Tibetan
་བྱེད་པ་ལག་པའི་ཚད་ལ་སོགས་པ་མཛད། སློབ་དཔོན་གྱིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རང་འགྲེལ་ག་ལས་འཇིགས་མེད་དང་། དེ་ཝ་ཤར་མ་དང་། གུ་ན་མ་ཏི་དང་། གུ་ན་ཤྲཱི་དང་། སྡྱི་ར་མ་ཏི་དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པའི་འགྲེལ་པ་དང་བརྒྱད་ཡོད་ཅིང་། ག་ལས་འཇིགས་མེད་རང་འགྲེལ་དུ་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག་དང་། བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ལ་གྲགས་པ་ལ། ཕྱི་མ་དག་རབ་བྱེད་ཉེར་བདུན་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། བཙུན་པ་འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་། ཉན་པ་པོ་དང་མཉན་བྱ་དང་། །སྨྲ་པོ་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བ་དཀོན། །དེ་ཕྱིར་མདོར་ན་འཁོར་བ་ནི། །མཐའ་ཡོད་མ་ཡིན་མཐའ་མེད་མིན། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་བཞི་བརྒྱ་པའི་ལུང་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པས་རང་འགྲེལ་གྱི་དོན་མེད་དོ། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པའི་འགྲེལ་པར། འགྲེལ་པ་དེའི་ཟུར་ཙམ་ཡང་མ་བྱུང་བས་ཀྱང་ཤེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་མེད་པར་སྣང་སྟེ། དེ་རང་འགྲེལ་ཡིན་ན་འགྲེལ་བྱེད་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་འགྲེལ་པ་བྱེད་མི་རིགས་པའམ། ཡང་ན་འགྲེལ་བཤད་མཛད་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་འགྲེལ་པ་གཞན་རྣམས་དང་མི་མཐུན་པར་སྣང་བས། འགྲེལ་བྱེད་གཞན་རྣམས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཉིད་ལ་རྒོལ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བས། རང་རྒྱུད་པ་དག་གིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་སྦྱོར་བ་འགྲེལ་པའི་ལུགས་ཡིན་ཅེས་པའི་ལན་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྩོད་པ་ཟློག་པའི་འགྲེལ་པ་མཛད་པ་ན་ཡང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་ཤེས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རང་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུང་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འགྲེལ་པ་འདིར་དེ་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་དེ། རང་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཕན་དུ་རེ་ནས། བཙུན་པ་འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་ཞེས་ཞེས་མ་གསུངས་ཤིང་། དེའི་ཐད་དུ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་ཞེས་ཞེས་གསུངས་པས་རང་འགྲེལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། གསུང་རབ་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཞེ་སའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། གསུང་རབ་ལས་སློབ་དཔོན་ལས་བཙུན་པ་ཞེ་ས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ཞེ་ས་ཡིན་གྱི། སློབ་དཔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བརྗོད་ན་ཞེ་སར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འགྲེལ་པ་འདིའི་རབ་བྱེད་ཀྱི་མཚམས་རྣམས་སུ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་དབུ་མ་རྩ་བའི་འགྲེལ་པ་ག་ལས་འཇིགས་མེད་ལས། ཞེས་པ་ཡོད་པས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་པར་སྣང་ཡང་། དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་བསྟན་བཅོས་རྩ་བ་ལ་སྦྱར་བའི་ཚིག་ཡིན་ཞིང་། ཀླུ་སྒྲུབ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྗེས་སུ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་གིས་ཆེད་དུ་མཛད་པའི་བཞི་བརྒྱ་པའི་ལུང་དྲངས་པས་རང་འགྲེལ་གྱི་དོན་མེད་དོ། །རིགས་ཚོགས་གཞན་གསུམ་ལ་རང་འགྲེལ་ཡོད་པས་སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་འགྲེལ་པ་མ་མཛད་ཅིང་། རྩ་ཤེར་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་གཉིས་ལ་འགྲེལ་པ་མཛད་པ་འདིས་ཀྱང་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ཐལ་འགྱུར་དུ་འགྲེལ་པ་ལ་ཐོག་མར་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འགྲེལ་པ་བུདྡྷ་པཱ་ལི་ཏས་མཛད། དེའི་རྗེས་སུ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་ཚིག་གི་འགྲེལ་པ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་རྩོད་པ་སྤངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་ལུགས་བསྒྲུབ་པ་ཚིག་གསལ་དང་། དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་མཛད། དེའི་རྗེས་སུ་རིགས་པའི་ཁུ་བྱུག་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀྱིས་གཞུང་མཛད་པ་མི་སྣང་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་ཇོ་བོ་རྗེས་དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་མཛད་དོ། །སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་དུ་འགྲེལ་པ་ལ་ཐོག་མར་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་ཚིག་གི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མེ་མཛད། འདི་ཉིད་དེ་བ་ཤར་མའི་འགྲེལ་པ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཆར་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པར་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་དབུ་མ་སྙིང་པོ། དེའི་འགྲེལ་པ་རྟོག་གེ་འབར་བ་མཛད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་མཛད། དེའི་སློབ་མ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས། དབུ་མ་བདེན་གཉིས་རྩ་འགྲེལ་མཛད། དེའི་སློབ་མ་ཞི་བ་འཚོས་དབུ་མ་རྒྱན་རྩ་འགྲེལ་མཛད། དེའི་སློབ་མ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་རང་ཉིད་བསྒོམ་པའི་རྣམ་གཞག་སྒོམ་རིམ་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ། དེའི་རྒྱབ་བརྟེན་དུ་དབུ་མ་སྣང་བ་མཛད་དེ། འདི་གསུམ་རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་དབུ་མ་པ་ཡིན་པས་རང་རྒྱུད་ཤར་བ་གསུམ་དུ་གྲགས་སོ། །གསུམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་བཤད་ཉན་གྱིས་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལ་ལྔ་སྟེ། འཆད་པ་པོ་བླ་མའི་མཚན་ཉིད། དེས་ཇི་ལྟར་འཆད་པའི་ཚུལ། ཉན་པ་པོ་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། དེས་ཇི་ལྟར་ཉན་པའི་ཚུལ། འཆད་ཉན་གྱི་གནས་སྐབས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་འཆད་པ་པོ་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ནི། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པ་གཞན་དང་མཚུ
Chinese
作手印等。论师认为，中观论著中最主要的是《根本慧论》，关于它的自释有《无畏论》、提婆夏尔玛、功德友、功德吉祥、智友、佛护、善护、月称的释论等八种。其中，《无畏论》被一些印度人和早期藏族人认为是自释，但后来的论师在第二十七品释论中引用了圣天论师的观点：“听者与所听，说者极难得，故总而言之，轮回非有边，亦非无边。”以此作为四百论的引证，说明它不是自释。佛护、善护、月称的释论中，也没有出现该释论的片言只语，由此可知它不是自释。这样说似乎是不存在的，如果它是自释，那么其他释论者就不应该再作解释，或者说应该作解释。而且，在解释缘起时，它与其他释论不一致，因此其他释论者就成了反驳龙树本人了。论师月称说，自续派认为用自续的语言来解释是一种方式，为了回答这个问题，论师在作《诤分释》时，也没有说自续的语言，由此可知它不是自释，否则就应该说自释中也没有说。这样说是合乎情理的。有些人说，这个释论中说，它对于他们来说是胜义谛的真实，所以是胜义谛。这是为了希望对他们自己认为法界是真实存在的宗派有帮助。他们没有说“圣天论师也这样说”，而佛护在其中说了“论师圣天也这样说”，所以说是自释。这是因为没有区分经文和世间的敬语的差别。因为在经文中，比论师更尊敬的是尊者，因为“尊者薄伽梵”是敬语，而说“论师薄伽梵”就不是敬语了。因此，
English
He made hand gestures and so on. The master considered the root of wisdom to be the most important of all Madhyamaka treatises. There are eight commentaries on it, including the self-commentary of Galashijime, Dewasharma, Gunamati, Gunashri, Sthiramati, Buddhapalita, Lekdenjhe, and Chandrakirti. Among them, Galashijime is known as the self-commentary by some Indians and early Tibetans, but later masters in the commentary on the twenty-seventh chapter quoted the view of Aryadeva: "The listener and the object of listening, the speaker are extremely rare. Therefore, in short, samsara is neither finite nor infinite." This is cited as evidence from the Four Hundred Verses, indicating that it is not a self-commentary. In the commentaries of Buddhapalita, Lekdenjhe, and Chandrakirti, not even a single word of that commentary appears, so it can be known that it is not a self-commentary. Saying this seems non-existent. If it were a self-commentary, then other commentators should not have made explanations, or they should have made explanations. Moreover, when explaining dependent origination, it seems inconsistent with other commentaries, so other commentators would become refuting Nagarjuna himself. The master Chandrakirti said that the Svatantrika school believes that explaining with Svatantrika language is a way. To answer this question, the master did not say Svatantrika language when making the Commentary on the Refutation of Disputes, so it can be known that it is not a self-commentary, otherwise it should have been said that it is not even mentioned in the self-commentary. Saying