Tibetan
ས་གཞན་དུ་མི་བཙལ་བར་གསུངས་པ་སྟེ། འདིས་ནི་དོན་དམ་པ་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བར་རྟོག་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྲོས་བྲལ་དེ་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དང་། དེ་མིང་གི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། དེ་ལ་ནང་འགལ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐར་ཐུག་པ་དང་། ཟབ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མཐར་ཐུག་པ་དང་། གཉེར་བར་བྱ་བའི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གནས་པའོ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མེའི་ཚ་བ་དང་། བུ་རམ་གྱི་མངར་བ་ལྟར་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་དེས་ཁྱབ་པ་དང་། རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་མཐའ་གང་དུ་གྲུབ་བཙལ་བ་ན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་གནས་པ་དང་། དེ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་གསུམ་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐར་ཐུག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། བློ་ཟབ་མོས་རྟོགས་པ་དང་། སྒྲ་ཟབ་མོས་བསྟན་པ་དང་། དཔེ་ཟབ་མོས་མཚོན་པའི་དོན་ཡིན་པ་སྟེ། དེའང་བློ་ཟབ་མོ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡུལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་བློ་མཐར་ཐུག་ཚོལ་བའི་རྗེས་དཔག་གིས་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་དང་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་སྡུད་པར། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་རྡུལ་ཙམ་མི་དམིགས་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གྲངས་འགྲོ། །ཞེས་དང་། དགོངས་འགྲེལ་ལས། མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །སྒྲ་ཟབ་མོས་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་པ་ལའང་ལྔ་ལས། མདོ་ཟབ་མོས་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་པ་ནི་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་དང་། བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པའོ། །བདེན་པའི་ཚིག་ཟབ་མོའི་རྣམ་གྲངས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། བསམ
Chinese
说的是不要在其他地方寻找。这舍弃了认为胜义谛如同兔角一样的分别念。第二，将如此这般的离戏论证成为究竟义有三：究竟的意义是如何的，将其证成为名称的意义，以及遣除其中的相违。第一，有事物自性究竟、甚深之境究竟、所应追求之义究竟三种。第一是，如来出现也好，不出现也好，诸法的法性是安住的。以这样的方式，对于色等一切法，如同火的热性和蔗糖的甜味一样，以任何也不成立的空性在一切时中遍布，以正确理性能在任何边际寻找到成立之处时，于任何处也不成立而安住，并且因为与之相符如前所说的自性之法三种，所以是事物自性究竟。第二是，以甚深智慧所证悟，以甚深语言所宣说，以甚深比喻所表示的意义。其中，甚深智慧是智慧者们的究竟，是般若波罗蜜多的境，也就是以世间有分别的智慧，在寻求究竟时，以随后的推断而以总的方式证悟，以及以圣者的无分别等持，以各自自己觉知的方式证悟。如《摄颂》中说：如果智慧被完全摧毁，连微尘也不可见，那么世间之中般若波罗蜜多就多如其数。以及《解深密经》中说：不生不灭，虚空之自性，不可言说、不可思议、不可表达，是般若波罗蜜多，是各自自证智慧的行境。这样说的缘故。甚深语言所表示的意义也有五种，其中，甚深经典所表示的意义是了义的经典般若波罗蜜多经，以及《三摩地王经》、《智慧光明庄严经》、《二谛经》等等甚深经典之义。真谛语甚深之异名有诸法之自性，以及真如，以及非异真如，以及法性，以及法界，以及法住性，以及法无过失性，以及真实边际，以及思
English
It is said not to seek elsewhere. This abandons the conceptual thought that considers the ultimate truth to be like a rabbit's horn. Second, there are three ways to establish such freedom from elaboration as the ultimate meaning: how the ultimate meaning is, establishing it as the meaning of the name, and eliminating contradictions within it. First, there are three: the ultimate nature of things, the ultimate object of the profound, and the ultimate meaning to be sought. The first is: whether the Tathāgatas appear or do not appear, the Dharma-nature of phenomena abides. In this way, all phenomena such as form are pervaded at all times by emptiness, which is not established in any way, like the heat of fire