Tibetan
མ་གྲངས་མ་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། །ཡང་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་དང་། དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་དམ་གཉིས། ཡང་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པའི་དོན་དམ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་དམ་པ་གཉིས། ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་དོན་སྤྱི་རྗེས་དཔག་གི་དོན་དམ་པ་དང་། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱུར་པའི་དོན་དམ་པ་དང་གཉིས་སུ་ཞེས་བཞེད་དེ། རྣམ་གྲངས་པ་དང་། རྣམ་གྲངས་པ་མ་ཡིན་པའི་སྦྱོར་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །ཇོ་བོའི་བདེན་གཉིས་ལས། དམ་པའི་དོན་ནི་གཅིག་ཉིད་དེ། །གཞན་དག་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་དེ། །གཉིས་དང་གསུམ་སོགས་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་པས་སྔར་ལྟར་གྱི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་འགོག་པའི་གཞུང་དུ་སྦྱོར་བར་སྣང་སྟེ། རང་རྒྱུད་པས་ཀྱང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པར་མི་འདོད་པས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ཙམ་ལ་སྐྱོན་འདི་མི་འཇུག་མོད། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་རང་རྒྱུད་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ན་སྐྱོན་འདི་འཇུག་པ་འདྲའོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དམ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚེ་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོའི་དོན་དམ་བདེན་པ་གཏན་ལ་ཕབ་པར་རློམ་ནས་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟོགས་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་ལ། དེའི་ཚེ་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་སོགས་ནི་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོའི་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པར་རློམ་ནས་འཇོག་དགོས་པ་ལ་དགོངས་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་མ་མཛད་དོ། །འདི་དག་ལ་དགག་བྱའི་སྒོ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གིས་སྟོང་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཅན་ཕྱིའི་དོན་དམ་བདེན་པ་སོགས་ཉི་ཤུར་དབྱེ་བའང་རུང་མོད་ཀྱི་དེ་དག་གི་ཐ་སྙད་ནི་བདག་མེད་དང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་པར་སྣང་བས་དེའི་དབྱེ་བར་མ་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱ་གར་མཁས་པའི་གཞུང་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ། བོད་ཀྱི་སྐྱེས་ཆེན་སྔ་མས་བཤད་པའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་ལྟར་མཐོང་བ་ཡང་དག་པས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྙེད་པའི་རྙེད
Chinese
不认为是数量。还有，以前的一些智者认为，自性本性的胜义谛，以及现证此谛的胜义谛，共有两种。还有，通过听闻思维修剪除增益的胜义谛，以及瑜伽士所体验的胜义谛，共有两种。还有，普通人通过义共后得的胜义谛，以及圣者们现量证悟事物自相的胜义谛，共有两种。名相和非名相的结合方式与前者相同。觉沃（阿底峡）的《二谛论》中说：“胜义之义唯一性，其他视为二种相，何亦无成法性故，二三等等岂能变？”这段话似乎被前代人用来阻止自续派像以前一样认为有两种划分。因为自续派也不认为名相的胜义谛是自相，所以这个过失不会仅仅因为划分为两种而成立。如果将二谛所分的胜义谛划分为两种是自续派的观点，那么这个过失似乎会成立。应成派认为，普通人以观察实相的理智确定胜义时，自认为确定了圣者所见的胜义谛，并使用“证悟胜义谛”的说法。那时，考虑到胜义的定义和分类等必须被认为是圣者所见的胜义谛的自相来安立，所以没有进行两种划分。对于这些，从遮遣的角度来说，可以分为人无我空性的胜义谛和法无我空性的胜义谛两种；从法性的角度来说，也可以分为法性外境的胜义谛等二十种，但是这些术语似乎是从无我和空性的角度来安立的，所以没有说明其分类。第三，对于能诠的定义有三种：印度智者论典中所说的理，藏地先贤所说的理，以及将合理的方面归结为一个意旨。第一，月称论师对胜义谛和世俗谛的定义依次是，正确的见解获得了事物的体性。
English
It is not considered a number. Also, some wise men of the past considered that there are two kinds of ultimate truth: the ultimate truth of intrinsic nature, and the ultimate truth of manifest realization of that truth. Also, there are two kinds of ultimate truth: the ultimate truth of cutting off superimpositions through hearing, thinking, and meditating, and the ultimate truth experienced by yogis. Also, there are two kinds of ultimate truth: the ultimate truth of common people inferring the general meaning, and the ultimate truth of the noble ones directly realizing the own-character of things. The way of combining nominal and non-nominal is the same as before. Jowo (Atisha)'s "Two Truths" says: "The meaning of the ultimate is only one, others are considered as two aspects, because the nature of things is not established in any way, how can two, three, etc. change?" This statement seems to be used by the former people to prevent the Svatantrika from considering the two divisions as before. Because the Svatantrika does not consider the nominal ultimate truth as its own character, this fault does not arise merely from dividing it into two. If dividing the ultimate truth divided by the two truths into two is the view of the Svatantrika, then this fault seems to arise. The Prasangika considers that when ordinary people determine the ultimate truth with the wisdom that examines the nature of reality, they presume that they have determined the ultimate truth seen by the noble ones, and use the term "realizing the ultimate truth." At that time, considering that the definition and classification of the ultimate truth must be considered as the own-character of the ultimate truth seen by the noble ones, they did not make two divisions. For these, from the perspective of negation, it can be divided into two kinds of ultimate truth: the ultimate truth of emptiness of self of person and the ultimate truth of emptiness of self of phenomena; from the perspective of the subject, it can also be divided into twenty kinds such as the ultimate truth of external objects of phenomena, but these terms seem to be established from the perspective of selflessness and emptiness, so their classification is not explained. Third, there are three definitions of what is meant to be represented: the way explained in the treatises of Indian scholars, the way explained by the former great beings of Tibet, and the accomplishment of all reasonable aspects into one intention. First, Acharya Chandrakirti defines the ultimate truth and the conventional truth respectively as the correct view obtaining the essence of things.
