Tibetan
་ལས་གཞན་པ་མེད་མོད་ཀྱང་། ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཚང་མ་ཚང་དང་། དུས་རིང་པོར་གོམས་མ་གོམས་ལས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་བྱུང་ངོ་། །གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་པ་ཙམ་དུ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་འདྲའང་འདོད་ཚུལ་མི་འདྲ་སྟེ། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་འདི་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཞེས་མིང་གི་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་པའོ། །ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་གཞིའང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། འཇུག་པར། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་ལས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་པའི་གནད་ཀྱིས་ཀྱང་ཀུན་གཞི་མི་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་ལེན་ན། དབུ་མཐའ་ལས། དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་རྣམ་རིག །སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བོ་དེ་དོན་མེད། །དེ་མེད་པས་ན་དེ་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཚུལ་ཡང་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལས། གཞན་གྱི་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པ་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ལ་རང་རིག་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བའི་རྣམ་གཞག་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་རིག་ཐ་སྙད་དུ་མི་བཞེད་པའང་ཐ་སྙད་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པ་འདིའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་ལ་རང་གིས་དང་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་མ་ཆོད་གསལ་བར་མ་གསུངས་ཀྱང་མ་ཆོད་པ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མར་མེས་རང་གིས་རང་གསལ་བར་བྱེད་པ་མི་བཞེད་ཅིང་གསལ་བར་ཡང་བཞེད་པས་རང་གིས་དང་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མ་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་འདི་ལྟར་འགྲེལ་ན་རང་རྒྱུད་འདོད་དགོས་ལ། འདི་ལྟར་འགྲེལ་ན་དེ་འདོད་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པས་རང་གི་ལུགས་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ན་ནི་ངེས་པར་རང་རྒྱུད་བྱ་དགོས་ཏེ། རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་། ལེགས་ལྡན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དུའང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་མི་འདོད་ན་ནི་རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་དགོས་པས་འདིའང་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ནས་འགོག་པ་འདི་ལ་ཐུག་གོ །ཚིག་གསལ་ལས། རང་རྒྱུད་བྱ་མི་རིགས་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་རྩོད་ཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད་ཞེས་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གསུངས་པ་དྲངས་པ་ཡིན
Chinese
虽然没有其他的，但如果方便的支分都齐全，并且长时间串习与否，就会产生大乘和小乘的断除的差别。第二种情况，仅仅是承认外境的意义，虽然与善巧分别相似，但承认的方式不同。善巧分别认为是由自相成立的，而这（指此处观点）认为仅仅是由“外境的意义”这个名称的安立而成立的。名言中也不承认阿赖耶识，因为《入行论》中说：“即使没有作为业果之所依的阿赖耶识，业力断绝后经过很长时间也能产生果报。”承认外境的关键也在于不设立阿赖耶识，如果承认它，就必须像《辨中边论》中所说的那样认为：“义与有情及我识，显现之识之行相者，说彼有情无彼义，无彼义故彼亦无。”关于不承认自证的名言之理，也在《入行论》的根本和注释中，驳斥了以他人的记忆之标志来成立自证，并且在自己的宗派中，即使没有自证，也阐述了产生记忆的道理。因此，不承认自证的名言，也最终归结于在名言中遮止由自相成立。关于体验，对于自己和他人的体验是否明确区分没有明确说明，但意图是不区分。因为不承认灯自己照亮自己，但又承认照亮，所以就像对于自己和他人照亮是否区分没有明确说明一样。第三种情况，如果这样解释经文的意义，就必须承认自续，如果那样解释，就不允许承认它，所以必须明确了解这个道理。按照自己的宗派，如果像《释论》中所说的那样，认为是由自相成立的，那么就必须是自续，就像自宗的实事师们和善巧等一样。在名言中，如果不承认由自相成立的法，那么就必须不承认自续，这一点是毋庸置疑的，因此这也归结于从细微的所破开始遮止。在《明句论》中，作为不应成为自续的理由，从《诤止论》中引用了一段颂词：“如果我有一些承诺……”
English
Although there is nothing else, if all the limbs of skillful means are complete, and whether or not one has become accustomed to it for a long time, there will be a difference in the abandonment of the Great Vehicle and the Small Vehicle. In the second case, merely acknowledging the meaning of external objects is similar to the skillful distinction, but the way of acknowledging is different. The skillful distinction believes that it is established by its own characteristics, while this (referring to the view here) believes that it is established merely by the establishment of the name "meaning of external objects." In conventional terms, it does not even acknowledge the Alaya consciousness, because the Entering the Middle Way states, "Even without the Alaya consciousness as the basis of cause and effect, the result can be produced