Tibetan
འཇུག་པའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ་རྒྱས་པར་བཀག་ཟིན་པ་ལས་བལྟ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཚན་གཞི་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཚུལ། ཐ་སྙད་བདེན་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བསྟན་པའི་རིམ་པ་དང་དགོངས་པ་བཤད་པ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་མཚན་གཞི་དངོས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གིས་ཇི་ལྟར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བ་ལྟར་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་སོགས་གང་གིས་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཚིགས་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་དང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་ཚིག་གསལ་ལས། བརྗོད་པར་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་དེ་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་གང་གི་ཚེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལོག་ཅིང་ཚིག་དག་གི་ཡུལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མེད་ཅེ་ན། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ཡུལ་ཏེ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གལ་ཏེ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི་དེར་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཚིག་དག་འཇུག་པར་འགྱུར་ན། གང་གི་ཚེ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་མི་འཐད་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མཚན་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཚིག་གར་འཇུག་པར་འགྱུར། ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མེད་ཅེ་ན། བསྟན་པའི་ཕྱིར། མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མཚུངས་པར་བཞག་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སེམས་མི་འཇུག་གོ །སེམས་མི་འཇུག་ན་རྒྱུ་མཚན་སྒྲོ་འདོགས་པར་ག་ལ་འགྱུར་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་དག་འཇུག་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་གདུལ་བྱས་དོན་དམ་པ་རྟོག་པའི་ཐབས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་གདུལ་བྱས་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཚིག་གི་བརྗོད་བྱ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པར་སྒྲོ་
Chinese
在《入行论难解》中已经详细遮止，请从中查阅。第二，胜义谛的体性有三：不能以体性等如实显示自性之理；安立世俗谛假说而宣说的次第和密意；如是宣说的真实体性。第一，胜义谛如圣者入定般，以远离戏论的方式体验，不能以相和体性等任何方式显示，因为不是言辞所能表达，也不是心识所能领受的境，如经中云：胜义谛于何处，心之行境亦无有，何况文字之必要。又云：所说即是遮遣。在《明句论》的解释中说：如果有所说之事物，则可显示，然何时所说已遮遣，且无有词句之境，彼时诸佛亦未曾稍作开示。又为何无有所说之事物耶？乃因心之行境已遮遣故。心之行境即是心之行境。行境即是境，亦是所缘之同义词。若心之行境有少许存在，则可于彼处假立若干理由，而词句亦可涉入。然何时心之行境本身即不合理，则理由如何假立，而词句又如何涉入？又为何无有心之行境耶？因已宣说：不生亦不灭，法性同涅槃。因不生不灭之法性，即是法之体性和法之自性，与涅槃相同而安立，故心不得涉入。心不得涉入，则如何假立理由，且无有彼故，词句又如何涉入耶？故诸佛未曾稍作开示，即安住于此。如是宣说。第二，若谓所化众生将无有证悟胜义谛之方便耶？为令所化众生证悟彼，于言辞所说及心之行境上，假立世俗谛
English
It has been extensively refuted in the Difficult Points of Entering the Way of the Bodhisattva, so please refer to that. Secondly, there are three aspects to the nature of ultimate truth: the manner in which its own nature cannot be shown as it is by characteristics, etc.; explaining the order and intention of showing it by imputing conventional truth; and actually explaining the nature of what is shown in that way. First: The ultimate truth cannot be shown by any characteristic or nature, etc., as it is experienced by the noble ones in meditative equipoise, in a manner that is free from elaboration, because it is not something that can be expressed by words, nor is it an object that can be taken by the mind. As it says in the sutra: Where there is no activity of mind, what need is there to mention letters in the ultimate truth? And: What is said is the opposite. In the commentary on this, the Clear Words says: If there were something to be said, then it would be something that could be shown, but when what is to be said is reversed and there is no object of words, then the Buddhas have not shown anything at all. And why is there nothing to be said? Because the object of the mind has been reversed. The object of the mind is the object of the mind. The object is the object, which is a synonym for the object of focus. If there were some object of the mind, then some reasons could be imputed there and words could enter. But when the object of the mind itself is not appropriate, how can reasons be imputed and how can words enter? And why is there no object of the mind? Because it has been taught: Unborn and unceasing, the nature of phenomena is the same as nirvana. Because the nature of phenomena that is unborn and unceasing, that is, the essence of phenomena and the nature of phenomena, is established as being the same as nirvana, therefore the mind does not enter into it. If the mind does not enter, how can reasons be imputed, and because there is none of that, how can words enter? Therefore, the Buddhas have not shown anything at all, and that is where it remains. That is what it says. Second: If you think that sentient beings will have no means of realizing the ultimate truth, then in order for sentient beings to realize it, conventional truth is imputed to what is expressed by words and to the object of the mind.
