Tibetan
མས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨྲོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་གསུངས་པ་དྲངས་ཤིང་། དེའི་དོན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་གདགས་པ་ནི་ཤེས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད། ཡི་གེ་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་པའི་དོན་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་མེད་པ་ལ་བྱེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨྲོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་གྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་པ་ལ་འཇོག་ཚུལ་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པས་སོ། །བདེན་གཉིས་སྟོན་པའི་མདོ་འདི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པར་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས་ཞེས་ཁུངས་སུ་མཛད་ཅིང་སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་འགྲེལ་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཡང་ཡང་དྲངས་པས་ཐལ་རང་གི་སྐྱེས་ཆེན་རྣམས་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པའི་ངོས་འཛིན་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་མཐོང་ངོ་། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་ལྟར། གནས་ཚུལ་དཔྱོད་པའི་བློ་ངོར་བདེན་པའམ། གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པའི་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པ་དང་། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ལས་གཞན་པའི་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པའི་བློ་ངོར་བདེན་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཡོད་པས་དེ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པས་མ་ཁྱབ་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འདིའི་ལུགས་སུ་སྣང་བས་ཇོ་བོ་རྗེས་སྐྱོན་བརྗོད་པའང་འདི་ལ་དམིགས་པ་འདྲའོ། །སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོས་ཀྱང་འདིའི་ལུགས་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་བཞེད་པར་སྣང་སྟེ། རྒྱན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའང་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཏོགས་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དམ་པའི་དོན་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །འདི་ནི་དམ་པའི་དོན་ཞེས་བྱ། །ཡང་དག་ཏུ་ན་སྤྲོས་པ་ཡི། །ཚོགས་རྣམས་ཀུན་ལས་དེ་གྲོལ་ཡིན། །དོན་དམ་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་སྤོང་བའོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལ་འཇུག་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་ཞེས་ཉེ་བར་འཇོག་གོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ནི། བློ་མ་འཁྲུལ་པས་བཞག་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དང་། བློ་འཁྲུལ་པས་བཞག་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་གཉིས་ལ་བཞེད་དེ། དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ
Chinese
引用了“如果连心识的活动都没有，那文字就更不用说了”的说法。其含义是，世间的名言安立，从知识和所知的体性、文字等开始，就显示了能说和所说的体性。如果将“对什么连心识的活动都没有”理解为没有分别念的心识活动，那么就与“文字就更不用说了”重复了。因此，详细阐述了将一切都安立在超越了遍知智慧的对境之外的方式。这部宣说二谛的经，在《庄严论》的注释中，以《无尽慧经》为依据，并且阿阇黎月称的注释中也多次引用，因此可以看出，胜义谛的体性在应成派和自续派的大德们看来，并没有不同的差别。因此，按照这位论师的观点，二谛的体性次第是：以观察实情的智慧面前为真实，或者以包含二取之识的对境之外的离戏所涵盖；最终，将胜义谛分为两种，即不同于最终观察的理智识的包含二取之识面前为真实的谛实。因为胜义谛有有差别和无差别两种，所以胜义谛的体性并不遍及所有，这似乎是这位论师的观点，因此觉沃杰（阿底峡尊者）所批评的也似乎是指这一点。寂护论师也似乎如实地赞同这位论师的观点。如《庄严论》中所说：“无生等也终究属于真实性的世俗，因为与圣义相符之故。这被称为圣义。真实中，它从一切戏论的集合中解脱。胜义是舍弃事物和非事物、生和非生、空和非空等一切戏论之网。无生等因为与趋入它相符之故，被称作胜义。”迦摩罗尸罗论师则认为，有不颠倒识所安立的事物自性和颠倒识所安立的事物自性两种。如《中观光明论》中所说：“如同幻化的人等一样，一切事物
English
The statement "If there is no movement of mind, what need is there to even mention letters?" is quoted. Its meaning is that the establishment of worldly terms, starting from the nature of knowledge and the knowable, and letters, shows the nature of the speaker and the spoken. If "what has no movement of mind" is understood as having no movement of conceptual mind, then it is repetitive with "what need is there to even mention letters?" Therefore, it elaborates on the way to establish everything beyond the scope of the omniscient wisdom. This sutra that teaches the two truths is based on the Sutra of Inexhaustible Intelligence in the commentary of the Ornament, and it is also repeatedly quoted in the commentaries of Acharya Chandrakirti. Therefore, it can be seen that the great beings of the Prasangika and Svatantrika schools have no different distinctions in their identification of the nature of ultimate truth. Therefore, according to this teacher's view, the order of the nature of the two truths is: truth in the face of the wisdom that examines the situation, or covered by the freedom from elaboration that is beyond the object of the mind with dualistic appearance; ultimately, the ultimate truth is divided into two truths, the truth that is true in the face of the mind with dualistic appearance other than the ultimate analytical wisdom. Because the ultimate truth has two types, with and without distinctions, the nature of the ultimate truth does not pervade all, which seems to be the view of this teacher, so what Jowo Je (Atisha) criticized seems to refer to this. Shantarakshita also seems to agree with this teacher's view as it is. As it is said in the Ornament: "Non-arising, etc., also ultimately belong to the conventional of reality, because it is in accordance with the meaning of the holy. This is called the meaning of the holy. In reality, it is liberated from all collections of elaboration. The ultimate is to abandon all networks of elaboration such as things and non-things, arising and non-arising, emptiness and non-emptiness, etc. Non-arising, etc., are called ultimate because they are in accordance with entering into it." Kamalashila considers that there are two types of self-nature of things established by non-erroneous consciousness and the self-nature of things established by erroneous consciousness. As it is said in the Madhyamaka Aloka: "Like illusory men, etc., all things
