Tibetan
ངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །དམ་པ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་དང་། རྩོད་ཟློག་ལས། གང་ཞིག་སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དག །དབུ་མའི་ལམ་དུ་དོན་གཅིག་པར། །གསུང་མཆོག་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡི། །སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཆད་པ་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་དེ་ཡིས་ཆེས་ཟབ་ཆོས་རྟོགས་པ། །ལུང་དང་གཞན་ཡང་རིགས་པས་ཡིན་པས་ན། །དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་གཞུང་ལུགས་ལས། །ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ལུགས་བཞིན་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ལྟར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ལུང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མཁྱེན་ནས། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས་རིགས་པ་དང་ལུང་དག་གིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཆེས་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཆད་པ་པོ་ཐ་མ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་མཁས་པ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་དག་གི །མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་མཁྱེན་པར་མཛོད། །ཆོས་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན། །ཉོན་མོངས་སེལ་བའི་ཤེས་རབ་ཅན། །དེ་དག་གིས་ནི་ཁྱོད་བསྟེན་ན། །ཁྱོད་ཀྱིས་མཁྱེན་གྱིས་གུས་པར་མཛོད། །ཅེས་མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་དུ་གསུངས་ཤིང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྟག་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། །ཐེག་ཆེན་དོན་ལ་མཁས་པ་དང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག །སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་ངོ་། །ཞེས་མཚན་ཉིད་གཉིས་ལྡན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་འཆད་པ་པོ་དང་པོས་འཆད་ཚུལ་ནི། འདུལ་བྱའི་བསམ་པ་དང་། དབང་པོ་དང་། བག་ལ་ཉལ་བ་དང་འཚམས་པར་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་ནས་མཐར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་སྨན་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །ཇི་ཙམ་བཟོད་པའི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་དང་། རྩ་བ་ལས། གང་གིས་ཐུགས་བརྩེ་ཉེར་བཟུང་ནས། །ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་ཕྱིར། །དམ་པའི་ཆོས་ནི་སྟོན་མཛད་པ། །གཽ་ཏམ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སོ། །འཆད་པ་པོ་གཉིས་པས་འཆད་ཚུལ་ནི། གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་
Chinese
因为没有畏惧的缘故。如是说：圆满正等觉宣说者，彼殊胜者我顶礼。如《诤论止息论》中说：谁人空性与缘起，中观道中义一者，无与伦比胜妙语，佛陀彼者我顶礼。如是说。成为中等的讲说者，乃是如实现证法性胜义谛后，为他人无倒开示的怙主龙树，如《入中论》中说：如彼以其最甚深之法，依凭教证以及理证而证悟，如是圣者龙树之宗派，当依其安住之方式而宣说。如是说。及其释论中说，行持般若波罗蜜多的菩萨，如实照见诸法之自性，如是圣者龙树以无倒之教证了知后，于中观论典中，以理证与教证极为明显地开示了诸法之真实，即无自性之体性。如是说。下等的讲说者，乃是异生之智者。其体性是，于《宝鬘论》中：彼等善知识之，体性略摄当知晓，知法具悲持戒律，具有遣除烦恼慧，若汝依止彼等时，汝当了知恭敬之。如是宣说了具有四种体性。于《入菩萨行论》中：恒常善知识，精通广大义，菩萨之胜行，纵舍命亦不弃。如是宣说了具有两种体性。第二，讲说者最初的讲说方式是，与所化之意乐、根器、随眠相符顺，次第引导，最终将一切都结合于空性。如《楞伽经》中说：如医师之于病人，施与各种药物般，如是佛陀之于有情，宣说多少堪忍之法。如是说。于《根本慧论》中：谁以慈悲心执持，为舍一切诸见故，而宣说殊胜之法者，乔达摩前我顶礼。如是说。第二，讲说者的讲说方式是，对于他人所造的论典
English
Because there is no fear. As it is said: To the perfect Buddha who speaks, to that noble one, I prostrate. As it is said in the *Refutation of Disputes*: Whoever understands emptiness and dependent arising, as having the same meaning in the Middle Way, to that Buddha with the supreme and incomparable speech, I prostrate. So it is said. The intermediate speaker is like the protector Nāgārjuna, who directly realizes the ultimate truth of the nature of reality and teaches others without distortion. As it is said in the *Entering the Middle Way*: How he realized the most profound Dharma, through scripture and also reasoning, thus, from the system of the noble Nāgārjuna, I shall speak according to how it abides. So it is said. And in its commentary, it says that the Bodhisattva who practices the