after a long time after the karma has ceased." The key to acknowledging external objects also lies in not establishing the Alaya consciousness. If it is acknowledged, it must be thought of as stated in the Discrimination of the Middle and the Extremes: "Meaning and sentient beings and self-consciousness, those who appear as aspects of consciousness, say that those sentient beings have no meaning, and because there is no meaning, there is no consciousness." Regarding the reason for not acknowledging self-awareness in conventional terms, the root and commentary of the Entering the Middle Way also refuted the establishment of self-awareness by the marks of others' memories, and in one's own school, even without self-awareness, the reason for the arising of memory is explained. Therefore, not acknowledging self-awareness in conventional terms also ultimately leads to preventing establishment by one's own characteristics in conventional terms. Regarding experience, it is not clearly stated whether the distinction between one's own and others' experiences is clearly distinguished, but the intention is not to distinguish. Because it is not acknowledged that a lamp illuminates itself, but it is acknowledged that it illuminates, it is like not clearly stating whether the illumination of oneself and others is distinguished. In the third case, if the meaning of the scriptures is explained in this way, one must acknowledge the Svātantrika, and if it is explained in that way, it is not permissible to acknowledge it, so it is necessary to clearly understand this reason. According to one's own school, if, as stated in the Commentary, it is believed to be established by its own characteristics, then it must be Svātantrika, just like the realists of one's own school and the skillful ones, etc. In conventional terms, if one does not acknowledge phenomena established by their own characteristics, then one must undoubtedly not acknowledge Svātantrika, so this also ultimately leads to preventing from the subtle object of negation. In the Clear Words, as a reason why it is not appropriate to be Svātantrika, a verse is quoted from the Refutation of Disputes: "If I have some promises..."
Tibetan
་ལ། དེའི་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དོན། འཇུག་པར་གང་ལ་ཕྱོགས་ཡོད་དེ་ལ་འགྱུར་གྱི་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་པའི་དོན་ཡང་བདག་ལ་ཕྱོགས་འདི་ནི། ཡོད་པ་མིན་པས་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པས་དམ་བཅའ་དང་ཕྱོགས་མེད་པ་ནི་རང་མཚན་ནམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཁས་ལེན་མེད་པའི་དོན་དུ་འཇུག་འགྲེལ་གྱིས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མར་གཞན་གྱི་སྐྱོན་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་ཤིག་ཏུ་རང་དབང་དུ་བྱས་ནས་སམ། སུན་འབྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད། ཅེས་རང་དབང་ཞེས་བསྒྱུར་བ་འདི་དང་། རང་རྒྱུད་གཉིས་དོན་གཅིག་པས་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ཁས་བླངས་ལ་མ་འཁྲིས་པར་ཚད་མས་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་ནས་རང་དབང་དུ་ཆོས་ཅན་གཉིས་དང་། རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་གྲུབ་ཚུལ་ངེས་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པ་ཞིག་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱི་རྒོལ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་མ་ཟིན་གྱི་གོང་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་མེད་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་གྲུབ་ལུགས་འདི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ངེས་པར་བྱ་མི་ནུས་པས་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་འདོད་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་འབྱུང་གི་གཏན་ཚིགས་དང་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཔེ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུ་གུ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒྲུབ་པའམ་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་འགོད་པ་ལ། རང་ཉིད་མྱུ་གུ་རྟེན་འབྱུང་དང་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཁྱབ་པ་ཁས་མི་ལེན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་གཞན་གྲགས་ཞེས་ཟེར་བ་མིན་གྱི་སྔར་ལྟར་ཕྱི་རྒོལ་ལ་ཚད་མས་རང་དབང་དུ་བསྒྲུབ་པར་མ་བྱུང་བས་དེ་ལྟར་དུ་ཚད་མས་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ནོ། །མྱུ་གུ་དང་དེ་རྟེན་འབྱུང་སོགས་ཐ་སྙད་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའང་རྒོལ་ཕྱི་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱི་དེ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་གཉིས་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་འདྲེས་ནས་ལྟ་བ་མ་སྐྱེས་བར་དུ་མི་ཕྱེད་པས། སྔ་རྒོལ་གྱིས་ཕྱེད་ཀྱང་དེའི་རིང་ལ་སྟོན་མི་ནུས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བ་ནང་ཕན་ཚུན་ལ་ཁས་བླངས་མ་འཁྲིས་པར་ཚད་མས་གྲུབ་ཚུལ་བསྟན་དུ་ཡོད་ཀྱང་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱིས་དངོས་པོའི་རང་གི
