Tibetan
ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་མེད་པ་ཉིད་ཉམས་སོ། །དེས་ན་ཚུལ་གསུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རྟགས་ལས་དགག་བྱ་དགག་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་དཔག་ཡོད་པས་སྔར་གྱི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་ནོ། །འོ་ན་རང་རྒྱུད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ནི་ཚུལ་གསུམ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རྟགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་འདིར་ནི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་གཏན་མེད་པས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དོན་དམ་དང་ཐ་སྙད་གང་གི་སྐབས་སུའང་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་ཚད་མ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་རང་རྒྱུད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་ཚད་མ་དེའང་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་མངོན་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་བཞི་ལ་ངོས་འཛིན་པའི་རྣམ་གཞག་མཛད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་ལ་འཐད་མི་འཐད་ཀྱི་ཆ་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ནི་སྔ་རབས་པ་དག་དབུ་མ་པ་རང་ལ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་ཀླུ་མེས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱང་གནས་ཤིང་གཞན་ཡང་དབུ་མ་པས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་དམ་བཅའ་བཞི་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་རང་ཉིད་ཞེ་ནས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ན་ནི་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའང་དམ་བཅའ་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེ་ནས་མི་འདོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེ་ནས་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདེན་གྲུབ་ཞེ་ནས་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པར་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཞེ་འདོད་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩོད་མེད་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རང་ལ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཁས་ལེན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ལུང་དུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་པའི་ལུང་ཡིན་ལ། ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཁས་ལེན་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁས་ལེན་གྱིས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀླུ་མེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་དབུ་མ་ཉིད་ལ་གྲུབ་པ་མེད་ན་འགལ་བ་སྨྲ་བ་པོའི་གང་ཟག་དང་འགལ་བ་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱང་དབུ་མ་པ་ལ་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དེ། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན་དང་རྟགས་དབུ་མ་པ་ལ་མ་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ཀྱི་དེའི་ཚེ་ནང་གི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་དཔྱོད་པ་ཡིན་གྱི་འགལ་བ་སྨྲ་བ་པོ་དང་། འགལ་བ་སྨྲས་པའི་གནས་ཚུལ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་གནས
Chinese
因为识本身是量，所以没有量本身就消失了。因此，由于从以三相量成立的因，有遣除所遣和成立所立的后比量，所以以前的那些全部在名言中承认。那么，为什么不变成自续派呢？自续的意义是从以三相事物力量加入的量成立的因，成立所要成立的，而这里是事物力量加入的量完全没有，因此以它成立所要成立的，无论在胜义和名言的任何时候都不承认，而且因的所有相也都是以世间共称的量成立的，所以不会变成自续派。世间共称的量，也按照《明句论》中所说的那样，确定为现量等四量。第三，对那些各自区分合理不合理的方面是，前代人认为中观派自己没有意欲的承诺，那么龙树所说的过失等也存在，而且中观派说遮破四边生的四个承诺，如果自己内心不意欲而作承诺，那么四边生存在也变成承诺合理，因为与内心不意欲相同。仅仅内心意欲，并不会变成真实成立内心意欲，因为有真实存在与不存在的意欲两种差别。具有无诤大之自性。等等的论典自己，作为丝毫没有意欲承认的教证也不行，因为那些是在胜义上观察时没有自续承诺的教证，而且意欲的承认不遍及自续的承认的缘故。龙树说，如果法和因在中观派本身不成立，那么与矛盾说话者的人和矛盾所说本身，中观派也不成立相同，这也是不合理的，因为应成派在成立内部的组合不由自主产生时，以存在作为因的时候，承认法和因在中观派不成立，在那时是观察内部组合的情况，而不是观察矛盾说话者和矛盾所说的情况的时候的缘故，以及它的情况
English
Since consciousness itself is a valid means of cognition, the absence of a valid means of cognition itself disappears. Therefore, since from the sign established by the three characteristics of a valid means of cognition, there is an inferential cognition that refutes what is to be refuted and establishes what is to be established, all of those previous ones are accepted as nominal. Then, why doesn't it become a Svatantrika? The meaning of Svatantrika is that what is to be established is established from a sign established by a valid means of cognition in which the power of the three characteristics of things is involved, but here, since there is absolutely no valid means of cognition in which the power of things is involved, establishing what is to be established by it is not accepted in any case, whether in the context of ultimate truth or conventional truth, and all the aspects of the sign are also established only by the valid means of cognition that is renowned in the world, so it will not become a Svatantrika. That valid means of cognition that is renowned in the world is also the system of identifying the four valid means of cognition, such as direct perception, as stated in the Clear Words. Third, distinguishing the aspects of those that are reasonable and unreasonable separately is that the earlier ones thought that the Madhyamika themselves did not have a commitment of intention, then the faults stated by Nagarjuna also remain, and also the Madhyamika said four commitments to refute the four extremes of arising, if one makes a commitment without intending it from one's own heart, then the existence of the four extremes of arising also becomes a reasonable commitment, because it is the same as not intending it from the heart. Merely intending it from the heart does not become intending to establish it as true, because there are two different intentions of true existence and non-existence. Possessing the nature of great non-contention. Etc., the scriptures themselves are also not valid as a quote that does not have the slightest intention of acceptance, because those are quotes that do not have a Svatantrika commitment when examining the ultimate truth, and because the acceptance of intention does not pervade the acceptance of Svatantrika. Nagarjuna said that if the subject and the sign are not established in the Madhyamika itself, then the person who speaks contradictions and the contradiction spoken itself are also the same as not being established in the Madhyamika, which is also unreasonable, because the Prasangika, when establishing that the internal aggregates do not arise independently, when positing existence as a sign, admits that the subject and the sign are not established in the Madhyamika, at that time it is examining the situation of the internal aggregates, and not the time to examine the situation of the person who speaks contradictions and the contradiction spoken, and its situation.