Tibetan
་བརྩམས་ཏེ། དམ་བཅའ་བ་མེད་པས་རྟགས་མི་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ཟླར་གྱུར་པའི་དོན་དམ་འགའ་ཞིག་མི་སྲིད་པས་དེ་ལ་ཆོས་གང་ཡང་མི་བརྟེན་པས་དེ་ལ་དམ་བཅའ་དང་རྟགས་མི་སྦྱོར་ཞེས་བརྗོད་དམ། སྲིད་ཀྱང་དེ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སུ་མི་གནས་པས་དམ་བཅའ་དང་རྟགས་མི་སྦྱོར་ཞེས་བརྗོད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་རྩོད་གཞི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་མི་སྦྱོར་ཀྱང་རྟག་པའི་དངོས་པོ་འགོག་པའི་རྟགས་སྦྱོར་བ་ལྟར། ཤེས་བྱ་འགའ་ཞིག་གཞིར་གྱུར་པ་ལ་དེ་དགག་བྱར་བྱེད་པའི་རྟགས་སྦྱར་བས་དོན་དམ་པ་ཁེགས་པ་ན་དེའི་བྱེ་བྲག་མཐའ་བཞིའང་ཁེགས་པར་རང་རྒྱུད་ལས་གྲུབ་པས་ཐལ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཟླར་གྱུར་བའི་དོན་དམ་སྲིད་ཀྱང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཅིར་ཡང་དམ་བཅའ་མེད་པས་རྟགས་མི་སྦྱོར་བར་འདོད་ན། འོ་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་དང་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོ་དགག་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པ་ཡོད་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མའམ་དངོས་པོ་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་གང་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བས་དམ་བཅས་པ་ལ་ཐལ་བ་སྦྱོར་རམ། མ་བཅས་པ་ལ་སྦྱོར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རང་ཉིད་ལའང་ཐལ་བ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ལ། དང་པོ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དངོས་སྨྲ་བས་དམ་བཅས་པ་ལྟར་དེ་མེད་པའང་དམ་བཅར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དགག་པར་འདོད་ཀྱི་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན། མེད་པ་དགག་པར་འདོད་ཀྱི་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་མི་འདོད་ཅེས་ཀྱང་མཚུངས་སོ། །དོན་དམ་མེད་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་བཀག་པའང་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་དམ་བཅའ་བ་མེད་པར་མི་འཐད། གཞན་གྱི་འདོད་པ་འགོག་པའང་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་དགག་དགོས་ཀྱི་ཐལ་བ་ཙམ་གྱིས་དགག་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ཁས་བླངས་ཙམ་ཡིན་པའང་མི་འཐད་དོ། །ཁས་བླངས་པའི་རྟགས་དེས་དགག་བྱ་དགག་ནས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ངེས་སམ། དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པས་གེགས་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། གཞན་དུ་ན་མུ་སྟེགས་བྱེད་དག་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་དོན་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་དང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་འགལ་བའི
Chinese
如果这样认为：因为没有立宗，所以不应安立因，这是因为在世俗谛的范畴内，不存在任何胜义谛，因此它不依赖于任何法，所以才说不对它安立立宗和因。或者，即使存在，它也不存在于“有”等法中，所以才说不对它安立立宗和因。如果按照第一种说法，即使不对作为争论主题的法安立自续因，但就像安立遮止常有事物的因一样。如果以某些所知作为基础，安立遮止它的因，那么在胜义谛被遮止时，它的各个分支（四边）也会因为自续成立而被遮止，因此推论将变得毫无意义。如果按照第二种说法，即使在世俗谛的范畴内存在胜义谛，但因为它远离了事物、非事物等一切边，所以不对任何事物立宗，因此认为不应安立因。那么，由于远离了一和多，以及远离了四生的生等，将无法遮止真实的事物，因为即使胜义谛存在，也不会承认它是一或多，或者事物有或无等任何一种。此外，对主张事物存在者安立推论，还是对未主张者安立？如果按照后者，那么也会对自己安立推论。如果按照前者，就像主张事物存在者立宗胜义谛的事物存在一样，它的不存在也会变成立宗，因为意愿没有差别。如果认为想要遮止存在，而不是要成立不存在，那么也可以同样说想要遮止不存在，而不是要成立存在。如果认为遮止胜义谛的不存在本身就是成立存在，那么也可以同样说遮止存在本身就是成立不存在。因此，没有立宗是不合理的。要遮止他人的观点，也必须用自续来遮止，仅仅用推论是无法遮止的。因此，安立与多种法相关联等的因，仅仅是口头上的承认也是不合理的。已经承认的因，是因为能够遮止所要遮止的事物才确定，还是仅仅起到阻碍作用，因为它显示了所要遮止的事物在所知中是不存在的？如果按照第一种说法，那是不合理的，否则，外道们会因为承认一切事物都是常有的，即使在世俗谛中也会变得毫无作用，因为常有和具有作用能力是相违的。
English
If it is thought that the statement 'because there is no thesis, no reason should be established' is because no ultimate truth exists within the realm of conventional truth, and therefore it does not rely on any dharma, so it is said that no thesis and reason should be established for it. Or, even if it exists, it does not abide in dharmas such as 'being,' so it is said that no thesis and reason should be established. According to the first view, even if a self-nature reason is not established for the subject of debate, it is like establishing a reason to refute permanent entities. If some knowable things are taken as a basis and a reason is established to refute them, then when the ultimate truth is refuted, its various divisions (the four extremes) will also be refuted because of the establishment of self-nature, so the consequence will become meaningless. According