Tibetan
་དུ་བྱས་ནས་ཐ་སྙད་པའི་བློ་ངོར་རྙེད་པ་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞིག་རྟོགས་པས་ལུས་ཅན་རྣམས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིགས་པས་གནས་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དུ་མངོན་ཏེ། དེ་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་ནི་རང་ལྡོག རིགས་པས་རྙེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་མོད་ཀྱི་ཆོས་གསུམ་ཚོགས་པ་ལ་བརྡ་སྦྱར་བའང་རུང་ངོ་། །འོ་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པས་དེ་དང་རྩོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་མཐུན་ཡང་དེ་གང་ལ་ལྡན་པའི་མཚན་གཞི་ལ་རྩོད་པར་འཐད་དེ། མཚན་གཞི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྩ་ཤེར་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །ཞེས་སོགས་དང་། ཡུམ་ལས། དོན་དམ་པ་ནི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལོག་པ་ཞེས་སོགས་འབྱུང་བ་ནི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པའི་ཕྱིར། གཞན་དང་མི་མཐུན་པའི་མཚན་གཞི་ལྷུར་བྱས་ནས་བསྟན་པར་ཟད་དོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ལའང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེས་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ་མ་ཁྱབ་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་རིགས་པས་རྙེད་པ་ཞེས་སྦྱར་བས་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་གཟིགས་ངོའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་གནས་སོ། །ཁྱུང་རིན་ཆེན་གྲགས་ཀྱིས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། ཤེས་བྱའམ། གཞལ་བྱའམ། བརྗོད་བྱ་ཙམ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་བརྗོད་གཞལ་བྱ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་བཞེད་ལ། རྨ་བྱས་དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པར་ལོག་རྟོག་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་དོན་ཤེས་བརྗོད་གཞལ་བྱ་ཙམ་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་ལོག་རྟོག་འགོག་པའི་རིགས་ཤེས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྨྲས་པས་ཤེས་བརྗོད་གཞལ་བྱ་ཙམ་དུ་སྨྲས་པར་འགྱུར་ཞིང་། དོན་དམ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་པས་ཤེས་བརྗོད་གཞལ་བྱ་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲས་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དགག་པ་མཛད་ནས་རང་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་པའི་བློ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་བདེན་པ་དང་། བློ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་བདེན་པ་སྟེ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ལམ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བདེན་པའོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་ལའང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་གྱི་ཤེས་པ་རྣམས་ཐ་སྙད་པའི་བློར་ཁས་བླངས་པར་སྣང་བས་དེའི་ཡུལ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །དཔལ་ལྡན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏའི་བཞེད་པས་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན་མ་དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་གྲུབ་པ་དང་། དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་གཟིགས་ངོར་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་གང་གིས་ཀྱང་མཚོན་པ་མི་ནུས་ཀྱང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློ་ངོར་དཔྱད་པའི་ཚེ་མཐའ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་དེས་སྤྲོས་བྲལ་མཚན་ཉིད་པ་དེ་མཚོན་པར་རློམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། ཇོ་བོ་རྗེས། བསྟན་པའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་སོགས་པས་མཚོན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །འདིའི་དོན་དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རི་བོང་གི་རྭ་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པར་ཐལ་བ་དང་། དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ལ་དགོངས་ན་ནི། ཐལ་རང་གི་སྐྱེས་ཆེན་ཐམས་ཅད་དང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདིས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞེད་པས་ཀྱང་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་འདིའི་དགོངས་པ་ནི་མ་དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་གྲུབ་པས་དེའི་ངོར་བདེན་པ་ཞེས་དང་། དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་མ་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་མི་བསླུ་བའི་བདེན་པར་འཇོག་པ་ཞེས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྤྱིར་བདེན་གཉིས་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་རྨོངས་མ་རྨོངས་སམ་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་དང་། ཡང་དག་མཐོང་བའམ། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་དགོས་པས་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པ་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