Tibetan
མྱུ་གུ་འདིར་གཞན་མ་ཡིན་ན། །ཞེས་པའི་དོན་ཡང་གཅིག་ཉིད་ལ་གཞན་མ་ཡིན་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་བཀོད་པའི་རིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །བཞི་པ་དེ་ལ་ལེགས་ལྡན་གྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ནི་དེས་ན་དེ་ལ་ཐལ་བར་གྱུར་བའི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཟློག་པར་བྱས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་གམ་གཉིས་སམ། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། འགའ་ཞིག་གིས་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་གོང་མ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དོན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སུན་འབྱིན་པར་སྨྲའོ། །ལྔ་པ་དེ་སྤང་བ་བཤད་ཟིན་དྲན་པ་ལ་སྦྱར་བ་ནི་འདིའང་དོན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་ཁོ་ནར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱིས་དམ་བཅས་པའི་དོན་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སུན་འབྱིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །དེས་ན་སླར་ཡང་འབད་པར་མི་བྱའོ། །གསུམ་པ་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་རིགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བ་དག་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམས་གཙོ་བོས་བྱས་པས་རང་ལས་སྐྱེ་ཞིང་། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པས་གཞན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་ལ་དེ་ལ་སྔར་བཤད་པའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་ཁོ་ན་དང་། གཞན་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་དང་། མ་བཤད་པའི་རིགས་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆ་ལ་བདག་སྐྱེ་ལ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་དང་། གཞན་ལས་སྐྱེ་བའི་ཆ་ལ་གཞན་སྐྱེ་ལ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་འབབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རེ་རེས་བྱས་གྱུར་ན། །སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀས་བྱས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གཞན་རེ་རེ་ལ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ན་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པས་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གཞན་རེ་རེ་ལ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀ་ཚོགས་པས་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་མི་འཐད་དེ། བྱེ་མ་དག་ལས་ཏིལ་མར་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པའི་ཁྱད་པར་
Chinese
就像“这芽不是从他处而来”的意思一样，只是对本来就是一的东西，用“不是从他处而来”的名字来称呼而已。第三，佛护所安立的理路是，事物不是从他处产生的，因为一切可以从一切产生。这样解释。第四，善护对此进行驳斥的方式是，因此，那是因为是成为了过失的言论的缘故。如果将所要成立的和成立的颠倒过来，事物就会从自身或者二者，或者无因中产生，并且某些事物会从某些事物中产生。就会与之前的宗义相违背。否则，一切也会从一切产生。因此，因为那没有成立和破斥的缘故，那是因为是没有意义关联的缘故，这样进行驳斥。第五，将已经阐述的驳斥与记忆联系起来是，这也不是没有意义关联的，因为已经在上面完全展示过了，并且是因为正在驳斥他人所承诺的意义，并且因为本身就是驳斥，所以这才是。因此，不必再次努力。第三，遮破从二者产生之理的差别有两种，即，陈述前派和遮破它。第一，说主物和自在天等的人说，果的事物由主物所作而从自身产生，由自在天所作也从他处产生，对此不会有之前所说的过失，因为没有承诺仅仅从自身和仅仅从他处产生。第二种分为两种，即，用之前说过的和没有说过的理路进行遮破。第一，在从自身产生的方面，会降临安立在自生上的过失，在从他处产生的方面，会降临安立在他生上的过失。第二，如果各自都做了，痛苦也会由二者所做。以这种方式，如果自身和他者各自都有产生的能力，那么二者聚合也应该能够产生，既然按照之前所说的道理，自身和他者各自都没有产生的能力。那么二者聚合也不合理，就像从沙子中无法得到麻油一样。第四，遮破从无因产生之理的差别
English
Just as the meaning of "This sprout is not from elsewhere" is simply calling something that is inherently one by the name "not from elsewhere." Third, the reasoning established by Buddhapālita is that things do not arise from others, because everything would arise from everything. This is how he explains it. Fourth, the way that Bhāviveka refutes this is: Therefore, that is because it is speech that has become a fallacy. If what is to be established and what establishes are reversed, things would arise from themselves, or from both, or from no cause, and some things would arise from some things. It would contradict the previous tenet. Otherwise, everything would also arise from everything. Therefore, because there is no establishment or refutation in that, it is because it has no meaningful connection, thus he refutes. Fifth, connecting the already explained refutation with memory is: This is also not without meaningful connection, because it has already been fully shown above, and because it is refuting the meaning promised by others, and because it is itself a refutation, so this is it. Therefore, there is no need to strive again. Third, the distinction of the reasoning that refutes arising from both is twofold: stating the prior position and refuting it. First, those who say that there is a chief and a lord say that the entities of the result arise from themselves because they are made by the chief, and also arise from others because they are made by the lord, and that the faults mentioned earlier do not apply to this, because they have not accepted that they arise only from themselves or only from others. Second, there are two types: refuting with reasoning that has been stated before and reasoning that has not been stated before. First, in the aspect of arising from oneself, the faults of establishing self-arising will descend, and in the aspect of arising from others, the faults of establishing other-arising will descend. Second, if each one did it, suffering would also be done by both. In this way, if each of self and other has the ability to produce, then the combination of both should also be able to produce, since according to the previously stated reasoning, neither self nor other has the ability to produce. Therefore, the combination of both is also not reasonable, just like sesame oil cannot be obtained from sand. Fourth, the distinction of the reasoning that refutes arising from no cause
