Tibetan
་དབང་ལ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་དང་། དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་དག་པ་གཞན་དབང་གཉིས་ཀའང་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་གཉིས་ཡོད་དོ། །འོ་ན་བདེན་གཉིས་གང་གིས་འབྱེད་སྙམ་ན་གང་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དེ། མ་དག་གཞན་དབང་དང་། ཀུན་བརྟགས་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དག་པ་གཞན་དབང་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་འདིར་ནི་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་སྣང་བའི་དངོས་པོ་གཅིག་ལའང་ཡུལ་ཅན་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་དང་། ཡང་དག་མཐོང་བ་གཉིས་སམ། འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གཉིས་སམ། རྨོངས་མ་རྨོངས་གཉིས་སམ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་གཉིས་སམ། ཚད་མ་ཡིན་མིན་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་སྟེ། དང་པོ་གཉིས་ནི་འཇུག་པར། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །ཞེས་པ་དངོས་སུ་བཤད་ལ། འདི་ལའང་ཡུལ་ཅན་དེས་མཐོང་ཚུལ་ལ་ཡུལ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་སུ་བཞག་པས་ཡང་དག་མཐོང་བ་དང་། བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་དང་། ཡུལ་དེ་དག་མཐོང་བ་ལ་ཡུལ་ཅན་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གཉིས་སུ་གཞག་པས་མཐོང་བ་བརྫུན་པ་དང་། མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འབྱུང་སྟེ། མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ཞེས་དངོས་སུ་འབྱུང་བས་མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དང་རྨོངས་མ་རྨོངས་གཉིས་ནི་མདོ་ལས། དངོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། །རང་བཞིན་མེད་ལ་འཁྲུལ་པ་གང་། །དེ་ནི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། དངོས་མེད་སྟོང་པ་མཁའ་འདྲ་བ། །ཡོད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་མཆོག་སྟེ་ཐར་འདོད་རྣམས། །འཁྲུལ་དང་རྨོངས་ཆེན་གནས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་དམ་པ་མཁའ་འདྲ་ལ། །གང་དག་སེམས་ནི་རབ་རྨོངས་པ། །དེ་དག་ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའ་ལ། །མཆོག་ཏུ་རྨོངས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་ནི་རྒྱུད་བླར། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག །བདེན་པ་མཐོང་བ་བཟློག་པ་སྟེ། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས། ཀུན་རྫོབ་མཐོང་བའི་བློ་ལ་ཕྱིན
Chinese
于他起上以遍计所执空性的如是性不成实，以及彼现量见到的清净他起二者也承许为胜义谛，因此胜义谛有成实与不成实二者。那么以什么来区分二谛呢？如果认为是以对何者真实缘取而成为一切烦恼和清净之缘取之门来区分，那么对不清净他起和遍计所执真实缘取则成为一切烦恼之因，而对清净他起和如是性真实缘取则成为清净之因。在此中观宗的宗义里，就境自方而言，在不可分为二谛的显现事物上，也以有境虚妄见和真实见二者，或错乱与非错乱二者，或愚昧与非愚昧二者，或颠倒与非颠倒二者，或量与非量二者的见法之门，而分出世俗谛和胜义谛二者。初二者在《入行论》中，“诸物皆由真实妄见故”是直接宣说的。对此，也以有境彼者之见法而安立境真实虚妄二者，因此有真实见和虚妄见之名称。以及对彼等境之见，以有境错乱与非错乱二者而安立见虚妄和见真实之名称，因为直接出现见虚妄，所以间接显示了见真实。错乱与非错乱、愚昧与非愚昧二者，经中说：“诸法生起为世俗，胜义谛中无自性，无自性中何有错，彼即真实世俗谛。”以及《集学论》中说：“无实空性如虚空，遣除有事之分别，此乃殊胜解脱道，乃是大迷之所依。”以及“彼胜义如虚空，何者心识极愚昧，彼等有法于虚空，亦成极大之愚昧。”等所诠释。颠倒与非颠倒在《宝性论》中说：“异生颠倒见，违背真实见。”以及，同样在中观宗的宗义中，对于见世俗的智有颠。
English
The suchness, which is empty of the completely imputed on the dependent, is unconditioned, and the two pure dependents that are directly seen are also accepted as ultimate truth, so ultimate truth has both conditioned and unconditioned aspects. Then what distinguishes the two truths? If it is thought that they are distinguished by the door of apprehension, which becomes the cause of all afflictions and purification by truly apprehending what, then truly apprehending the impure dependent and the completely imputed becomes the cause of all afflictions, while truly apprehending the pure dependent and suchness becomes the cause of purification. In this Madhyamaka doctrine, as far as the object itself is concerned, even in the phenomena that cannot be divided into two truths, the two aspects of seeing, either the subject seeing falsely or seeing truly, or the two aspects of delusion and non-delusion, or the two aspects of ignorance and non-ignorance, or the two aspects of inversion and non-inversion, or the two aspects of valid and invalid