Perfection of Wisdom, just as he sees the self-nature of all phenomena, so the noble Nāgārjuna, having known the scriptures without distortion, in the treatises of the Middle Way, with reasoning and scriptures, has very clearly shown the reality of all phenomena, which is characterized by no self-nature. So it is said. The last speaker is the learned person of ordinary beings. Its characteristics are: In the *Precious Garland*: The characteristics of those virtuous friends, know them in brief. Knowing the Dharma, having compassion, possessing morality, having wisdom to dispel afflictions. If you rely on them, you should know to respect them. Thus, it is said to have four characteristics. In the *Guide to the Bodhisattva's Way of Life*: Always a virtuous friend, skilled in the meaning of the Great Vehicle, the supreme conduct of a Bodhisattva, will not abandon even for the sake of life. Thus, it is said to have two characteristics. Secondly, the first way of teaching by the speaker is to gradually lead in accordance with the thoughts, faculties, and predispositions of those to be trained, and finally to combine everything into emptiness. As it is said in the *Laṅkāvatāra Sūtra*: Just as a doctor gives medicines to a sick person, so the Buddha teaches sentient beings as much Dharma as they can tolerate. So it is said. In the *Root Wisdom*: Whoever holds compassion closely, for the sake of abandoning all views, and teaches the supreme Dharma, to Gautama, I prostrate. So it is said. Secondly, the way of teaching by the second speaker is to the treatises made by others.
Tibetan
རག་མ་ལས་པར། རང་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་བཀའི་དགོངས་པ་རང་དབང་དུ་འགྲེལ་བའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་སྟེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས་རྒྱུད་བླར། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་ལོངས། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །འཆད་པ་པོ་གསུམ་པས་འཆད་ཚུལ་ནི། ངེས་ཤེས་སྐྱེད་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འགལ་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པ། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་། བླ་མའི་མན་ངག་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཆད། གདུལ་བྱ་ཐོས་བསམ་དང་སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མཚན་ཉིད་གཏན་འབེབས་དང་། སྒྲུབ་པ་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་འཆད། གདུལ་བྱ་དབང་པོ་རྣོ་འབྲིང་རྟུལ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མདོར་བསྡུས་པ་དང་། བར་མ་དང་། རྒྱས་པར་འཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཆད། རང་ཉིད་འཇུག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོར་བ་དང་། དངོས་གཞི་དང་། རྗེས་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཆད་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཉན་པ་པོ་སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་དང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་རྩ་བ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང་། །རིག་སྔགས་ཉེས་པར་བསྒྲུབ་པ་བཞིན། །ཞེས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཆོས་འདི་ལོག་པར་ཤེས་གྱུར་ན། །མི་མཁས་རྣམས་ནི་ཆུད་ཀྱང་ཟ། །འདི་ལྟར་མེད་པར་ལྟ་བ་ཡི། །མི་གཙང་དེར་ནི་བྱིང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ལ་བག་ཆགས་མ་བཞག་པའམ། བག་ཆགས་བཞག་ཀྱང་ཚོགས་མ་བསགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་བཤད་ཀྱང་དེའི་དོན་གཏན་མེད་པར་བཟུང་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མི་མོས་པ་སྐྱེས་ཏེ་ལོག་པར་ལྟ་བས་ཆོས་སྤོང་བ་དང་ཡང་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ལས་འབྲས་སོགས་མེད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གཟུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་གསུང་རབ་སྤྱི་ལས་སྐྱོན་དུ་བཤད་པའི་སྣོད་ཁ་སྦུབ་ལྟ་བུ་དང་། ཞབས་རྡོལ་ལྟ་བུ་དང་། དུག་ཅན་ལྟ་བུ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་གཏན་འབེབས་ཀྱི་ཉན་པ་པོ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཉམས་ལེན་གྱི་ཉན་པ་པོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བ། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། །ཅེས་པ་ལྟར། ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་ཕྲག་དོག་དང་། ཁོང་ཁྲོས་དབེན་པའི་བློ་གཟུ་བོར་གནས་པ་དང་། བཤད་བྱའི་དོན་དེ་རྟོགས་པར་ནུས་པའི་ཤེས་རབ་