Tibetan
ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚུ་རོལ་མཛད་པ་བ་དག་ད་ལྟར་གྱི་རིགས་པ་ཙམ་དང་། བདེ་སྡུག་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་རིགས་པ་ཙམ་དང་། དགེ་མི་དགེའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་འདིའི་འབྱུང་བ་འདུས་པ་དང་། མཐུན་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་ཚང་བ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་ལ། དཔྱོད་པ་པ་དག ཉི་ཤར་ཆུ་བོ་ཐུར་དུ་འབབ་པ་དང་། །སྲན་ཟླུམ་ཚེར་མ་གཟེངས་རིང་རྣོ་བ་དང་། །རྨ་བྱའི་མདོག་དབྱིབས་ལ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །སུས་ཀྱང་མ་བྱས་རང་གི་ངང་གིས་བྱུང་། །ཞེས་མཐོང་བའི་རྒྱུའང་མེད་པར་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཟླ་བས་བཀོད་པའི་རིགས་པ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་བཀོད་པའི་རིགས་པ། ལེགས་ལྡན་གྱི་རྩོད་ལན་བཤད་ཟིན་དྲན་པ་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། འབྲས་བུའི་ཆེད་དུ་རྒྱུ་ལ་འབད་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན། ཡུལ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་གང་ལའང་ལྟོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བས་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ཏུ་ལན་གཅིག་འབྱུང་བའམ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་ཏེ། ལྟོས་པ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་ལོ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུ་ཞིང་ལས་སོགས་ལ་འཇུག་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དོན་དང་བཅས་པར་མངོན་སུམ་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་ལྡན་དུ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར། ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་དང་། དྲི་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་དག་ཆེས་བཀྲ་བ་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ན། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་གྲུབ་སྟེ། རང་གི་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་འདི་ལའང་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དེ་ལའང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཟློག་པ་གསལ་བ་དག་གི་དོན་དུ་མངོན་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་འདི་སྐད་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ལན་འགའ་ཁ་ཅིག་ལས་ཁ་ཅིག་
Chinese
有二方面：一是陈述前者的观点，二是驳斥它。第一方面是：顺世论者认为，快乐和痛苦的产生仅仅是现在的因缘和过去世的因缘，不是从善与非善的因产生的，而是由这个世界的元素聚合和顺缘的集合圆满而产生的，他们这样说，是说没有不可见的因。论理者说：太阳东升，河流向下流淌，扁豆是圆的，荆棘是尖锐而长的，孔雀的颜色和形状等一切事物，谁也没有制造，都是自己产生的。他们这样说，是说没有可见的因。第二方面有三点：月称的理证，佛护的理证，以及将善护的辩论答复与已说的记忆相结合。第一方面有三点：一是如果不是偶尔发生，就会陷入常有；二是为果实而努力于因变得没有意义；三是不会变成意识的对境。第一点是：如果事物没有因，那么就会变得不依赖于处所和时间等任何条件，因此，要么某些事物在某些时候只发生一次，要么一切事物在一切时候都恒常发生，因为它们是无所依赖而发生的。第二点是：如果事物没有因，那么为了果实，如庄稼等，而从事耕作等因就没有意义，但由于有意义而显而易见，因此事物被证明是有因的。第三点是：如果事物没有因，那么就像虚空中的花朵一样，颜色、形状和气味等就不会显现为意识的对境，但由于它们非常鲜明地成为意识的对境，因此，世界被证明是有因的，就像自己的想法一样。第二是：佛护论师说，事物不是从无因而生的，因为那样就会导致一切事物永远从一切事物中产生。第三是：对于这一点，论师善护也这样认为，因为这也是会导致同样结果的言论。如果想要清楚地阐明所要证明的和能证明的对立面，那么就应该这样说：事物是从因产生的，并且有时是从某些事物中产生某些事物
English
There are two aspects: first, stating the former's view, and second, refuting it. The first aspect is: The Lokayatas say that the arising of happiness and suffering is merely due to present circumstances and past circumstances, not arising from the cause of virtue and non-virtue, but arising from the aggregation of elements of this world and the complete collection of favorable conditions. They say this, saying that there is no unseen cause. The logicians say: The sun rises in the east, rivers flow downwards, lentils are round, thorns are sharp and long, the colors and shapes of peacocks, etc., all things, no one made, all arise by themselves. They say this, saying that there is no visible cause either. The second aspect has three points: Chandrakirti's reasoning, Buddhapalita's reasoning, and combining Dharmapala's debate reply with the already spoken memory. The first aspect has three points: first, if it is not occasional, it will fall into permanence; second, striving for the cause for the sake of the fruit becomes meaningless; and third, it will not become an object of consciousness. The first point is: if things have no cause, then they will become independent of any conditions such as place and time, therefore, either some things will occur only once at some times, or all things will occur constantly at all times, because they occur without dependence. The second point is: if things have no cause, then engaging in causes such as cultivation for the sake of fruits such as crops becomes meaningless, but since it is meaningful and obvious, things are proven to have a cause. The third point is: if things have no cause, then like flowers in the sky, color, shape, and smell, etc., will not appear as objects of consciousness, but since they become objects of consciousness very clearly, the world is proven to have a cause, just like one's own thoughts. Second, Buddhapalita says that things do not arise from no cause, because that would lead to all things always arising from all things. Third, on this point, Dharmapala also thinks so, because this is also a statement that would lead to the same result. If you want to clearly explain the opposite of what is to be proven and what can be proven, then you should say: things arise from a cause, and sometimes some things arise from some things