Tibetan
ད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཡིན་པར་རྩོད་ཟློག་གི་ལུང་གིས་བསྙོན་མེད་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའང་མི་འཐད་དེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཡོད་པའི་ཚེ་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་དང་། ཉོན་ཡིད་དང་རང་རིག་སོགས་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའང་གོང་དུ་གསལ་བར་བཀག་ཟིན་ཅིང་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་དེ་དག་ངེས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ་དེ་དག་ཚད་མ་བཞིའི་ནང་ནས་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་རང་ལུགས་འཐད་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སྒྲུབ་བྱེད་དང་བཅས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ་གཙོ་བོ་གཞུང་འགྲེལ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་དང་། ཞར་བྱུང་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐ་སྙད་འཇོག་མཚམས་གཙོ་བོ་ངོས་གཟུང་བ་དང་། དེ་ཉིད་གཞུང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི་རྩ་ཤེར། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང་། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་དམ་བཅའ་བཞི་སྟོན་པར་ཐལ་རང་གཉིས་ཆར་འདོད་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་བས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་དམ་བཅའ་དང་། རང་རྒྱུད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅར་འདོད་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །དམ་བཅའ་བཞི་པོ་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་ཐོག་མར་ཐལ་འགྱུར་གསུངས་ཤིང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་དེ་བཀག་ནས་རང་རྒྱུད་མཛད། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་སྔ་མའི་སྐྱོན་སྤང་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་རིགས་པ་ཞིབ་ཏུ་བཀག་ནས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་པས་ཐལ་རང་གི་ཐ་སྙད་འབྱུང་བའི་གཞི་དང་། འབྱུང་བའི་མཚམས་དང་། འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་གཞུང་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པས་འདི་ལ་གཉིས་ཏེ། དམ་བཅའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་དངོས་པོ་གང་དག་ཅེས་པ་ནི་བརྟེན་པའི་ཚིག་སྟེ། མ་ལུས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གང་ན་ཡང་ཞེས་པ་ནི་རྟེན་གྱི་ཚིག་སྟེ་ཡུལ་དང་གྲུབ་མཐའ་གང་ན་ཡང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ནམ་ཡང་ཞེས་པ་ནི་དུས་ཀྱི་ཚིག་སྟེ་དུས་ནམ་ཡང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གང་དག་བདག་ལས་སྐྱེ་བ། ཡུལ་དང་གྲུབ་མཐའ་གང་ནའང་དུས་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སྦྱར་ཞིང་དེ་བཞིན་དུ་དམ་བཅའ་བ་གཞན་གསུམ་ལའ
Chinese
因为以辩驳的教证无可争辩地成立是当下的誓言。那时，以是否承认自续的相来区分也不合理，因为当存在自续的誓言时，作为它的论证的理由只能是自续。以是否承认阿赖耶识、烦恼意和自证等来区分，也在前面清楚地禁止了，而且应成派也必须在名言中承认这些，因为这些是从四种量中的教证量成立的意义。第五，为了以论证说明自己宗派合理的方面，分为二：主要是从论释典籍的方式来区分，其次是从顺便承认名言的方式来区分。第一种又分为二：主要确定安立名言的界限，以及将此应用于所有典籍。第一种是《根本慧论》：非自生，非他生，亦非共，无因生，诸法亦不于何处，有生，是皆不然。此偈颂显示了遮止四边生的四种誓言，应成派和自续派都承认，但应成派认为是应成派的誓言，自续派认为是自续派的誓言，这是差别。这四种誓言的论证，圣天菩萨最初说了应成，乐善辨尊者遮止了它而作了自续，圣者月称菩萨舍弃了前者的过失，并详细遮止了自续的理路，从而建立了应成派的论典，因此，应成派和自续派的名词产生的依据、产生的界限和产生的方式，都必须确定在这部论典上，因此，这有二：从誓言的角度来区分，以及从论证的角度来区分。第一种是“诸法”是依凭的词，意思是“没有遗漏”。“于何处”是所依的词，意思是“在任何地方和宗派”。“何时”是时间的词，意思是“在任何时候”。这样，内外诸法从自性产生，无论在任何地方和宗派，在任何时候都不存在，这样结合，同样地，对于其他三种誓言也
English
Because the present pledge is indisputably established by the scripture of refutation. At that time, it is also unreasonable to distinguish by whether or not to admit the sign of self-nature, because when there is a pledge of self-nature, the reason for its proof can only be self-nature. Distinguishing by whether or not to admit the alaya consciousness, afflicted mind, and self-awareness, etc., has also been clearly prohibited above, and the consequentialists must also admit these in name, because these are the meanings established by the scripture of the four valid cognitions. Fifth, in order to explain the reasonable aspects of one's own system with proofs, there are two divisions: the main one is to distinguish from the perspective of the way of interpreting the scriptures, and the secondary one is to distinguish from the perspective of admitting terms incidentally. The first has two divisions: mainly identifying the limits of establishing terms, and applying this to all the scriptures. The first is the Root Wisdom: Not from self, not from other, not from both, not without cause, things do not exist anywhere, birth is never present. This verse shows the four pledges that negate the four extremes of birth, which both consequentialists and autonomists accept, but the consequentialists consider it the pledge of the consequentialists, and the autonomists consider it the pledge of the autonomists, which is the difference. The reasoning for these four pledges was first stated consequentially by Master Sangye Gyang, and Lekdenjye stopped it and made it autonomous. Master Chandrakirti abandoned the faults of the former and thoroughly refuted the reasoning of autonomy, thereby establishing the consequentialist treatise, so the basis for the emergence of the terms consequentialist and autonomist, the boundary of emergence, and the manner of emergence must all be determined on this treatise, so there are two: distinguishing from the perspective of the pledge, and distinguishing from the perspective of the proof. The first is that "things" is a word of dependence, meaning "without exception." "Anywhere" is a word of dependence, meaning "in any place and sect." "Ever" is a word of time, meaning "at any time." Thus, whatever internal and external things arise from self, in whatever place and sect, do not exist at any time, thus combining, and similarly, for the other three pledges as well.