Tibetan
ང་སྦྱར་བའོ། །འདི་ལའང་ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་ཆོས་ཅན་དུ་འཛིན་ཞིང་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་མི་སྦྱོར་ལ་རང་རྒྱུད་པས་ནི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་ཞིང་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཤེ་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློས་སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ལྟར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བློས་ཀྱང་འདོད་ལ་འདོད་ཚུལ་རྒྱང་འཕན་པ་དང་། གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བའི་གཅེར་བུ་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་དང་། རང་གི་སྡེ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་ཚུལ་བཞི་པོ་འདི་ཁོ་ནར་ངེས་ཤིང་ལྔ་པ་མེད་པའམ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་ཉིད་འགོག་པའི་ཚེ་སྐྱེ་བའི་དོགས་པ་ལ་མཐའ་བཞི་སྲིད་ཅིང་། ལྔ་པ་མི་སྲིད་པས་དོགས་པའི་མཐའ་དགག་པའི་དམ་བཅའ་བཞི་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་མི་ལྟོས་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་རྒྱུ་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་འདུས། དང་པོ་ལའང་རྒྱུ་དེ་འབྲས་བུ་ལས་ཐ་དད་མི་དད་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། དེ་ལའང་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་ན་གཞན་སྐྱེའི་ཕྱོགས་སུ་འདུས། ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེ་ན་བདག་སྐྱེའི་ཁོངས་སུ་འདུས། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་ན་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཁོངས་སུ་འདུས་ཤིང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་མཐའ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་དགག་པའི་དམ་བཅའ་བཞི་བསྟན་ན། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །ཅེས་སོགས་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་པའི་སྐྱོན་སྤང་ལའང་ཐལ་འགྱུར་བས་ནི། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་དང་། རང་རྒྱུད་པས་ནི་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་དམ་བཅས་པ་མ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་འཐད་པ་སྦྱར་བ་ལའང་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་དག་བདག་ལས་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། མེད་པ་མི་སྐྱེ་བས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། མི་གསལ་བ་གསལ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའང་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་གསལ་བར་གྲུབ་ཟིན་པ་སླར་ཡང་གསལ་བར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་གྱི་འཐད་པར་སྦྱར་བ། དེ་ལ་རང་རྒྱུད་པས་སྐྱོན་བཀོད་པའི་ཚུལ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེའི་ཉེས་པ་སྤང་བ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་འཐད་པ་སྦྱོར་བ་དགག་པ། ཉེས་པ་དེ་རང་ལ་མཚུངས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཟླ་བས་འཐད་པར་སྦྱར་བའི་ཚུལ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འཐད་པ་སྦྱར་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ནི་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་དེ་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མངོན་གསལ་གྱི་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རིགས་པ་དང་འགལ་བ་ལ་མ་གྲགས་པའི་དོན་ཐོབ་པ་དང་། གྲགས་པའི་དོན་མི་རུང་བ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་རྟོགས་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་སྔོན་པོར་བདག་ཉིད་ལས་བདག་ཉིད་དུ་འབྱུང་བ་ལྟར་རྒྱུ་ས་བོན་སྐྱ་བོའང་བདག་ཉིད་ལས་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟག་ཏུ་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་མ་གྲགས་པའི་དོན་ཐོབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ས་བོན་སྐྱ་བོའི་གནས་སྐབས་འགག་པར་མི་འཐད་པས་མྱུ་གུ་སྔོན་པོའི་གནས་སྐབས་འབྱུང་བར་མི་འཐད་དེ། འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ལ་རྒྱུ་འགགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྐྱེན་ཆུ་ལུད་ལ་སོགས་པས་ཕན་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ས་བོན་གྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