Chinese
若尔成立，则与承诺相违故。若谓彼等非自续之理，若法性于共许不成，若非自续之理，则彼等之理，前立论者中观派对后立论者中观派安立之时，若后立论者承诺，则成立前立论者亦承诺，若后立论者不承诺，则亦不成他之名言比量，当说为何理。除彼之外，无非自续理之理由。总之，若“若现量等”之论典，谓法性于立论者、后立论者二者，于世间以四量任何一量不成之时，则于彼立成法或破除法之自续理不应理，成立是圣者月称之意趣。以势，成立如是成立之时，显示自续理应理，故于应成派之宗派，于名言观察之时，香塘萨迦大师亦云：“非是观察胜义之时，作自续亦无违。”如是宣说，荣敦大师亦如是承许，思之应理。事物力入之量之义。于《释量论》中云：“何物如何成，如是彼是因，从彼如是物，从物生彼有，相识。”如是宣说，依赖于成立之因二者之比量，从相执识生。彼从理生。理于果相之时，从法生。于自性相之时，法与物一，彼亦依赖于彼法具有生彼相之能力，于胜义谛彼法与相一之上安立。如是思之，虽玛嘉大师说中观派不承诺事物力入之量，然萨班云，虽实语者如是承许，然中观派以法具有生彼相之能力于名言有，或法与相于名言一即可，如是思之，宣说承许事物力入之理，是极善。
English
If it is established, it is contradictory to the commitment. If it is thought that those are not self-sustaining reasons, if the Dharma nature is not established in common agreement, if it is not a self-sustaining reason, then those reasons, when the former proponent Madhyamika establishes to the latter proponent Madhyamika, if the latter proponent commits, then it is established that the former proponent also commits, and if the latter proponent does not commit, then it will not become the inference of others' fame, so what reason should be said. Apart from that, there is no reason for not being a self-sustaining reason. In short, if the scripture "If direct perception, etc.," means that when the Dharma nature is not established by any of the four valid cognitions in the world for both the proponent and the latter proponent, then it is not reasonable to establish the self-sustaining reason for establishing or refuting the Dharma on it, and it is established that it is the intention of the master Chandrakirti. By implication, when it is established in this way, it shows that the self-sustaining reason is reasonable, so in the sect of Prasangika, when examining the terms, Zhangtong Sakya master also said: "It is not the time to examine the ultimate meaning, there is no contradiction in doing self-sustaining." It is said that Rongton master also accepted it in the same way, and it is reasonable to think about it. The meaning of the valid cognition of entering by the power of things. In the Commentary on Valid Cognition, it is said: "Whatever becomes like what, like that is the cause, from that like that thing, from the thing that generates it, there is a characteristic consciousness." As it is said, the inference based on the two reasons for establishment arises from the mind that holds the characteristic. It arises from the reason. When the reason is the result characteristic, it arises from the Dharma. When it is the characteristic of self-nature, the Dharma and the object are one, and it also depends on the fact that the Dharma has the ability to generate that characteristic, and it is established on the fact that the Dharma and the characteristic are one in the ultimate truth. Thinking like this, although the great peacock master said that the Madhyamika does not commit to the valid cognition of entering by the power of things, Sapan said that although the realists accept it like this, the Madhyamika thinks that the Dharma has the ability to generate that characteristic in terms of name, or the Dharma and the characteristic are one in terms of name, and it is said that he accepts the reason for entering by the power of things, which is very good.
