Tibetan
ང་བ་དངོས་པོ་ཡིན་ན། རྟོག་མེད་ཀྱི་བློ་ལ་སྣང་བས་སམ། རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློ་དངོས་པོར་ཞེན་པས་སམ། གཉིས་ཀ་ཚོགས་པས་སྣང་བ་དངོས་པོར་བདེན་པར་གྲུབ། དང་པོ་ལྟར་ན། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་བའི་དམིགས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་དང་། དུང་སེར་པོ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་སྣང་བས་དངོས་པོར་བདེན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དང་། སྒྲ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལའང་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློས་བདེན་པར་ཞེན་པ་ཡོད་པས་བདེན་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། རྨི་ལམ་གྱི་བློའི་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལའང་སྣང་ཞེན་གཉིས་ཀ་ཡོད་པས་བདེན་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྣང་བར་དངོས་པོར་མི་འཐད་ཅིང་། དུས་གསུམ་གྱི་དངོས་པོ་སྣང་བ་མི་འཐད་པས། དངོས་པོ་ཡང་སྣང་བར་མི་རུང་སྟེ་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་མེད་ན་རྒྱུན་ཡང་མི་རུང་ཞིང་། ཆ་བཅས་ལ་ད་ལྟར་བ་མ་རྙེད་ལ་འདས་མ་འོངས་མངོན་སུམ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཐོག་མ་དབུས་དང་ཐ་མ་ཡང་། །སྐད་ཅིག་བཞིན་དུ་བསམ་བྱས་ན། །འཇིག་རྟེན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་གནས། །ཞེས་དང་། ཞིག་ནས་འགྲོ་མེད་འོང་མེད་ཅིང་། །སྐད་ཅིག་ཀྱང་ནི་མི་གནས་པ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་རྗེས་དཔག་འཛིན་སྟངས་མི་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན། དོན་སྣང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའང་མི་འཐད་དེ། རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་མཐར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་དགོས་ན། སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པས་མངོན་སུམ་འཛིན་སྟངས་འཁྲུལ་པར་གྲུབ་པས་སོ། །གཞན་ཡང་རྗེས་དཔག་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་འཇལ་བས། རྟགས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་དེ་རྟགས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ལ་རག་ལས་ཤིང་། དེའང་རྩ་བ་འབྲེལ་བ་ལ་རག་ལས། འབྲེལ་བའང་བདག་གཅིག་པ་དང་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་དཔྱད་ན་འབྲེལ་བར་གཉིས་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་གཅིག་ལ་འབྲེལ་ཡུལ་འབྲེལ་ཆོས་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་ལ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལྟོས་པ་མེད་པས་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱན་མཁན་པོས་ཐ་སྙད་པ་དང་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་འཇོག་པའང་མི་འཐད་དེ། དོན་དམ་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་ཆེས་ཤིང་། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ལའང་དཔྱད་ན་མི་བསླུ་བ་མེད་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། ངེས་བྱེད་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ལ་ངེས་བྱ་ངེས་བྱེད་གཉིས་མེད་པས་རང་གིས་མི་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་བྱེད་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བས་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་ཡང་མི
Chinese
如果我是事物，那么是因为无分别智显现，还是因为有分别智执着事物，还是因为两者聚合而显现的事物成立为真实？如果是前者，那么无分别的错乱对境，如二月、黄色的海螺等显现为事物，就会变成真实的事物了。如果是后者，那么绳子上的蛇，声音是常等等，也有有分别智执着为真实，就会变成真实的事物了。如果是第三种情况，那么梦境中的某些对境也有显现和执着两者，就会变成真实的事物了。这样一来，显现的事物不合理，过去、现在、未来三时的事物显现也不合理。事物也不能成为显现，因为如果没有前后部分，就不能成为常，如果有部分，现在就找不到，过去未来也不会在显现中显现。就像这样，最初、中间和最后，如果像刹那一样思考，世界就不会停留在刹那。就像经文所说：“坏灭之后无去无来，刹那也不停留。” 还有，后比量不欺骗的理由，如果不存在事物显现，那么随顺不出现的因的后比量也不合理，因为后比量的所依，因的三相最终必须通过现量成立，所以就像之前所说的那样，通过理证成立了现量执着是错乱的。另外，后比量衡量因的所证，对因的所量不欺骗依赖于对因的所证不欺骗，而这又根本依赖于关系。关系除了本体是一和从它产生之外没有其他的，如果分析，这两种关系也不合理，因为本体是一，就没有关系处和关系法两种，如果是他体，成立不成立没有依赖，所以关系不合理。庄严论师将名言和胜义的量分开安立也不合理，因为胜义量的定义太过宽泛，而且如果分析名言量，没有不欺骗，之前已经说过了。量的定义，决定者也不合理，因为自己没有所决定和决定者两种，所以自己不能决定，而且决定者会变成无穷尽，所以也不能被其他决定。
English
