Tibetan
གསུམ་པོ་ཚད་མས་ཁས་ལེན་ཞེས་པའི་དོན། ཐལ་འགྱུར་བས་རིགས་པས་འཕུལ་བའི་ཚེ་ཁས་ལེན་དགོས་པ་ལ་བྱེད་དམ། རང་ངོས་ནས་ཁས་ལེན་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་སོགས་གསུམ་པོའང་འཕུལ་ཐུབ་པར་མཚུངས་པས་དགག་བྱ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་དོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ་རང་རྒྱུད་པས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་སྟོང་ཚུལ་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཟུགས་སྒྲ་རོ་དང་རེག་པ་དང་། །དྲི་དང་ཆོས་དག་འབའ་ཞིག་པ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས། འབའ་ཞིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དྲི་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མ་གོས་པའི་དོན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་བདེན་གཉིས་དང་རྒྱན་སོགས་རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་རྣམས་ལས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་བརྟགས་གཅིག་པུར་ཉམས་དགའ་བ་དང་། མ་ལུས་པ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། རང་བཞིན་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཁས་བླངས་པས་དེ་དག་ཁས་བླངས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀྱང་དེ་དག་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་དང་། །བུ་རམ་རང་བཞིན་མངར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །ཅེས་དང་། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟེན་འགྱུར་ན། །ཞེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོས་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པས་རང་རྒྱུད་པ་ལས་འོས་མེད་དེ། དངོས་སྨྲ་བས་དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཛེར་ན། འདི་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འཆད་ཚུལ་ལ་བློ་རྒྱ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེ་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དེའི་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མདོར་བསྡུ་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཞེས་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དང་སེམས་ཙམ་པ་ཀུན་གྱིས་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་རྟོགས་བྱའི་གནས་ལུགས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཆར་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པར་འདོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་ཕུང་པོ་རང་མཚན་བདེན་པར་གྲུབ་ཀྱང་དེའི་སྟེང་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང་། རྣམ་རིག་པས་གཞན་དབང་བདེན་གྲུབ་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང་། དབུ་མ་ཆད་སྟོང་པ་འགའ་ཞིག་དང་། ཟུང་འཇུག་པ་དག་ཀྱང་མཐའ་དང་པོ་བཀག་པའི་ཚེ་བདེན་པས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང་མཐར་མཐའ་བཞི་ཆར་གྱི་སྤྲོས་པས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད་པས་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་དང་། སྟོང་ཚུལ་གྱི་འདོད་ཚུལ་ནི་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་དེའི་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོ་སུ་ཞིག་སྙམ་ན་སེམས་ཙམ་པ་སྟེ། འགྲེལ་པར། གཞན་དབང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་གཞན་དབང་མི་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་པར་གཞན་སྐྱེ་འདོད་པ་ཞིག་ཡིན་པར་གཞུང་འོག་མའི་མཚམས་སྦྱར་ལས་ཀྱང་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་གྱི་དགག་སྒྲུབ་དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ན། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་དམ་གྱི་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་མི་འཐད་དེ་གཉིས་ཀའང་མཐའ་བཞིའི་རིམ་པ་བཞིན་བཀག་ནས་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་འདོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་དུ་སྤྱིར་དམ་བཅའ་དང་། ཞེ་འདོད་ཀྱི་དམ་བཅའ་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའང་མི་འཐད་དེ། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་སོགས་རྣམ་བཅད་དགག་པའི་དམ་བཅའ་རྣམས་དམ་བཅའ་དང་པོ་གཉིས་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་རང་ཐུབ་དབང་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། །སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ལས་འཁྲུངས་པ་དང་། །ཆོས་གསུམ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་། །སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། །ཞེས་སོགས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དམ་བཅའ་དང་། སེམས་ཅན་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལ་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཡོད་པ་སོགས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དམ་བཅའ་དང་། གཟུགས་ནི་གཟུགས་རུང་མཚན་ཉིད་ཅན། །སོགས་དང་། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག །ཅེས་སོགས་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་གྱི་དམ་བཅའ་དང་། སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་དམ་བཅས་པ་སོགས་ཆོས་ཅན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་བཞི་པོ་གང་རུང་གིས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་ཆོས་རང་གིས་ངེས་ནས་གཞན་ལ་ངེས་པའི་ཆེད་དུ་སྟོན་པའི་དམ་བཅའ་རྣམས་རང་རྒྱུ
Chinese
关于以量成立三者的意义。中观应成派以理遣除时，是指必须承认，还是指从自身方面承认？如果按照前者，那么那时也同样可以遣除真实成立等三者，因此区分共同和不共同的差别没有意义。如果按照后者，则非常不合理，因为自续派也认为自己的自相之空性的所依有法，以各自的自性而空，并且《集论》的解释中，善护说：“所谓‘唯独’，是指本质甚至没有被少许气味所沾染的意思。”而且自续派的论典如二谛和庄严等中，对于色等事物未经观察时独自存在感到欢喜，并且说全部都如影像一般。如果认为承认了自己的自相、自性和自性，就认为承认了这些，那么应成派也同样会承认这些，因为他们也承认从色到一切智之间的自相，以及“火的自性是热，蔗糖的自性是甜，同样一切诸法的自性，宣说是空性”等，并且也承认事物的自性和非事物的自性。如果对方辩论者说，因为《若自相是转变》中，对方辩论者承认圣者的等持证悟空性，所以没有比自续派更合适的了，因为实事论者不会那样承认。这实在是对于经论的理解方式心胸过于狭隘了，因为“空性见与彼相违”，以及“以空性见而解脱，其余禅定是其意义”，以及“因此二空任何一，彼即是彼之彼性”，以及“空性简而言之，即是真如与真实边，无相与胜义谛，法界是异名”等，声闻部和唯识宗都对圣者等持所证悟的实相安立为空性的名称。因此，四宗的论者都以圣者的等持证悟空性。
English