this is reasonable. Some people say that in this commentary, it is said that it is the ultimate truth for them, so it is the ultimate truth. This is in the hope of helping their own school that believes that the Dharmadhatu is truly existent. They did not say "Aryadeva also said this," but Buddhapalita said in it, "The master Aryadeva also said this," so it is said to be a self-commentary. This is because they have not distinguished the difference between scriptural and worldly honorifics. Because in the scriptures, the venerable is more respected than the master, because "Venerable Bhagavan" is an honorific, but saying "Master Bhagavan" is not an honorific. Therefore,
Chinese
此论著各章节中，有“导师圣龙树所著《中观根本慧论》之释论，出自《何所畏惧论》”之语，看似造成了误解。但那是将作者与根本论典相连的语句。龙树寂灭后，吉祥护法特意引用了《四百论》，因此没有自释的必要。由于其他三部论集有自释，导师月称未作解释。请知晓，导师月称对《根本慧论》和《六十正理论》作了解释。最初，佛护以应成派的方式解释导师（龙树）的意旨，著有《佛护释》。之后，导师月称以词句的解释《明句论》消除争论，确立了佛护的观点，并著有意义的解释《入中论》及其释论。此后，未见大小理智喜鹊（指两位论师）著书立说。再之后，至尊阿底峡著有《中观二谛论》等若干论著。最初，清辨以自续派的方式解释导师（龙树）的意旨，著有词句的解释《般若灯论》。观世音禁行者说，此论遵循了东方天神释论《白莲华开敷》。著有意义的解释《中观心要论》及其释论《正理之火》。此后，导师吉祥藏著有《入真实论》。其弟子智藏著有《中观二谛论》及其释论。其弟子寂护著有《中观庄严论》及其释论。其弟子莲花戒著有自修之次第《修次第初中后》。作为其后盾，著有《中观光明论》。这三位是印度东方的中观派，因此被称为自续派三师。第三，以讲闻的方式进入（佛法）有五种方式：说法者上师的特征，说法的方式，听法者弟子的特征，听法的方式，以及讲闻的场合。第一，说法者最为殊胜的是圆满正等觉佛陀，因为缘起论者中没有其他能与之比肩的
English
In the sections of this treatise, there is the statement, "The commentary on the Root Verses on the Middle Way by the noble teacher Nagarjuna, from the Treatise on Fearlessness." This seems to have caused confusion. However, that is a statement connecting the author to the root text. After Nagarjuna passed away, the glorious Dharmapala specifically quoted the Four Hundred Verses, so there was no need for a self-commentary. Because the other three collections of treatises have self-commentaries, the teacher Chandrakirti did not write a commentary. Please know that the teacher Chandrakirti wrote commentaries on the Root Wisdom and the Sixty Stanzas on Reasoning. Initially, Buddhapalita explained the teacher's (Nagarjuna's) intention in the Prasangika way, writing the Buddhapalita Commentary. After that, the teacher Chandrakirti eliminated disputes with the verbal commentary Clear Words, establishing Buddhapalita's view, and wrote the meaning commentary Introduction to the Middle Way and its commentary. After that, the two great and small cuckoos of reasoning (referring to two teachers) were not seen writing books. After that, Lord Atisha wrote some treatises such as the Two Truths of the Middle Way. Initially, Bhavaviveka explained the teacher's (Nagarjuna's) intention in the Svatantrika way, writing the verbal commentary Lamp of Wisdom. Avalokiteshvara Vratin said that this treatise followed the White Lotus Blossom, a commentary by the eastern god. He wrote the meaning commentary Heart of the Middle Way and its commentary Blaze of Reasoning. After that, the teacher Shri Gupta wrote Entering Reality. His disciple Jñanagarbha wrote the Two Truths of the Middle Way and its commentary. His disciple Shantarakshita wrote the Ornament of the Middle Way and its commentary. His disciple Kamalashila wrote the Stages of Meditation, Beginning, Middle, and End, which is the method of self-cultivation. As its support, he wrote the Light of the Middle Way. These three are Madhyamikas from eastern India, so they are known as the three Svatantrika teachers. Third, there are five ways to enter (the Dharma) through teaching and listening: the qualities of the teacher who teaches, the way of teaching, the qualities of the student who listens, the way of listening, and the occasion of teaching and listening. First, the most excellent teacher is the fully enlightened Buddha, because among those who speak of dependent origination, there is no other equal to him.