་ལ་མྱུ་གུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ས་བོན་འགག་པར་བྱེད་པས་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པས་རང་ལ་རང་གི་བྱ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ས་བོན་གྱི་ཆོས་ལྔ་མྱུ་གུ་ལ་དམིགས་ཤིང་མྱུ་གུའི་ཆོས་ལྔ་ས་བོན་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ས་བོན་གྱི་དབྱིབས་ཟླུམ་པོ་དང་ཁ་དོག་སྐྱ་བོ་དང་། རོ་མངར་བ་དང་། ནུས་པ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྨིན་པ་ཁ་བར་འགྱུར་བར་དམིགས་ཤིང་། མྱུ་གུ་ནི་དབྱིབས་རིང་པོ་དང་། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་། རོ་ཁ་བ་དང་། ནུས་པ་གྲིབ་མ་བསྐྱེད་པར་དང་། སྨིན་པ་མངར་བར་འགྱུར་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི་མྱུ་གུ་དམིགས་པའི་ཚེ་མྱུ་གུ་ལྟར་དེ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་ས་བོན་ཡང་དམིགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡང་ན་ས་བོན་མི་དམིགས་པ་ལྟར་དེ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མྱུ་གུ་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ས་བོན་དམིགས་པའི་ཚེ་ས་བོན་ལྟར་དེ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མྱུ་གུའང
Chinese
我来附加说明。对此，应成派认为，外道所主张的产生的所有事物都应作为法，并且不将胜义的差别附加于所破之上，而自续派则将内在的组合作为法，并且将胜义的差别附加于所破之上。为什么确定为四种宗派呢？就像与生俱来的心识认为产生是自性存在一样，主张事物的人们也以遍计所执的心识来主张，并且主张的方式相去甚远。以及主张有自在天等的主张者，如裸体派、数论派和自己的宗派主张事物者，他们所主张的方式仅限于这四种，没有第五种。或者，在遮止与生俱来的执着境时，对于产生之疑惑可能有四种边，不会有第五种，因此为了遮止疑惑的边，而作了四种宗派。如此，产生依赖于因和不依赖于因这两种，后者归属于无因的方面。前者也确定因与果是异体和一体这两种。对此，如果仅从异体产生，则归属于他生方面。如果仅从一体产生，则归属于自生范畴。如果从两者产生，则归属于从两者产生的范畴。因为不会有除此之外的边。由此显示了所破的四种宗派。如果我说有一些宗派，等等，为了避免与此相违的过失，应成派说：因为不是自续的宗派，所以没有过失。自续派则说：因为没有承诺真实成立的法，所以没有过失，这是差别。第二，在四种之中，第一种，附加遮止自生的道理，也有两种：陈述前派的观点和陈述遮止者的理性的差别。第一种是：数论派说，不是从自身产生，这是合理的，因为事物都确定有各自的因，并且不存在的事物不会产生，因此是从自己的自性所转变而产生的。产生也不会变得无意义，因为不明显会变得明显。也不会变成没有终结，因为已经明显成立的事物不会再次变得明显。第二种有五点：附加应成派的道理，对此自续派进行驳
English
I will add some explanations. Regarding this, the Prasangikas hold that all things that the opponents claim to arise should be taken as the subject of debate, and they do not apply the distinction of ultimate truth to what is to be refuted. The Svatantrikas, on the other hand, take the internal aggregates as the subject of debate and apply the distinction of ultimate truth to what is to be refuted. Why are there specifically four tenets? Just as the innate mind holds that arising is inherently existent, those who assert things also assert it with the mind of conceptual imputation, and the ways of asserting are far apart. And those who assert the existence of a chief lord, such as the naked ascetics, the Samkhyas, and those of their own schools who assert things, their ways of asserting are limited to these four, and there is no fifth. Or, when blocking the object of innate clinging, there can be four possibilities regarding the doubt of arising, and there cannot be a fifth. Therefore, in order to block the extremes of doubt, four tenets were made. Thus, arising depends on a cause or does not depend on a cause, and the latter is included in the aspect of no cause. In the former, it is also certain that the cause and effect are either different or the same. Regarding this, if it arises only from what is different, it is included in the aspect of arising from another. If it arises only from what is the same, it is included in the category of arising from self. If it arises from both, it is included in the category of arising from both. Because there cannot be an extreme other than that. This shows the four tenets to be refuted. If I say that there are some tenets, etc., in order to avoid the fault of contradicting this, the Prasangikas say: Because it is not a Svatantrika tenet, there is no fault. The Svatantrikas say: Because there is no commitment to a truly established dharma, there is no fault, and this is the difference. Second, among the four, the