to the second view, even if the ultimate truth exists within the realm of conventional truth, it is separated from all extremes such as things and non-things, so no thesis is established for anything, and therefore it is thought that no reason should be established. Then, since it is separated from one and many, and from births such as the four births, it will not be possible to refute the true thing, because even if the ultimate truth exists, it will not be admitted as one or many, or as anything such as things being existent or non-existent. Furthermore, is a consequence established for someone who asserts things, or for someone who does not assert them? According to the latter, a consequence will also be established for oneself. According to the former, just as someone who asserts things establishes the existence of the ultimate truth, its non-existence will also become a thesis, because there is no difference in intention. If it is thought that one wants to refute existence, but does not want to establish non-existence, then it can also be said that one wants to refute non-existence, but does not want to establish existence. If it is thought that refuting the non-existence of the ultimate truth is itself establishing existence, then it can also be said that refuting existence is itself establishing non-existence. Therefore, it is unreasonable to have no thesis. To refute the views of others, one must also refute with self-nature, and one cannot refute merely with consequences. Therefore, it is also unreasonable to merely verbally acknowledge reasons such as those related to various dharmas. Is the reason that has been acknowledged certain because it can refute the object to be refuted, or does it merely act as an obstacle because it shows that the object to be refuted does not exist in the knowable? According to the first view, that is unreasonable, otherwise, non-Buddhists would become useless even in the conventional truth because they admit that all things are permanent, because permanence and the ability to perform a function are contradictory.
Tibetan
་ཕྱིར། རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲ་དང་ནི། ཀུན་རྫོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་མི་འགལ་ལ་སྒྲ་དོན་ལ་འབྲེལ་པས་རྟག་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་སྟེ་གྲུབ་ན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཁེགས་ནའང་སུན་འབྱིན་པའི་ཚིག་གི་ཀྱང་ཕ་རོལ་པོའི་ལོག་རྟོག་ཇི་ལྟར་སེལ་བར་བྱེད། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བའི་ཚིག་གིས་ཤེས་པ་ཆ་མེད་འདོད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་ན། རང་གི་མ་ལ་མོ་གཤམ་དུ་ཁས་བླངས་པའི་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མི་སྲིད་པར་བསྟན་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་ནུས་པ་དང་། དེ་དཔག་ཏུ་རུང་བ་དེ་མི་ལྡོག་པ་ལྟར། རྣམ་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་ཞེས་པས་ཆ་མེད་མི་སྲིད་པར་བསྟན་ཀྱང་སྲིད་པར་དོགས་པ་མི་ལྡོག་པས་ཟློག་པ་ཇི་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ་སྦྱོར་བར་ཇི་ལྟར་ནུས། འདིར་སྨྲས་པ། མི་སྲིད་པ་ཡང་རྟགས་ལས་ཡིན། །སྲིད་ན་དམ་བཅའ་མེད་མ་ཡིན། །གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་གེགས་བྱེད་མིན། །ཚིག་ཙམ་དགག་དང་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །སེམས་སོགས་བདེན་དང་སྟོང་ཉིད་ལ། །རྩོད་པའི་མཐུན་སྣང་མེད་ན་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་རྩོད་པ་ན། །སྒྲ་ལའང་མཐུན་སྣང་མེད་པར་འགྱུར། །དྲན་པའི་ཤེས་ལ་སྣང་བ་ལྟར། །དངོས་ཙམ་མྱོང་བ་ཉིད་ལ་སྣང་། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྩོད་བྱེད་དེ། །བརྩད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཇི་ལྟར་སྣང་། །ཐ་སྙད་རང་རྒྱུད་མེད་ན་ནི། །ཀུན་རྫོབ་གཞལ་བྱ་ཇི་ལྟར་བརྗོད། །ཀུན་རྫོབ་བརྫུན་པར་སྨྲ་བས་ཀྱང་། །རྟགས་ལས་བདེན་སོགས་འགོག་པར་གྲུབ། །རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་མི་འདོད་ན། །དགག་པའི་བློ་ནི་གང་ཡིན་སྨྲོས། །ཡིད་དཔྱོད་ཡིན་ན་རྒྱུ་མཚན་དག །སེལ་ལ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ལོག་བློར་འདོད་ན་བདེན་དངོས་གྲུབ། །གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར། །ཚད་མ་འཇུག་པ་མེད་པ་ལ། །དཔྱད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཇི་ལྟར་འཇུག །ཡོད་མེད་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ཡང་། །གལ་ཏེ་ཅི་ཡང་མི་སྨྲ་ཞིང་། །གལ་ཏེ་བདེན་དངོས་འདོད་པས་ན། །དབུ་མའི་ལམ་ལས་རྒྱང་རིང་འགྱུར། །ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་དགག་རིགས་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་སོགས་མེད་དགག་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་རྣམས་ནི་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་འགལ་བས་ཁྱབ་པའི་རྟགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ལས་བདེན་དངོས་དགག་པར་རིགས་ཀྱི་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་བདེན་པའི་སྤྲོས