Chinese
不依赖于他人，而是自己现量见到实相，从而以自由解释佛语的方式来宣讲。考虑到这一点，《宝性论》中说：“若有于诸佛，唯一之圣教，无散乱有信，宣说解脱道，如是正士语，当以顶受持。” 例如慈氏五论和龙树的理聚论等。第三种讲者的讲法是：以生起定解的方式，通过相违相关的道理、可信的教证、上师的窍诀这三种方式来宣讲。以所化众生喜欢听闻思维修的方式，以建立法相和修行实修的方式来宣讲。以所化众生根器利中钝三种的方式，以简略、中等和广大的方式来宣讲。以自己进入的方式，通过加行、正行和后行三种方式来宣讲。第三种是听法者具有法器之过失和具有功德两种。第一种在根本颂中说：“若于空性观邪执，是为毁坏诸劣慧，如执毒蛇及咒语，故当善护此分别。”以及《宝鬘论》中说：“若于此法解颠倒，愚者即为彼所害，如观不见真实事，彼沉非清净境中。”这是说，没有在空性上留下串习，或者即使留下了串习，也没有积累资粮的力量，即使宣讲空性，也认为它的意义完全不存在，从而对空性产生不信任，产生邪见而舍弃佛法，或者甚至在名言中也认为没有业果等，从而颠倒地执取。此外，还有经典中普遍所说的过失，如法器口朝下、法器底漏、法器有毒等。第二种分为建立法相的听法者和修行实修的听法者两种。第一种如《四百论》中所说：“正直具慧求义者，说为听者之法器。”也就是说，对于佛法和补特伽罗没有嫉妒和嗔恨，心正直，并且具有能够理解所讲内容的智慧。
English
Without relying on others, but directly seeing the reality oneself, thereby teaching by freely interpreting the Buddha's words. Considering this, the Ratnagotravibhāga states: "If someone, regarding the teachings of the Buddhas as the only ones, speaks of the path to liberation with faith and without distraction, the words of such a righteous person should be received with the crown of one's head." Examples include the Five Treatises of Maitreya and Nagarjuna's Collection of Reasoning. The third type of speaker teaches in the following way: by generating definite understanding, through the three means of contradictory and related reasoning, reliable scriptural citations, and the guru's instructions. Based on the fact that disciples like to hear, contemplate, and meditate, they teach by establishing characteristics and practicing meditation. Based on the fact that disciples have sharp, medium, and dull faculties, they teach in brief, intermediate, and extensive ways. Based on the way they enter themselves, they teach through the three ways of preparation, main practice, and subsequent practice. The third is that the listener has two types: those with faults of the vessel and those with qualities. The first is stated in the root text: "If one views emptiness with wrong conceptions, it will destroy those of inferior wisdom, just like grasping a snake or practicing a mantra incorrectly, so one should carefully protect this distinction." And in the Ratnavali it says: "If one understands this Dharma in a reversed way, fools will be harmed by it, like viewing unreal things, they will sink into an impure state." This means that one has not left imprints on emptiness, or even if one has left imprints, one does not have the power to accumulate merit, and even if emptiness is taught, one thinks that its meaning does not exist at all, thereby generating distrust in emptiness, generating wrong views and abandoning the Dharma, or even in conventional terms, one thinks that there is no cause and effect, etc., thereby grasping it in a reversed way. In addition, there are the faults commonly mentioned in the scriptures, such as the vessel being upside down, the vessel having a hole in the bottom, and the vessel being poisonous. The second is divided into two types: the listener who establishes characteristics and the listener who practices meditation. The first is as stated in the Catuhsataka: "One who is upright, intelligent, and seeks meaning is said to be a vessel for listening." That is, one who is free from jealousy and anger towards the Dharma and individuals, whose mind is upright, and who has the wisdom to understand what is being taught.