Tibetan
་ཡུལ་དང་། མཐོང་བ་བརྫུན་པས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྙེད་པའི་རྙེད་ཡུལ་དུ་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་སྔ་མས་རྙེད་ཚུལ་ནི་དངོས་པོ་དེའི་ངོ་བོ་ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་པའམ། མ་གཟིགས་པའམ། མ་དམིགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་རྙེད་ཅེས་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཞིག་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་དང་། ངག་དང་། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་མདོ་ལས། འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའོ། །ཞེས་པ་འདི་དག་ཐལ་རང་གཉིས་ཆར་གྱི་སྐྱེས་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་ཁུངས་སུ་དྲངས་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ལ་འཇོག་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ནི་རིགས་ཤེས་ཚད་མའམ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་དེ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བར་བྱར་མེད་པས་ན་དང་པོ་ནས་དངོས་པོ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དེ། མདོ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཕྱི་མས་རྙེད་ཚུལ་ནི་དངོས་པོ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བདེན་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་སམ་ཚེ་འདིར་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་ཐོས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་མཐའ་གང་རུང་གཅིག་བཟུང་ནས་དངོས་པོ་དེའི་ངོར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ན་རྙེད་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་འཇོག་སྟེ། མདོ་ལས། རང་བཞིན་མེད་ལ་འཁྲུལ་པ་གང་། །དེ་ནི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་དང་། བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཞིག་གིས་སམ་གང་ཞིག་ལ། །ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ཅི་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལྟར་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་གྱི་བློའམ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་གཟིགས་ངོར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་དམིགས་ཤིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དམིགས་པས་ན་བསླུ་བ་དང་བརྫུན་པ་དང་། མི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འཇོག་སྟེ། འཇུག་པར། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་བདག་ཅན་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་ཏུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་ཅེས་དང་། བདེན་གཉིས་ལས། རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་ན་དོན། །གཞན་དུ་སོང་བས་གནོད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་དངོ
Chinese
境，以及。以虚假之见，作为证得事物自性的证得之境而安立。其中，前者证得之方式是，对于事物之自性，无论有无等戏论之边都不见，或者未见，或者未缘，仅仅是安立为证得事物自性之名言而已，并非是证得事物之自性成立，如《入二谛论》云：天子，若就胜义而言，成为胜义谛之身体、语、意之境之自性，不入胜义谛之数，而成为世俗谛。又如经部中说：无有丝毫可见者，即是见彼真实。这些都被胜义和世俗二者的圣者们引用为依据，因为他们将胜义谛安立于任何戏论之边都不成立之处。有无等戏论之边任何都不成立，是因为以理智量或圣者之等持，无法见到除此之外的其他，所以也说从一开始就安住于事物之自性中，如经部中所说：如来出现也好，不出现也好，诸法之法性即是如此安住。后者证得之方式是，事物虽然自性本空，但由于无始以来的实执习气，或者今生听闻恶劣宗派之因缘，执取有无等之任何一边，并在事物之面上妄加安立，因此安立证得之名言，如经部中说：于无自性而迷乱者，彼即是真实世俗。以及《二谛论》中说：以何者或于何者，真实遮蔽即是世俗。如是，如其所妄加安立般，对于安住之理进行观察之理智识，或者圣者之等持之所见前，丝毫也不显现，并且缘取除此之外的其他义，因此安立为欺骗、虚假和不真实，如《入行论》中说：何故此等事物若分析，彼等即非有自性，异于真实物。以及《二谛论》中说：若作分析则意义，因已变异而受损。如是说。因此，事物
English
And, it is established as the object of attainment where the nature of things is attained through false views. Among these, the former way of attainment is that the nature of the thing, whether it exists or not, is not seen at all, or not perceived, or not focused on, and it is merely labeled as the attainment of the nature of the thing, but it is not the attainment of the establishment of the nature of the thing. As it is said in the "Entering the Two Truths": "Son of the gods, if it is ultimately true, then the nature of the ultimate truth that has become the object of body, speech, and mind is not included in the number of the ultimate truth, but becomes the conventional truth." And as it is said in the sutra: "There is nothing to be seen, that is the seeing of reality." These are quoted as sources by the great beings of both Prasangika and Svatantrika, because they establish the ultimate truth as not established in any extreme of elaboration. The extreme of elaboration, such as existence or non-existence, is not established at all, because it cannot be seen otherwise by the valid cognition of reason or the samadhi of the noble ones, so it is also said that it abides in the nature of that thing from the beginning. As it is said in the sutra: "Whether the Tathagatas appear or do not appear, the Dharma-nature of all phenomena abides as such." The latter way of attainment is that although the thing is empty by nature, due to the habitual tendencies of the belief in true existence from beginningless time, or due to the cause of hearing evil philosophies in this life, one grasps one of the extremes of existence or non-existence, and falsely imputes it on the face of the thing, therefore the term "attainment" is applied. As it is said in the sutra: "Whatever is confused about the absence of self-nature, that is considered the correct conventional." And as it is said in the "Two Truths": "By whom or to whom, the true obscuration is considered conventional." Thus, as it is falsely imputed, in the view of the intellect that examines the way of abiding, or the samadhi of the noble ones, it does not appear even slightly, and it focuses on other meanings than that, therefore it is established as deception, falsehood, and untruth. As it is said in the "Entering the Middle Way": "Because if these things are analyzed, they are not found to be self-existent, other than the real thing." And as it is said in the "Two Truths": "If one analyzes, the meaning will be harmed because it has changed." Thus, things