Chinese
因此，说“常”这个词，与世俗的意义不矛盾，因为词与义相关联，所以不能成立常的意义，如果成立，就变成自性成立了。即使世俗的意义被否定，那么驳斥的词语又如何消除对方的邪见呢？然而，如果与多种形态相关的词语，对认为无分识造成障碍，就像表明自己承认母亲是罗刹女，却不能生孩子一样，事物具有能力，并且可以衡量，这是不可逆转的。同样，即使说与多种形态相关，表明无分不存在，但对存在的怀疑不会消除，因为不接受任何反驳，又怎么能施加影响呢？这里说到：不存在也是从因产生的。如果存在，那就不是没有承诺了。不是损害，也不是障碍。仅仅是言辞，既不能否定也不能成立。对于心等真和空性，如果没有争论的共同之处，那么在争论常与无常时，词语上也会没有共同之处。就像显现在记忆的知识中一样，仅仅在体验事物本身时才会显现。如果不是这样，争论者，争论的人又如何显现呢？如果名言没有自性，那么又如何说世俗的衡量对象呢？即使说世俗是虚假的，也能成立从因否定真等。如果不想要因和比量，那么请说否定之识是什么？如果是心智推测，那就需要理由。消除又有什么结果呢？如果认为是邪见，那就成立了真和实。对方的立场就会增长。对于没有量进入的地方，又如何进入具有考察对象的境地呢？即使对有无产生怀疑，如果什么也不说，如果想要真实，那就远离了中观之路。如是说。因此，在否定胜义谛的事物时，应该仅仅依靠以正量成立的具有法相和周遍的自性因来否定。所安立的离一和离多等无遮的因，是未现见的遍。所安立的缘起等成立的因，是自性相违的周遍之因。像这样从自性因中否定真实，仅仅以太过分的方式，就无法消除真实的戏论。
English
Therefore, saying the word "permanent" does not contradict the meaning of conventional truth, because the word and meaning are related, so the meaning of permanence cannot be established. If it is established, it becomes self-established. Even if the meaning of conventional truth is negated, how can the words of refutation eliminate the opponent's wrong views? However, if words related to various forms create obstacles for those who believe in partless consciousness, it is like showing that one admits one's mother is a Rakshasi, but cannot give birth to children. Things have the ability, and it can be measured, which is irreversible. Similarly, even if saying related to various forms shows that partless does not exist, the doubt about existence will not be eliminated, because not accepting any refutation, how can it exert influence? Here it is said: Non-existence also comes from the cause. If it exists, then it is not without commitment. It is not a harm, nor an obstacle. It is merely words, which can neither negate nor establish. For mind and so on, truth and emptiness, if there is no common ground for argument, then in arguing about permanence and impermanence, there will also be no common ground in words. Just like appearing in the knowledge of memory, it only appears when experiencing the thing itself. If it is not like this, how do the debater, the person arguing, appear? If names do not have self-nature, then how can we speak of the objects of conventional measurement? Even saying that conventional truth is false, it can be established that truth and so on are negated from the cause. If you do not want cause and inference, then please say what is the consciousness of negation? If it is mental speculation, then there is a need for reasons. What is the result of elimination? If you think it is wrong view, then truth and reality are established. The opponent's position will grow. For places where there is no entry of valid cognition, how can one enter the realm of having objects of investigation? Even if there is doubt about existence or non-existence, if nothing is said, if one wants reality, then one is far from the Middle Way. Thus it is said. Therefore, when negating things of ultimate truth, one should only rely on the self-nature cause that is established by valid cognition with the characteristic of the subject and pervasion to negate. The non-affirming negation causes such as being apart from one and apart from many that are established are the unobserved pervasion. The establishing causes such as dependent origination that are established are the pervasion of self-nature contradiction. Like this, negating reality from the self-nature cause, merely with too much extreme, one cannot eliminate the elaboration of reality.