་ཐལ་རང་ཐམས་ཅད་མཐུན་པར་སྣང་ལ་འོན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པ་དག་ནི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང་སྒྲས་བསྟན་པའི་བསྟན་པ་དོན་དམ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་གཟིགས་པའི་ངོར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་པ་དོན་དམ་གཉིས་ཡོད་པར་དགོངས་ནས་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བ་ལའང་དེ་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི་རློམ་ཚོད་དང་སོང་ཚོད་བསྲེས་ནས་མཚན་ཉིད་འཇོག་པར་སྣང་བས་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་དང་སྦྱར་ན་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་སྟེ་དཔེར་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་འཇོག་པའི་ཚེ་རློམ་ཚོད་མིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་རང་མཚན་པ་དང་། སོང་ཚོད་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཀྱི་དོན་སྤྱི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཏེ། མཚོན
Chinese
因此，在世俗的意识中才能找到它。如果能证悟究竟真理的定义，众生就能从中解脱，万法的自性安住于理性之中，这三种特质显而易见。也就是说，种类不同是自相矛盾。仅仅通过理性来发现就足够了，但也可以将这三种法组合起来进行表达。那么，如果持事物实有论者也接受这样的定义，那不就和他们没有争论了吗？虽然定义相同，但争论的焦点在于它所具备的基础，因为基础不同。因此，《中论》中说：“非从他知是寂静。”等等，以及《般若经》中说：“究竟谛是所有相的颠倒。”等等，这些经文的出现是为了遣除颠倒的分别念，只是为了强调与他者不同的基础而宣说的。然而，对于这一点，世俗谛的定义无法涵盖错误的世俗，而究竟谛的定义加上“通过理性发现”也无法涵盖圣者等持的无分别境界的过失仍然存在。琼·仁钦扎巴认为：世俗谛的定义仅仅是所知、所量、所说，而究竟谛的定义则是超越一切所知、所说、所量。玛嘉对此反驳说，如果这样，那么对于诸法来说，就不可能存在将究竟谛执为实有的错误分别念了，因为世俗谛的意义仅仅是所知、所说、所量，这已经被世间现量所证实了。正因为如此，为了遮止将诸法执为在胜义中真实存在的错误分别念，进行推理分析就变得毫无意义。同样，如果说诸法是世俗，那就等于说是所知、所说、所量；如果说不是究竟，那就等于说不是超越所知、所说、所量。这样一来，就和持事物实有论者没有任何区别了。他这样驳斥后，认为自宗的观点是，在世俗意识的错乱境中存在真理，在不错乱的意识中也存在真理，也就是说，在圣者等持的不错乱境中，或者在究竟的推理分析的意识境中存在真理。对于这一点，有缺陷的根识被认为是世俗的意识。
English
Therefore, it is found only in the minds of conventional beings. If one realizes the definition of ultimate truth, sentient beings will be liberated from it, and the nature of all phenomena abides in reason. These three qualities are evident. That is to say, different kinds are self-contradictory. It is sufficient to discover it through reason alone, but it is also permissible to combine these three dharmas for expression. So, if those who hold to the reality of things also accept such a definition, wouldn't there be no dispute with them? Although the definition is the same, the point of contention lies in the basis on which it is possessed, because the basis is different. Therefore, the Root Wisdom says, "Not known from others, it is peaceful," and the Mother Sutra says, "The ultimate is the reversal of all characteristics," etc. These sutras appear in order to dispel inverted discriminations, and are only taught to emphasize a basis that is different from others. However, even with this, the definition of conventional truth does not cover false conventions, and the fault remains that the definition of ultimate truth, when combined with "discovered through reason," does not cover the non-conceptual realm of the noble ones' meditative equipoise. Khyun Rinchen Drak says: The definition of conventional truth is merely knowable, measurable, and expressible, while the definition of ultimate truth is beyond all knowable, expressible, and measurable. Majya refutes this, saying that if this is the case, then for phenomena, it would be impossible to have false discriminations that grasp ultimate truth as real, because the meaning of conventional truth is merely knowable, expressible, and measurable, which has already been established by worldly perception. Precisely because of this, the reasoning consciousness that prevents the false discrimination of grasping phenomena as truly existing in the ultimate sense becomes meaningless. Similarly, if phenomena are said to be conventional, then it is equivalent to saying that they are merely knowable, expressible, and measurable; and if they are said not to be ultimate, then it is equivalent to saying that they are not beyond knowable, expressible, and measurable. In this way, there would be no difference from those who hold to the reality of things. After refuting in this way, he believes that the view of his own school is that truth exists in the confused realm of conventional consciousness, and truth also exists in the non-confused realm, that is, truth exists in the non-confused realm of the noble ones' meditative equipoise, or in the realm of ultimate reasoning consciousness. In this regard, the consciousness of defective faculties is considered to be conventional consciousness.