Chinese
。其中前两句的意义是，进入（辩论）对于哪方有偏袒，就向那方转变的意思。而“我没有誓言，我才是无过失的”的意思也是，因为我没有这种偏袒，所以变成过失是不可能的。因为这是没有誓言和偏袒，如入行论释中说的那样，是无有自相或自性成立的承诺的意思。因此，在《般若灯论》中，在驳斥他人过失的时候，说“或者自在地，或者以驳倒的方式说”。这里翻译成“自在”和“自续”二者意义相同，即不依赖外方辩论者的承诺，而是从量成立的道理的角度，自在地确定二者是法，以及作为理由的方式，确定成立的方式后，产生了证悟所立的后比量，这就是自续的意义。那是对于认为一切事物都以自性存在的对方辩论者，在尚未成立所立之前，无论以自性存在与否都未作区分，以量来衡量成立的方式就是这样。因为无法确定，所以虽然想要理由和所立，但不想要自续的理由和所立。依靠缘起的理和影像的比喻，来成立苗芽没有以自性成立的自性，或者建立随他成的后比量。自己不承认苗芽是缘起和依赖而生的，没有自性的周遍，因为这个理由，所以说二者都不成立和随他成，不是像以前那样，因为量没有自在地成立外方辩论者，所以量对于自他二者都不成立的意思。苗芽和它是缘起等，虽然以世俗的俱生量成立也存在于辩论者和对方辩论者的相续中，但是它和衡量以自性存在的量二者在外方辩论者的面前混合，在没有生起见解之前无法区分。即使先前的辩论者区分了，在那期间也无法显示。虽然对于随应成派来说，在彼此之间不依赖承诺的情况下，可以显示以量成立的方式，但是因为是依于名称的假立的量，所以不是事物自己的。
English
. The meaning of the first two verses is that whichever side one is biased towards when entering (a debate), one will change towards that side. And the meaning of "I have no vows, I am the only faultless one" is also that because I do not have this bias, it is impossible to become a fault. Because this is without vows and bias, as it says in the commentary on the Introduction to the Middle Way, it is the meaning of not having a commitment established by self-character or self-nature. Therefore, in the Lamp of Wisdom, when refuting the faults of others, it says, "Either freely, or by way of refutation." Here, the translation of "freely" and "self-continuum" have the same meaning, that is, without relying on the commitment of the external debater, but from the perspective of the way things abide established by valid cognition, freely determining that the two are phenomena, and the way of the reason, after determining the way of establishment, generating the subsequent inference that realizes what is to be established, this is the meaning of self-continuum. That is, for the opponent debater who believes that all things exist by their own nature, before the establishment of what is to be established is completed, without distinguishing whether it exists by its own nature or not, the way of establishing what is to be measured by valid cognition is like this. Because it cannot be determined, although one wants the reason and what is to be established, one does not want the self-continuum's reason and what is to be established. Relying on the reason of dependent arising and the example of an image, to establish that a sprout does not have a nature established by its own nature, or to establish a subsequent inference that is known to others. One's own self does not admit that a sprout is dependently arising and arises dependently, and that there is no pervasion of self-nature, because of this reason, it is said that both are not established and are known to others, not as before, because valid cognition has not freely established the external debater, so the meaning is that valid cognition is not established for both oneself and others. Although the sprout and its dependent arising, etc., are established by the innate valid cognition of convention, they also exist in the continuum of the debater and the opponent debater, but it and the valid cognition that measures existence by its own nature are mixed in the face of the opponent debater, and cannot be distinguished until the view has arisen. Even if the previous debater distinguishes it, he cannot show it during that time. Although for the Consequentialists, without relying on commitments between each other, it is possible to show the way of establishment by valid cognition, it is because it is a valid cognition established by the power of nominal designation, so it is not the thing itself.