Tibetan
བཏགས་ནས་བསྟན་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། ཚིག་གསལ་ལས། དེ་ལ་ངག་དང་སེམས་དག་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་མ་བསྟན་ན་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཇི་ཞིག་ལྟར་དེ་བསྟན་པའི་རིམ་པ་ཞིག་ཡོད་དགོས་པས་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་འདིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ལ་འཇུག་པའི་བསྟན་པའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་དང་། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་བླངས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པའི་ངོར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ་ཞེ་ན། དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་རིམ་པ་གང་ཞེ་ན་ཐོག་མར་ལས་དང་འབྲས་བུ་མེད་པར་ལྟ་བ་དག་ལ་ལས་འབྲས་བདེན་པར་བཟུང་ནས་བླང་དོར་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་དུ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་ཡོད་དོ། །ཞེས་བསྟན། དེ་ནས་བདེན་པར་འཛིན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་ཟློག་པའི་ཆེད་དུ་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན། དེ་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོད་མེད་ཀྱང་བློ་སོ་སོའི་ངོར་ཡིན་པ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་བསྟན། དེ་ནས་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ངོར་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དབུ་མ་རྩ་བར། ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཉིད། །ཡང་དག་མིན་མིན་ཡང་དག་མིན། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་དང་། རྗེས་བསྟན་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་མཐར་གྱིས་བསྟན་པ་དང་། གདུལ་བྱའི་བློ་དང་འཚམ་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ལ་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དེ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། འདི་དག་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མ་བརྗོད་ན་རྟོག་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་གནས་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་ངོར་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྟོང་པ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་ལ། མི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྟོང་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་སྟོང་པ་ཡང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྟོང་པ་ཡང་མ
Chinese
是安立而宣说，一切真实非真实。《明句论》的前释中说：《明句论》中说：虽然语言和心识进入其中是不存在的，但即使如此，如果不宣说它，那么所化有情就不能够了解，为了使所化有情进入其中，必定要依赖世俗谛，必须要有某种宣说它的次第，因此要宣说它。如果有人问：那么，在此宣说中，应当知晓诸佛薄伽梵进入真如甘露的宣说次第是这样的。以及“非由他知寂灭性”的前释中说：虽然是这样，但即使如此，按照世间人的名言承诺，在名言谛的层面，安立并宣说它的体相也是必要的。如果有人问：那么，要宣说它，这样说的缘故。那么，如此宣说的次第是什么呢？首先，对于认为没有业和果的人，为了让他们执持业果为真实，并进入取舍的行为，宣说蕴、界、处等一切都是真实存在的。之后，因为执著真实是痛苦之因，为了遮止它，宣说一切都不是真实存在的。之后，为了让他们了知如此的有无也是在各自心识的层面，宣说二者都是。之后，为了让他们了知在圣者的等持面前没有任何戏论，宣说二者都不是。如《中观根本慧论》中说：一切真实非真实，真实非真实之自性，非真实非非真实，此是佛陀之教诲。以及，所谓“随教”之义，说是次第宣说和应合所化之意乐而宣说二者。同样地，也不应说“空性”。在它的解释中说：这些一切本来是不应宣说的，但是如果不宣说，那么思虑者们就不能如实地了知安住之自性。因此，我们安住在世俗谛上，为了名言之义，在所化有情的层面，更加增益安立，也说空性，以及说非空性，以及说既是空性也是非空性，以及说既非空性也非
English
It is established and declared that all is real and not real. In the former commentary of "Clear Words," it says: In "Clear Words," it says: Although it is not the case that speech and mind enter into it, even so, if it is not declared, then the beings to be tamed will not be able to understand. In order to make the beings to be tamed enter into it, it is necessary to rely on the conventional truth, and there must be some order of declaring it. Therefore, it should be declared. If someone asks: Then, in this declaration, it should be known that the order of declaration by which the Buddhas, the Bhagavat, enter into the nectar of suchness is like this. And in the former commentary of "Not known from others, peacefulness," it says: Although it is like that, even so, according to the worldly nominal commitment, on the level of nominal truth, it is also necessary to establish and declare its characteristics. If someone asks: Then, it should be declared, because it is said so. So, what is the order of such declaration? First, for those who think that there is no action and result, in order to make them hold the action and result as real and enter into the behavior of acceptance and rejection, it is declared that all aggregates, elements, and sources are real. Then, because grasping at reality is the cause of suffering, in order to prevent it, it is declared that all is not real. Then, in order to make them know that such existence and non-existence are also on the level of their respective minds, it is declared that both are. Then, in order to make them know that there is no elaboration in the presence of the noble equipoise, it is declared that neither is. As it is said in the "Root Wisdom Treatise on the Middle Way": All is real and not real, the nature of real and not real, not real and not not real, this is the teaching of the Buddha. And, the meaning of "following the teaching" is said to be both declaring in order and declaring in accordance with the intention of the beings to be tamed. Similarly, one should not say "emptiness" either. In its explanation, it says: All these should not be declared, but if they are not declared, then the thinkers will not be able to truly know the nature of abiding as it is. Therefore, we abide on the conventional truth, and for the sake of nominal meaning, on the level of the beings to be tamed, we further increase the establishment, and also say emptiness, and also say non-emptiness, and also say both emptiness and non-emptiness, and also say neither emptiness nor