Tibetan
་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་དང་། མ་འཁྲུལ་པས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་གཉིས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། འདི་ལྟར་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་མི་དག་གིས་བཞག་པའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྫུན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་ཐ་སྙད་གདགས་ལ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་དག་གིས་བཞག་པའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པའི་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ནི་རིགས་ཤེས་ཚད་མ་ནས་བཟུང་སྟེ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་བར་ལ་བཞེད་པར་སྣང་སྟེ། སྔར་སྒྲ་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་དྲངས་པའི་ལུང་ལས་ཤེས་སོ། །སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ། མཚན་ཉིད་འདི་དང་འདྲ་བར་འཇོག་ཏུ་རུང་བར་སྣང་ཞིང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དོན་དམ་པ་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་། དེས་དྲངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་གཉིས་ལ་བཞེད་དེ། དེའང་སྔར་སྒྲ་དོན་གྱི་སྐབས་སུ་དྲངས་པའི་ལུང་ལས་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་རྔོག་ལོས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་ལྟར། བློའི་དམིགས་པའམ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དང་། ཅི་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བཞེད་པ་ལ་གཙང་ནག་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། ཤེས་བྱ་དང་གཟུང་བྱའི་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དང་། དངོས་པོ་ལ་དེ་དག་གིས་ཁྱབ་པར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་ལོག་པར་རྟོག་པར་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཅིར་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དོན་མཚན་ཉིད་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་མེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་ལ་སྤྲོས་པ་དགག་པ་ལྷུར་བྱས་ཏེ་ཆོས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག མཚན་ཉིད་དུ་བརྗོད་ནའང་མི་རུང་སྟེ། སྣང་བ་དེ་དང་དངོས་འགལ་གྱི་ཆོས་ཙམ་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པས་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པར་ཐལ་བ་དང་། མཚོན་བྱའི་དོན་ཆོས་སུའང་མི་གནས་པས་མཚན་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དགག་པ་མཛད་ནས་རང་ལུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ལ་ཞེན་ནས་འཆིང་བར་འགྱུར་བ་ཐ་སྙད་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བཅོས་མ་ཞེས། ངོ་བོ་དང་། བྱེད་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གསུམ་པར་གསུངས་ལ། རིགས་མི་མཐུན་གཅོད་པའི་དབང
Chinese
识之迷乱与不迷乱，以所安立之自性，次第区分二谛而安立。如是，于幻化士夫，具有迷乱识之诸人所安立之自性，如其所是，于一切事物，以虚妄相之识所增益之自性为何，彼乃世俗谛。如是施设名言，而于幻化士夫等彼者，由具有不迷乱识者所安立之自性，如其所是，于一切事物，以真实之量所完全决定之自性为何，彼乃胜义谛。如是宣说故。不迷乱之智，乃从理智量起，至圣者之等持之间所许，似可了知。如前于声义之时所引之教证可知。论师善显之意，似可安立与此等同之体性。有境之智胜义谛，乃圣者之等持，及彼所引之后得二者所许。彼亦如前于声义之时所引之教证可知。二者，乃俄译师，世俗谛与胜义谛之体性，次第如智之所缘或如何显现，与如何亦非有，如是所许。然则藏那波以世俗谛之体性，成为所知与所取之相违，及事物为彼等所遍，以现量而成立故，成为不可能颠倒了知胜义谛之故，及如何亦非有之义，若体性任何亦不成立，则成为无有之方，而极力遮破增益，故于法任何亦不成立之一事，纵然说为体性亦不应理，以与显现彼者相违之法，仅以现量而成立故，成为胜义事物之决断而阻碍，及所诠之义亦不住于法中故，成为体性之相违故。如是作遮破后，于自宗，世俗谛之体性，执著何者而成为系缚，成为名言之境之虚假，如是于体性，作用，及有境之差别而说为三者。断绝异品之自在
English
The distinction between the two truths is established sequentially by the nature of what is established by the deluded and non-deluded consciousness. Thus, the nature established by those who possess deluded consciousness regarding an illusory person, as it is, and the nature of what is imputed by consciousness with a false appearance to all things, is the conventional truth. Thus, the designation of terms is applied, and the nature established by those with non-deluded consciousness regarding the illusory person and so on, as it is, and the nature of what is completely determined by valid cognition regarding all things, is the ultimate truth. Thus it is said. Non-deluded wisdom is considered to be from the valid cognition of reasoning up to the equipoise of the noble ones. This can be known from the quotations cited earlier in the context of sound and meaning. According to the intention of the teacher Lekdenjé, it seems that a similar characteristic can be established. The ultimate truth of the consciousness of the subject is considered to be the equipoise of the noble ones and the subsequent attainment derived from it. This can also be known from the quotations cited earlier in the context of sound and meaning. Secondly, Ngok Loden Sherab considers the characteristics of conventional truth and ultimate truth to be, in order, the object of the mind or how it appears, and how it is not at all. However, Tsang Nakpa argues that the characteristic of conventional truth becomes the opposite of what is knowable and graspable, and because it is established by direct perception that things are pervaded by them, it becomes impossible to mistakenly understand the ultimate truth, and the meaning of "how it is not at all" becomes the side of non-existence if no characteristic is established at all, and he vehemently refutes the imputation. Therefore, it is not reasonable to say that something that is not established at all as a characteristic, because it is established by direct perception only as a dharma that contradicts that appearance, it becomes an obstacle to the determination of ultimate things, and because the meaning to be expressed does not abide in the dharma, it becomes a contradiction of the characteristic. After making such refutations, in his own system, the characteristic of conventional truth is the artificial that becomes the object of terms, clinging to which becomes bondage, and he speaks of it as three distinctions: nature, function, and subject. The power to cut off dissimilar kinds