If I am a thing, is it because it appears to the non-conceptual mind, or because the conceptual mind clings to things, or because the appearance of both together establishes the thing as true? If it is the former, then the object of the non-conceptual delusion, such as the two moons and the yellow conch, appears as a thing, and it will become a true thing. If it is the latter, then the snake on the rope, the sound is constant, etc., also have the conceptual mind clinging to it as true, and it will become a true thing. If it is the third case, then some objects of the dream mind also have both appearance and clinging, and it will become a true thing. In this way, the appearance of things is not reasonable, and the appearance of things in the three times of past, present, and future is not reasonable. Things cannot be appearances, because if there are no front and back parts, they cannot be constant, and if there are parts, the present cannot be found, and the past and future will not appear in the present. In this way, the beginning, middle, and end, if thought of as moments, the world will not stay in moments. As the scriptures say, "After destruction, there is no going and no coming, and even a moment does not stay." Also, the reason why the inference is not deceiving, if there is no appearance of things, then following the sign that does not appear is also unreasonable, because the basis of the inference, the three aspects of the sign, must ultimately be established by direct perception, so as said before, it is established by reasoning that the clinging of direct perception is delusional. In addition, the inference measures the object to be proven by the sign, and the non-deception of the object to be measured by the sign depends on the non-deception of the object to be proven by the sign, and this fundamentally depends on the relationship. There is no other relationship other than the identity of the self and what arises from it, and if analyzed, these two relationships are also unreasonable, because if the self is one, there are no two places and dharmas of relationship, and if it is other, there is no dependence on establishment or non-establishment, so the relationship is unreasonable. The Ornament Master's separation and establishment of the two valid cognitions of conventional and ultimate is also unreasonable, because the definition of ultimate valid cognition is too broad, and if the conventional valid cognition is analyzed, there is no non-deception, as has been said before. The definition of valid cognition, the determiner is also unreasonable, because oneself does not have the two of what is to be determined and the determiner, so oneself cannot determine, and the determiner will become infinite, so it cannot be determined by others.
Tibetan
་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ཚད་མ་སྤྱིར་དགག་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མངོན་སུམ་ཚད་མ་དགག་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་དང་། ལུང་གི་ཚད་མ་དང་། དཔེ་ཉེར་འཇལ་གྱི་ཚད་མ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་བཞིན་གཟུང་བ་དངོས་པོར་མེད་པས་གཟུང་ཡུལ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་མངོན་སུམ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཅིང་། རྩ་བ་འབྲེལ་བ་མེད་པས་མི་འཁྲུལ་བའི་རྟགས་ལས་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་ན་ཚིག་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ལུང་གི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་དོ། །ཀུན་གྱིས་འདྲ་བ་དང་ཕྱོགས་རིས་མི་འདྲ་བ་མེད་པས་དཔེ་ཉེར་འཇལ་ཚད་མའང་དཔེ་དང་གང་གིས་འདྲ་བ་ཚད་མར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མ་ཞིག་སྲིད་དུ་ཆུག་ནའང་དེ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་མ་ངེས་ཏེ། རྒྱུ་ཚོགས་མ་ཚང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལན་ཅིག་ཡིད་ཆེས་པས་ཀྱང་མི་བསླུ་བར་མ་ངེས་ཏེ། རང་གཞན་གྱི་བློ་ཕྱི་མས་སུན་ཕྱུང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་གཞན་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་ཡང་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་ཚད་མ་སྤོ་བའམ། དེའི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཤིང་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ཙམ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྤྱིར་ཡོད་ཅིང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱང་། འདིར་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པ་ནི་རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་འགྲུབ་པར་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་དང་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་ཆ་བཅས་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་མཐོང་ན་འཕགས་པར་འགྱུར་བས་ན་ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ལས་ཀྱང་། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་མཐོང་དེ་བདེན། །ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་དཔང་པོ་འདི་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བདག་དང་གཙོ་བོ་དང་རྡུལ་ཕྲན་དང་། གཉིས་མེད་དོན་དམ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ཡན་ལག་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ལ་གནོད་པ་ཡོད་ཅིང་གསལ་བར་མྱོང་བའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པ་དང་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟགས་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགོད་ན་གཉིས་ལ་གནོད་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་། དོན་དམ་པར་འགོད་ན་གསལ་བར་མྱོང་བ་མ་གྲུབ་ལ། ཆ་གཉིས་སུ་འགོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་མེད་དོན་དམ་གྱིས་བདེན་གཉིས་ལ་མ་ཁྱབ་
Chinese
因为不合理之故。他们已经阐述了对量的一般性破斥。第二，对个别进行破斥有四：破斥现量，破斥比量，破斥圣言量，以及个别破斥譬喻衡量。这些也依次是，因为所取之物不存在，所以对于所取境不迷惑的现量是不可能的。因为根本没有关联，所以从不迷惑的相推理而得的比量是不可能的。因为没有关联，所以从词句中领悟意义的圣言量本身也是不合理的。因为大家没有相同之处，也没有偏颇的差异，所以譬喻衡量也成了问题，即譬喻与什么相同才能成为量呢？第二，即使假设存在这样的量，也不能确定它会在自己的相续中产生，因为可能缺少因的集合。即使一次相信，也不能确定不会被欺骗，因为看到自己和他人的后来的智慧驳倒了它。它也不能使他人产生定解，因为无法转移自己的量，或者无法证明其因的集合，而且仅仅承认成立并不能算作成立。第三，即使普遍存在并且能够产生于相续中，但在这里所希望的意义也无法实现，暂时来说，现量无法证明胜义谛的实物，因为显现与它们相违背的、具有部分的周遍，并且如果所有众生都看到真谛，就会变成圣者，因此也不会承认。经中也说：“如果如所见即是真，一切都将见到那真谛。”以及“如果这些证人是量，圣者的道对谁又有何用？”比量也无法证明真谛的实物，因为我和自在天以及微尘，还有无二胜义等，没有任何例子可见，因此证明它们的相的支分将与所证本身相同。用对二谛有损害并且清晰体验的相来证明，也是因为没有成立二谛或者迷惑，如果将相安立为世俗谛，则没有成立对二谛的损害，如果安立为胜义谛，则没有成立清晰体验，如果安立为两个部分，则所证的无二胜义并没有周遍二谛。
English
Because it is unreasonable. They have already explained the general refutation of valid cognition. Secondly, there are four refutations of specifics: refuting direct perception, refuting inference, refuting scripture, and individually refuting analogy. These are also in order, because what is apprehended does not exist as an object, so direct perception that is not confused about the object of apprehension is impossible. Because there is no fundamental connection, inference that understands from an unmistakable sign is impossible. Because there is no connection, scripture itself, which understands meaning from words, is also unreasonable. Because everyone has no similarities and no biased differences, analogy also becomes a problem, that is, what is similar to the analogy can become valid cognition? Secondly, even if we assume that there is such a valid cognition, it is not certain that it will arise in one's own mindstream, because it is possible that the collection of causes is incomplete. Even if you believe it once, it is not certain that you will not be deceived, because you see that your own and others' later wisdom refutes it. It also cannot generate certainty in others, because it cannot transfer its own valid cognition, or prove its collection of causes, and merely admitting that it is established does not count as established. Thirdly, even if it generally exists and can be generated in the mindstream, the meaning desired here cannot be achieved. For the time being, direct perception cannot prove the entity of ultimate truth, because the appearance of the pervading part with which they contradict, and if all beings see the truth, they will become noble ones, so they will not admit it. The scriptures also say: "If what you see is true, everyone will see that truth." And "If these witnesses are valid, what is the path of the noble ones for?" Inference also cannot prove the entity of truth, because there are no examples of self, the chief, atoms, and non-dual ultimate truth, so the limbs of the sign that proves them will be the same as what is to be proven. Proving with a sign that harms the two truths and is clearly experienced is also because the two truths have not been established or are confused. If the sign is established as conventional truth, then the harm to the two truths is not established. If it is established as ultimate truth, then clear experience is not established. If it is established as two parts, then the non-dual ultimate truth to be proven does not pervade the two truths.