not be pervasive to the valid cognition that measures the conventional. It is also not truly existent, because if it is, then it will not be pervasive to the measurement of non-existent. It is also not truly imputed, because if it is, then it will not be pervasive to the measurement of imputation. Therefore, it is how things exist without being imputed by knowledge itself. The wisdom that knows it also possesses three qualities, the difference of entity is to eliminate superimposition, the difference of object is to know the object that was not previously known, and the difference of mode of apprehension is not to be confused about the meaning. The Ornament Master considers that there are two kinds of valid cognition, the valid cognition that knows the ultimate truth is the difference of time possessed above the first ground, held by the continuum of noble beings, and the knowledge that does not measure the external object to be measured.
Tibetan
ལ་བ། དེའང་ཤེས་པའི་རྒྱུན་མི་འཇལ་བར་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་རེ་རེ་སྔར་མ་རྟོགས་པ་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས་མ་རྟོགས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཡིན་གྱི་མི་བསླུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པས་བཅད་དོན་ཐོབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ནི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་མན་ཆད་ན་ཡོད་པ་གང་ཟག་སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ། གཞལ་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འཇལ་བ་སྟེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་རྟོགས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་དང་མི་བསླུ་བ་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་ཡིན་ཏེ། བཅད་པའི་དོན་ཐོབ་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དག་རིམ་པ་བཞིན་དགག་པ་ལ་དང་པོ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་བཅད་པའི་དོན་ཐོབ་པ་མི་བསླུ་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བཅད་པའི་དོན་མ་ཐོབ་ཅིང་དོན་མ་བཅད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་རྒྱུན་དང་ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅད་དོན་ཐོབ་པ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་སྨྲ་བའང་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུན་དང་ལྡོག་པའང་རྫས་གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོའི་བདེན་པའི་དོན་རྟོགས་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཡང་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་དུའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྔ་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའང་རྫས་དང་རིགས་ལ་བརྟགས་ནས་མ་ཁྱབ་པ་དང་ཁྱབ་ཆེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་བའང་དཔྱད་ན་མི་འཐད་དེ་འདི་ལྟར་བསལ་བྱ་སྒྲོ་འདོགས་དང་། སེལ་བྱེད་ཚད་མ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ན་རང་ལ་བྱ་བྱེད་འགལ་ཞིང་བཅད་བྱ་གཅོད་བྱེད་ལ་སོགས་པའང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། ངོ་བོ་མི་གཅིག་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱང་སེལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ངོ་བོ་མི་གཅིག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངོ་བོ་མི་གཅིག་པར་མཚུངས་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་གྱི་རྒྱུད་གཞན་དུ་གཏོགས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་མི་སེལ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱུད་ཐ་དད་ལ་རྫས་གཅིག་པ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རང་རང་གིས་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའང་མི་འཐད་དེ། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་བློ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་མངོན་སུམ་འཛིན་སྟངས་མི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྣང་བ་དངོས་པོར་མི་འཐད་ཅིང་། དངོས་པོ་ཡང་སྣང་བར་མི་འཐད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྣ
Chinese
又，不衡量认识的连续性，对于每一个刹那无分的事物，以新认识先前未认识之义，是未认识之义的显现，但不是不欺骗，因为没有执持前后为一，所以没有获得决断之义。名言的量，是时间差别在世间法之最胜以下存在，被凡夫的相续所摄持，所量是衡量外境之义，其体性是未认识之义的显现和不欺骗二者聚合，因为有获得决断之义，如是认为。其次，对于这些次第遮破，首先，法称论师的观点，获得决断之义，不欺骗也不合理，因为事物不是刹那性，所以没有获得决断之义，也没有决断义。如果说依靠事物之流和还灭而有获得决断之义，所以没有过失，也不合理，因为如果观察流和还灭是一还是异体，则不合理。其次，大婆罗门的真实义证悟具足三法，如果观察，在名言中也不合理，因为对于它，境的差别，进入先前认识的境，如果依靠自性和种类来观察，则会成为不遍和遍太过。本体的差别，遣除增益，如果观察也不合理，如此，所遣除的增益和遣除者量，如果二者本体是一，则自对他相违，并且所断和能断等也成为一，如果本体不是一，则也会遣除他相续的增益，因为本体不一相同。如果说本体不一相同，但遣除属于一个相续的增益，不遣除属于其他相续的增益，也不能说，因为相续各异而本体是一不合理。执持方式的差别，对于各自没有增益之义不迷惑也不合理，如果分别观察，则一切心都相同地执持各自增益的境。特别是现量执持方式不迷惑的理由，显现不应是事物，事物也不应是显现二者中，前者是显
English
Furthermore, without measuring the continuity of cognition, for each momentary, indivisible entity, the meaning of newly cognizing what was previously uncognized is the manifestation of the uncognized meaning, but it is not non-deceptive, because there is no grasping of before and after as one, so there is no attainment of decisive meaning. The nominal valid cognition is that which exists below the supreme worldly dharma in terms of temporal difference, is encompassed by the continuum of ordinary beings, and the object to be measured is the measurement of external objects, its characteristic is the aggregation of both the manifestation of the uncognized meaning and non-deception, because there is attainment of decisive meaning, so it is held. Secondly, in order to refute these in sequence, firstly, the view of Acharya Dharmakirti, that attainment of decisive meaning and non-deception are also unreasonable, because things are not momentary, so there is no attainment of decisive meaning, and no decisive meaning. If it is said that there is attainment of decisive meaning depending on the flow and cessation of things, so there is no fault, it is also unreasonable, because if one examines whether the flow and cessation are one or different entities, it is unreasonable. Secondly, the great Brahmin's realization of the true meaning, which possesses three qualities, is also unreasonable in conventional terms if examined, because for it, the difference of the object, entering the object previously cognized, if examined based on self-nature and type, it will become non-pervasive and overly pervasive. The difference of the entity, the removal of superimposition, is also unreasonable if examined, thus, the superimposition to be removed and the remover, the valid cognition, if the two entities are one, then self-action is contradictory, and what is to be severed and what severs, etc., also become one, and if the entities are not one, then the superimposition of another continuum will also be removed, because the entities are not the same. If it is said that although the entities are not the same, it removes the superimposition belonging to one continuum, and does not remove the superimposition belonging to another continuum, it cannot be said, because it is unreasonable for different continua to have the same entity. The difference in the manner of grasping, not being mistaken about the meaning that one has not superimposed oneself is also unreasonable, if analyzed, then all minds are the same in grasping the object that they have superimposed themselves. In particular, the reason why the manner of grasping of direct perception is not mistaken is that appearance should not be a thing, and a thing should not be an appearance, of the two, the former is