Tibetan
སོ། །འོ་ན་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན། དེ་དག་གི་ཁྱབ་འབྲེལ་ཡང་སྒྲུབ་རྟགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཉིས་ལ་རག་ལས་པར་གསུངས་པ་ཤེས་དགོས་ཏེ་གཞན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །སྔ་རབས་ཀྱི་སྐྱེས་ཆེན་དག་གི་བཤད་པར་འཐད་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་ནི་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འབྱུང་ངོ་། །བཞི་པ་ཕྱིས་ཀྱི་རང་དགར་བཏགས་པའི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་ཏུ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲོ་སྐུར་སྤངས་ཏེ་འདོད་པ་བརྗོད་པ། གཟུ་བོར་གནས་ཏེ་སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་རྗེ་ཙོང་ཁ་པའི་དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད་དུ་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དང་། བདག་འཛིན་ཕྲ་རགས་སོགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཕྱི་དོན་འཇོག་ཅིང་ཀུན་གཞི་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རང་རྒྱུད་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་དང་པོའི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་བདག་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་བཙལ་བ་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྙེད་ལ། འོན་ཀྱང་མཆོད་སྦྱིན་ནོ། །མིག་གོ །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་མ་བཞག་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡོད་པར་གཞག་པ་ལ་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་བླ་ན་མེད་པའོ། །དབུ་མ་པས་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་ཚུལ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་བཙལ་ནས་བདག་གམ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འཇོག་པ་ཡིན་ཞིང་། འཕགས་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པའི་དོན་རིགས་པ་ལྔའམ་བདུན་གྱིས་བཙལ་བ་ན་མེད་པར་འཇོག་ལ། དེ་ལྟར་བཙལ་བའི་ཚེ་ན་མི་རྙེད་པ་ནི་ལུགས་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ང་ཞེས་འཛིན་པའི་གཞི་ཡིན་པས་ཀྱང་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་ཡང་འཇིག་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་འདིའི་ཤེས་སྒྲིབ་ནི་འཇུག་འབྲེལ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་འབའ་ཞིག་ཡིན་ལ། དེའི་འབྲས་བུ་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེར་བསྡུའོ། །ཤེས་སྒྲིབ་འདི་སྤོང་བ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་སྔར་བཤད་པ
Chinese
索！那么，对于非缘起之相，事物如何凭借力量进入呢？要知道，这些的周遍关系也依赖于能立和所立二者的关系，否则就难以理解了。前代大德的说法中，合理的方面会在自宗的章节中出现。第四，对于后世随意安立的分别，详细破斥分为二：舍弃增益和诽谤而陈述己见，公正地进行驳斥。第一，法王宗喀巴在《辨了不了义论》中，将应成派的特点分为三种：证悟无我，以及对人我执的粗细等不共之处；安立外境，不承认阿赖耶识和自证的不共之处；不承认自续的不共之处。在第一种情况下，当寻找我和法等名言的意义时，丝毫也找不到一和异等。然而，像“供施”、“眼睛”等等的名言也必须确定，因此，不以名言的势力而安立的体性是不存在的，而以名言的势力而安立的存在，对于轮回和涅槃的一切安立来说，都是极其合理的。这二谛的安立是佛护和月称论师的无上特点。中观宗安立名言的方式是，世俗的名言虽然会进行从种子生出苗芽等的安立，但对于名言的意义是如何的，寻找是从自生还是从他生等，却不作任何解释。圣者也是同样宣说的缘故。并且，对于名为“补特伽罗”的意义，用五种或七种道理去寻找时，会安立为不存在。像这样寻找时找不到，是此宗的不共之处。俱生我执的对境，因为是执著“我”的基础，所以即使是执著其他相续的补特伽罗以自己的体性而成立，是补特伽罗的我执，也不是坏聚见。此宗的所知障，如《入中论》中所说，仅仅是烦恼的习气，并且其果，二取显现的虚妄部分，也全部都包含于此。为了断除此所知障，证悟真如的道，之前已经宣说了。
English
So! Then, how does an object enter by force in the case of a non-apprehended sign? It should be understood that the pervasiveness of these also depends on the relationship between the proponent and the probandum, otherwise it is difficult to understand. The reasonable aspects of the explanations of the great beings of the past will appear in the chapter on one's own system. Fourth, the detailed refutation of the distinctions arbitrarily established by later generations is divided into two: stating one's own view by abandoning exaggeration and slander, and fairly presenting the refutation. First, in Je Tsongkhapa's "Discrimination of the Definitive and Interpretive," the characteristics of the Madhyamaka-Prasaṅgika are divided into three: the realization of selflessness, and the uncommon distinctions such as the subtle and coarse aspects of the ego-grasping; the establishment of external objects and the non-acceptance of the alaya-vijñana and self-awareness, which are uncommon distinctions; and the non-acceptance of the Svatantrika, which is an uncommon distinction. In the first case, when searching for the meaning of terms such as self and phenomena, one cannot find even a little bit of one or different. However, terms such as "offerings" and "eye" must also be determined. Therefore, the nature that is not established by the power of terms does not exist, and the existence that is established by the power of terms is extremely reasonable for all the establishments of samsara and nirvana. This establishment of the two truths is the unsurpassed characteristic of Buddhapā lita and Chandrakīrti. The way the Madhyamikas establish conventions is that, although worldly conventions make distinctions such as a sprout arising from a seed, they do not explain how the meaning of the term is, searching whether it arises from itself or from another. This is the only way it is established. The noble ones also explain it in the same way. Furthermore, when searching for the meaning of what is named "person" with five or seven reasons, it is established as non-existent. Not finding it when searching in this way is the uncommon characteristic of this system. The object of the innate ego-grasping is the basis for grasping "I," so even if it is grasping that a person in another's continuum is established by his own nature, it is the ego-grasping of a person, but it is not a view of the aggregates. According to this system, the cognitive obscuration, as stated in the "Entering the Middle Way," is merely the habitual tendencies of the afflictions, and all the deluded aspects of dualistic appearance, which are its result, are also included therein. In order to abandon this cognitive obscuration, the path of realizing suchness has been explained before.