first, adding the reason for refuting self-arising, there are also two: stating the former party's view and stating the difference in the reasoning of the refuter. The first is: The Samkhyas say that it does not arise from itself, which is reasonable, because things are determined to have their own causes, and what does not exist does not arise, so it arises from its own nature. Arising will also not become meaningless, because what is unclear will become clear. It will also not become endless, because what has already been clearly established will not become clear again. The second has five points: adding the Prasangika's reason, to which the Svatantrikas re-
Chinese
论式的安立之理。应成派遮遣其过失，自续派的理式结合的破斥，以及遮遣过失与自身相同。初者有二，月称论师结合理式之理，佛护论师结合理式之理。初者有二，若生无义，则因的自性中存在的果，彼生则成无义，因为存在于自己的自性中，如显现的瓶子一般。第二，与理相违有四，即获得未知的意义，以及已知的意义不容许，以及因果体性混淆，以及因果证悟相同。初者是，如果果，青色幼芽从自性中产生到自性中，那么因，灰色的种子也应从自性中产生到自性中，因为理由相同。这样一来，将恒常以种子的体性产生，因此会获得未知的意义。第二是，以同样的理由，灰色的种子的状态不应灭亡，因此青色幼芽的状态也不应产生，因为果的产生需要因的灭亡作为前提。如果说，通过缘，水肥等加持的方式，种子产生幼芽，而幼芽在那时使种子灭亡，因此没有任何过失，则不然，因为二者体性相同，因此自己对自己作业是相违的。第三是，种子的五法缘于幼芽，幼芽的五法缘于种子，因为二者体性相同。不能容许，因为种子的形状是圆形，颜色是灰色，味道是甜的，能力是产生幼芽，成熟是变成酸的，这些是缘于幼芽的。而幼芽的形状是长形，颜色是青色，味道是酸的，能力是产生阴凉，成熟是变成甜的，这些是缘于种子的。第四是，在缘幼芽的时候，如同幼芽一样，与其体性相同的种子也应被缘到，或者如同不缘种子一样，与其体性相同的幼芽本身也不应被缘到。同样，在缘种子的时候，如同种子一样，与其体性相同的幼芽也
English
The way of establishing the argument. The Prasangika refutes its faults, the refutation of the Svātantrika's combination of reasoning, and the refutation of the fault being the same for oneself. The first has two: the way Candrakīrti combines reasoning, and the way Buddhapālita combines reasoning. The first has two: If birth is meaningless, then the result that exists in the nature of the cause becomes meaningless, because it exists in its own nature, like a manifest pot. Second, there are four contradictions to reason: obtaining an unknown meaning, the known meaning being inadmissible, the confusion of the nature of cause and effect, and the sameness of the realization of cause and effect. The first is: If the result, the blue sprout, arises from its own nature to its own nature, then the cause, the gray seed, should also arise from its own nature to its own nature, because the reason is the same. In that case, it will always arise in the nature of the seed, thus obtaining an unknown meaning. The second is: For the same reason, the state of the gray seed should not cease, therefore the state of the blue sprout should not arise, because the arising of the result requires the cessation of the cause as a prerequisite. If it is said that the seed produces the sprout through the aid of conditions such as water and fertilizer, and the sprout causes the seed to cease at that time, so there is no fault, then it is not so, because the two are of the same nature, so it is contradictory for oneself to act on oneself. The third is: The five qualities of the seed are focused on the sprout, and the five qualities of the sprout are focused on the seed, because the two are of the same nature. It is not permissible, because the shape of the seed is round, the color is gray, the taste is sweet, the ability is to produce sprouts, and the ripening is to become sour, these are focused on the sprout. And the shape of the sprout is long, the color is blue, the taste is sour, the ability is to produce shade, and the ripening is to become sweet, these are focused on the seed. The fourth is: When focusing on the sprout, like the sprout, the seed that is of the same nature as it should also be focused on, or like not focusing on the seed, the sprout itself that is of the same nature as it should also not be focused on. Similarly, when focusing on the seed, like the seed, the sprout that is of the same nature as it also