The meaning of establishing the three through valid cognition. When the Consequentialist refutes with reasoning, does it mean that one must accept, or does it mean accepting from one's own side? If according to the former, then at that time, the three, such as truly established, can also be refuted, so distinguishing between common and uncommon differences is meaningless. If according to the latter, it is very unreasonable, because the Autonomist also believes that the emptiness of its own characteristic's basis of designation is empty by its own nature, and in the explanation of the *Abhidharmasamuccaya*, Sthiramati says, "The so-called 'exclusively' means that the essence is not even tainted by a slight odor." Moreover, in the Autonomist treatises such as the Two Truths and Ornament, they rejoice in the solitary existence of things like form without investigation, and say that everything is like an image. If one thinks that by accepting one's own characteristic, nature, and essence, one has accepted these, then the Consequentialist will also accept these, because they also accept the self-characteristic from form to omniscience, and "The nature of fire is heat, the nature of sugarcane is sweetness, similarly, the nature of all phenomena is explained as emptiness," and they also accept the essence of things and the essence of non-things. If the opponent argues that because in *If the self-characteristic is change*, the opponent admits that the noble meditative equipoise realizes emptiness, so there is no one more suitable than the Autonomist, because the realist would not admit it that way. This is truly too narrow-minded in the way of explaining the meaning of the scriptures, because "The view of emptiness is contrary to it," and "Liberation comes from the view of emptiness, the remaining meditations are its meaning," and "Therefore, whichever of the two emptinesses, that is its very nature," and "Emptiness, in short, is Suchness and the true limit, signlessness and ultimate truth, the Dharma realm is a synonym," etc., the Hearer school and the Mind-Only school all establish the name of emptiness for the reality realized by the noble meditative equipoise. Therefore, all four tenet systems realize emptiness with the noble meditative equipoise.
Chinese
因为想要证悟是一样的，所以声闻部认为蕴的自相是真实成立的，但在其上认为空无有补特伽罗的我，就是空性；唯识宗认为他性真实成立，能取所取与实体他者空，就是空性；一些断灭空的中观宗和双运派也认为，在遮破第一个边时，以真实空就是空性，最终认为远离四边戏论就是空性，因此要知道空性的所依和空性的道理的观点有很多不同。那么，谁是其前派论者呢？就是唯识宗。在注释中说：他性以自己的体性成立，以及圣者的等持中他性不显现，因为要显示承诺内部的相违，并且在胜义中是想要他生的，从下部宗义的连接中也很清楚。如果将以前的破立的意义总结起来显示，那么这两者的差别不应从胜义的见解的角度来区分，因为两者都同样是按照四边的次第遮破后，想要远离四边戏论。在名言中，一般承诺、意乐的承诺和自续的承诺，从有无的角度来区分也是不应理的，因为遮破四边生的承诺等，以及破除分别的承诺等，与前两个承诺不相违，并且因为以理成立。如：声缘佛陀所生，佛菩萨所生，三法是菩萨的因，布施得受用戒律得安乐。等等因果的承诺，以及有情相续中有如来藏，以及器世间有情众生等，所依和能依的承诺，以及色是可显色之自性等等，以及有为法皆是无常等等，自相和共相的承诺，以及安住于加行道、见道、修道的三地的菩萨不退转的承诺等，在法性名言的四种量中的任何一种成立的基础上，自己确定了特点，为了使他人确定而显示的承诺等，都是自续。
English
Because the desire to realize is the same, the Sravaka school considers that the self-character of the aggregates is truly established, but on top of that, considering the emptiness of the self of the person to be emptiness; the Vijnanavada school considers that other-nature is truly established, and that the emptiness of the grasper and the grasped and the other entity is emptiness; some Madhyamikas who are nihilistic emptiness, and the unionists also consider that when the first extreme is refuted, emptiness is emptiness with truth, and ultimately consider that emptiness is emptiness with the four extremes of proliferation, so it should be known that there are many different views on the basis of emptiness and the way of emptiness. So, who is the proponent of that? It is the Mind-Only school. In the commentary, it says: Other-nature is established by its own characteristics, and it is said that other-nature does not appear in the noble Samadhi, because it shows the internal contradiction of the promise, and it is also clear from the connection of the lower tenets that it is one who wants other-birth in the ultimate sense. If the meaning of the previous refutations and establishments is summarized and shown, then the difference between these two should not be distinguished from the point of view of the ultimate view, because both of them are the same in wanting to be free from the four extremes of proliferation after refuting them in the order of the four extremes. In terms of conventions, it is also unreasonable to distinguish between general commitments, commitments of intention, and commitments of self-continuum from the point of view of existence and non-existence, because the commitment to refute the four extremes of birth, etc., and the commitment to refute the divisions, etc., are not contradictory to the first two commitments, and because they are established by reason. For example: born from Sravakas and Buddhas, born from Buddhas and Bodhisattvas, the three dharmas are the cause of Bodhisattvas, generosity brings enjoyment and discipline brings happiness. And so on, the commitment of cause and effect, and the fact that there is the Tathagatagarbha in the sentient beings' continuum, and that there are sentient beings in the vessel world, etc., the commitment of the support and the supported, and that form is the nature of visible form, etc., and that all conditioned things are impermanent, etc., the commitment of self-character and general character, and the commitment that the Bodhisattva who abides in the three grounds of joining, seeing, and meditating does not turn back, etc., on the basis of the establishment of any of the four valid cognitions of the Dharma nature convention, the commitment that one has determined the characteristics and shows them for the purpose of making others certain, etc., are all self-continuum.