Chinese
因为显现的缘故，它们的处所成为世间的名言，有这样的过失。萨迦班智达的观点认为，未经观察的心识面前成立，经过观察的心识面前不成立。这是因为圣者的等持的观察面前，离戏本身超越了一切戏论，所以自己的体性无法用任何特征来表示，但在凡夫俗子的有分别的心识面前，在观察时，任何边都不成立，因此认为离戏的特征可以表示，意思是这样的。正如觉窝杰所说：以教法的语句组合，以无生无灭等来表示。这与上述说法相符。这里的意义是这样的，如果按照字面意思，那么一切世俗谛，以及兔角也都会成为胜义谛。如果认为仅仅是在观察的心识面前不成立的无遮，那么一切中观自续派的大德，以及这位大士自己也认为世俗谛，因此不可能将它作为胜义谛的特征。因此，这里的观点是，未经观察的心识面前成立，因此在那上面称为真，从经过观察的心识面前不成立的角度来说，称为不欺骗的真。第三，一般来说，二谛所缘的心的愚痴与不愚痴，或者虚假见与真实见，或者迷惑与不迷惑的角度来安立，因此从所缘的心的角度来安立，似乎印度的一切中观应成派和自续派都一致，然而自续派认为，在二谛分开的胜义谛上，以安立实相的理智进行决断，并且以词句表示的教法胜义，以及圣者的等持的观察面前，远离一切戏论的证悟胜义二者存在，因此认为在所缘不迷惑上也有这二者，这似乎是将臆测和经历混合起来安立特征，如果与遣他的要点结合起来，则有些不妥，例如，在安立色处的特征为成为眼识的对境时，将臆测的成为眼识的对境的色法自相，和经历的成为分别的对境的色的总相二者混合在一起，表示。
English
Because of the appearance, their places become established as worldly terms, there is the fault of being so. The view of Sakya Pandita is that it is established in the mind of those who have not examined the characteristics in sequence, and not established in the mind of those who have examined. This is because in the view of the Samadhi of the Noble Ones, the free from elaboration itself transcends all elaborations, so its own nature cannot be represented by any characteristic, but in the minds of ordinary beings with conceptualization, when examining, it is not established in any extreme, so it is assumed that the characteristic of being free from elaboration can represent it, meaning like this. Just as Jowo Je said: With the combination of the words of the teachings, it is represented by unborn, unceasing, etc. This is in accordance with the above statement. The meaning here is like this, if it is according to the literal meaning, then all conventional truths, and the horns of rabbits will also become ultimate truths. If it is considered that it is only the negation that is not established in the mind of examination, then all the great beings of the Prasangika and Svatantrika, and this great being himself also considers conventional truth, so it is impossible to establish it as the characteristic of ultimate truth. Therefore, the view here is that it is established in the mind of those who have not examined, so it is called true on that basis, and from the point of view that it is not established in the mind of examination, it is called the truth that does not deceive. Third, in general, the ignorance or non-ignorance of the mind that is the object of the two truths, or the false view and the true view, or the delusion and non-delusion, must be established from the point of view of the object-possessing mind, so it seems that all the Prasangika and Svatantrika of India agree on establishing it from the point of view of the object-possessing mind, but the Svatantrika think that on the ultimate truth that is divided into two truths, the teaching ultimate that is determined by the reasoning that examines the reality and expressed by words, and in the view of the Samadhi of the Noble Ones, there are two realizations ultimate that are free from all elaborations, so they think that there are also these two in the non-deluded object-possessing mind, it seems that the characteristics are established by mixing speculation and experience, if combined with the key point of other-exclusion, it is a bit inappropriate, for example, when establishing the characteristic of the sense-sphere of form as becoming the object of eye-consciousness, the self-characteristic of the form that has become the object of eye-consciousness by speculation, and the general meaning of the form that has become the object of thought by experience are mixed together, representing.