cognition, are used to distinguish between conventional truth and ultimate truth. The first two are explicitly stated in the Engaging in Bodhisattva Deeds: "All things are seen as truly false." In this case, the way the subject sees is used to establish the two aspects of truth and falsehood of the object, so there are the terms "seeing truly" and "seeing falsely." And the seeing of those objects is established as the two aspects of delusion and non-delusion of the subject, so the terms "seeing falsely" and "seeing truly" arise, because seeing falsely appears directly, so seeing truly is implied. The two aspects of delusion and non-delusion, ignorance and non-ignorance, are mentioned in the sutra: "All phenomena arising are conventional, in ultimate truth there is no self-nature, in no self-nature what delusion is there? That is considered the true conventional." And in the Compendium of the Heart of Wisdom it says: "The unreal emptiness is like space, abandoning the distinctions of existence, this is the supreme path to liberation, the abode of great delusion." And "That ultimate is like holy space, those whose minds are extremely ignorant, those phenomena in space, also become extremely ignorant." and so on. Inversion and non-inversion are mentioned in the Treatise on the Womb of the Tathagatas: "Ordinary beings see inverted, reversing the seeing of truth." And similarly, in the doctrines of the Madhyamaka school, the mind that sees the conventional has inversion.
Tibetan
་ཅི་ལོག་ཏུ་བཤད་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། །ཚད་མ་ཡིན་མིན་ནི་མདོ་ལས། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་དང་། དེའི་དོན་འཇུག་པར། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན། འོ་ན་ཀུན་རྫོབ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེའང་འདོད་ན་ཚིག་གསལ་ལས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཚད་མ་བཞི་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དོན་རྟོགས་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་དབུ་མ་པ་རང་གི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ་ཚད་མ་མིན་ཏེ། ཡུལ་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རང་རྒྱུད་པ་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ལའང་བདེན་བརྫུན་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་ཡུལ་ཅན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གཉིས་རང་ལུགས་ལའང་འདོད་པར་སྣང་སྟེ་འོག་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་གྱི་སྐབས་སུ་འཆད་དོ། །འདི་དག་ཀྱང་དོན་དམ་ལ་རྣམ་གྲངས་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེ་ཞིང་། ཡུལ་ཅན་ལ་གཉིས་སྣང་ཡོད་མེད་མ་ཕྱེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བདེན་པ་གཉིས་འབྱེད་ཚུལ་ཡིན་ལ་དེ་དག་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་བློའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དང་། བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྒོ་ནས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འབྱེད་དེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད། །ཅེས་དང་། མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་གྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། སྤྱིར་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བུམ་སྣམ་ལྟར་རྫས་ཐ་དད་དམ། བྱས་མི་རྟག་ལྟར་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དམ། ཟླ་བ་དང་བསིལ་ཟེར་བྱེད་པ་ལྟར་རྣམ་གྲངས་པའི་ཐ་དད་དམ། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ལྟར་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་དཔྱད་དགོས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ལའང་དེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་མདོ་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཚུལ་དང་། དེའི་དོན་ལ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་དགག་པ་དང་། རིགས་པས་འཐད་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་གཞག་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དགོངས་འགྲེལ་ལས། བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་བཞི་བཞི་གསུངས་ཏེ། དང་པོ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ན། བྱིས་པས་ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའང་མ
Chinese
胡说八道的情况非常多。关于是否是量的问题，经中说：眼和耳鼻也不是量，舌和身及意也不是量。如果这些根是量，那么圣道对谁有什么用？等等。在其意义的进入中，如果世间是量，等等也作了阐述。那么，衡量世俗的量将不复存在。如果也这样认为，那么《明句论》中说：因此，就是这样从四量中对领悟世间之义进行辨别的。如果这样说就相违了。那是因为，那是相对于世间才是量的意思，对于中观派自己区分的二谛来说，不是量，因为见到虚假的境，和境的具有者是量相违的缘故。对此，自续派等将世俗本身也分为真假两种，从而在自宗也认为境的具有者是量与非量。这似乎将在下文阐述下和上的差别时进行说明。这些也没有区分胜义中是否是名言的差别，也没有区分境的具有者是否有二取，而是以不区分的状况来区分二谛的，如果分别区分，那么就从成为意识的境，和超出意识的境的角度来区分二谛。如《入行论》中说：胜义非是意识之境，意识即是世俗谛。等等。经中说：胜义谛甚至也超出了遍知者之间的境界。第四个问题是：一般来说，所有的二分法，如瓶和氆氇那样是物质的他体呢？还是如已作和无常那样，是一个本体上的反体他异呢？还是如月亮和散发清凉光芒者那样是名相的他异呢？还是如实有和非实有那样，是否定一者的他异呢？这个问题需要考察，因此二谛也需要进行考察。对此，经中对一和异的过失进行了陈述，以及他人对那个意义的考察的驳斥，以及以理成立的宗派的安立，共有三种。第一个是，《解深密经》中对二谛是一体和异体的宗派各自说了四种过失。第一个是，如果二谛是一体，那么孩童直接见到世俗的色和声等，同样也会
English
There are very many instances of speaking nonsense. Regarding whether or not something is a valid means of cognition, the sutra says: Eyes, ears, and noses are not valid means of cognition. Tongues, bodies, and minds are not valid means of cognition. If these faculties were valid means of cognition, then what use would the noble path be to anyone? And so on. In its meaning, it is stated that if the world is a valid means of cognition, and so on. Then, there would be no valid means of cognition for measuring the conventional. If one also asserts that, then the Clear Words says: Therefore, it is in this way that the meaning of the world is discerned from the four valid means of cognition. If you say that this contradicts what was said, it is because it is a valid means of cognition in relation to the world, but it is not a valid means of cognition when the Madhyamikas themselves divide the two truths, because seeing a false object and the object's possessor being a valid means of cognition are contradictory. In this regard, the Svatantrikas and others divide the conventional itself into true and false, and thus in their own system they also assert that the object's possessor is both a valid and invalid means of cognition. This seems to be explained below in the context of the difference between the lower and upper. These also do not distinguish between whether or not the ultimate is a nominal entity, and do not distinguish between whether or not the object's possessor has dualistic appearance, but rather divide the two truths in a way that does not distinguish between them. If they are distinguished separately, then the two truths are divided from the perspective of becoming an object of consciousness and from the perspective of transcending the object of consciousness. As it says in the Bodhisattvacaryāvatāra: The ultimate is not an object of consciousness, consciousness is said to be conventional. And so on. The sutra says: The ultimate truth even transcends the realm of the all-knowing. The fourth question is: In general, for all divisions into two, is it a difference of substance like a vase and cloth? Or is it a difference of opposites on the same entity, like something made and impermanent? Or is it a difference of names, like the moon and the one that emits cool rays? Or is it a difference of negating one, like existence and non-existence? This question needs to be examined, so the two truths also need to be examined. In this regard, the sutra presents the way of criticizing faults in one and different, and the refutation of others' examination of that meaning, and the establishment of a system that is reasonable. The first is, the Saṃdhinirmocana-sūtra speaks of four faults each in the positions of the two truths being one and different. The first is, if the two truths are one, then children directly see conventional forms, sounds, and so on, and likewise they would also