and the sweetness of molasses. When one seeks to establish it at any extreme with correct reasoning, it abides without being established anywhere. And because the three Dharma of self-nature as previously described are in accordance with it, it is the ultimate nature of things. The second is that it is the meaning realized by profound wisdom, expressed by profound sound, and represented by profound example. Among them, profound wisdom is the ultimate of the wise, the object of the Prajñāpāramitā, that is, with worldly, conceptual wisdom, when seeking the ultimate, it is realized in a general way by subsequent inference, and with the noble, non-conceptual samadhi, it is realized in the way that each knows for themselves. As it is said in the *Perfection of Wisdom in One Chapter*: If wisdom is completely destroyed and not even a particle is seen, then in the world, the numbers of the Prajñāpāramitā will go beyond count. And in the *Saṃdhinirmocana Sūtra* it says: Unborn, unceasing, the nature of space itself, inexpressible, unthinkable, unutterable, is the Prajñāpāramitā, the field of activity of the wisdom of self-awareness. That is why. There are also five meanings expressed by profound sound. Among them, the meaning expressed by the profound sūtras is the meaning of the definitive sūtras, the Prajñāpāramitā Sūtra, as well as the *Samādhirāja Sūtra*, the *Ornament of Clear Realization*, the *Two Truths Sūtra*, and other profound sūtras. Synonyms for the profound word of truth are the self-nature of phenomena, as well as Suchness, as well as Non-other Suchness, as well as Dharma-nature, as well as the Dharma-dhātu, as well as the Abiding Nature of Dharma, as well as the Faultless Nature of Dharma, as well as the Ultimate End, as well as Think
Tibetan
་གྱི་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པ་དང་། ཞི་བའི་ཚིག་ཟབ་མོའི་རྣམ་གྲངས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། མཚན་ཉིད་མེད་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ། མ་འགགས་པ། ཡི་གེ་མེད་པ། སྟོང་པ། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པ་དང་། མིང་གི་བརྡ་ཟབ་མོའི་རྣམ་གྲངས་དོན་དམ་པ་དང་། ཡང་དག་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་དང་། ཨ་མ་ན་ས་ཞེས་གྲགས་པའི་དོན་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེ་ཟབ་མོའི་དོན་ཡིན་པ་ནི་ཨ་ཞེས་པའི་བརྗོད་པ་གཅིག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་འགོག་ཅིང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྟོན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བརྗོད་པས་བསྟན་པའི་དོན་ཡང་ཡིན་པ་ནི་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས། ལིཙྪ་བཱི་ལ་དོན་དམ་པ་དྲིས་པའི་ཚེ་ཅི་ཡང་མི་གསུང་བར་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་གོ་བ་ལྟ་བུའོ། །དཔེ་ཟབ་མོས་མཚོན་པའི་དོན་ཡིན་པ་ནི་གཞུང་དག་ལས། ངོ་བོ་མེད་ཅིང་ཁྱབ་པས་ནམ་མཁའ་དང་། མི་ཤིགས་པས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྤྱད་ན་འཆི་བ་མེད་པས་བདུད་རྩི་ཞེས་པའི་མིང་གིས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་གཉེར་བར་བྱ་བའི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པ་ལའང་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ལ་དམིགས་པས་དོན་ཀུན་འགྲུབ་པ་དང་། དེར་གྱུར་པས་དོན་ཀུན་རྫོགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་མཚན་མ་མེད་པས་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་དང་། ཡུལ་ཅན་གཏི་མུག་མེད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བདག་གི་དོན་འགྲུབ་པ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བ་དང་། སྒྲིབ་པ་བསལ་བ་དང་། ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པའི་ཚོགས་མཆོག་ཡིན་པ་གསུམ། དང་པོ་ནི། རེ་ཞིག་ཚེ་འདིའི་འཚེ་བ་ལས་སྐྱོབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཡིད་ཆེས་ན། རྒྱུ་བདག་འཛིན་མེད་པས་ཚེ་བའི་གཞི་མེད་པ་དང་། གླགས་ཚོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་བ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྦྱོར་བའི་སྲུང་བ་སྟེ། སྲུང་བ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། མདོ་ལས། གང་གི་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་འགྲོ་བ་ཀུན། །སྒྱུ་མ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རབ་ཤེས་པ། །དོན་དམ་ཤེས་པའི་སྲུང་བ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །སྲུང་བའི་ཆོ་ག་གཞན་དག་འདིར་མི་དགོས། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཚེ་ཕྱི་མའི་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བ་ནི་བསག་པའི་སྡིག་པ་སྦྱོང་བའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་བཅས་པའི་སྡིག་པ་དང་། མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་། མཚམས་མེད་པ་ལྔ་
Chinese
是指不遍及的界限之义。寂静语甚深之类名，如《三摩地王经》中说：无事物，无自性，无相，不生，不灭，无字，空性，本来寂静，自性清净等之义。名之隐语类名，如胜义谛，真实，大手印，般若波罗蜜多，以及被称为阿玛那萨之义。是文字甚深之义，因为宣说一个“阿”字能遮止一切法且无生。也是以不言说来表示之义，如圣者文殊师利，被问及离车子（音译）的胜义谛时，什么也不说，就像什么也没成立一样理解。是以甚深之比喻来表示之义，如经部中说，以无自性且周遍故如虚空，以不可摧毁故如金刚，以受用则无死故如甘露等名称来表达。三、所应修之究竟义，也有三种：自之体性是胜义谛之善，缘彼则成办一切义，成彼则圆满一切义。第一，以境无相故是胜义谛之善，以有境无痴故是自性之善。第二，有自利成办和他利成办两种，第一种有断除痛苦，遣除障碍，成办功德之最胜积聚三种。第一，暂时是从今生的损害中救护，如果确信一切是空性，则因无有实执，故无有命根之基础，且不被寻衅者所见，以及是与空性相结合之守护，因为不依赖于其他的守护。经中说：何者对于因和非因的一切有情，如幻如虚空般了知，即是了知胜义谛之最胜守护，此处不需要其他的守护仪轨。所以这样说。断除来世的痛苦，是通过净治所积之罪业的方式，包括违背所立誓言之罪，十不善业，以及五无间罪。
English
It refers to the meaning of the non-pervading boundary. The categories of profound words of peace, such as in the Samadhiraja Sutra, state: the meaning of things that are without substance, without essence, without characteristics, unborn, unceasing, without letters, emptiness, primordially peaceful, and naturally pure. The categories of profound names, such as ultimate truth, reality, Mahamudra, Prajnaparamita, and also the meaning of what is known as Amanasa. It is the meaning of profound letters, because it is said that the utterance of a single "A" prevents all phenomena and shows that there is no birth. It is also the meaning of being shown by not speaking, such as when the noble Manjushri was asked about the ultimate truth by the Licchavi, he did not say anything, and it was understood as if nothing had been established. It is the meaning of being represented by profound metaphors, such as in the scriptures, it is said that because it is without essence and pervasive, it is like the sky; because it is indestructible, it is like a vajra; and because it is used, it is deathless, it is expressed by names such as nectar. Third, the ultimate meaning of what should be cultivated also has three aspects: one's own nature is the virtue of ultimate truth, focusing on it accomplishes all meanings, and becoming it perfects all meanings. First, because the object is without characteristics, it is the virtue of ultimate truth, and because the subject is without delusion, it is the virtue of self-nature. Second, there are two types of accomplishment: self-benefit and the benefit of others. The first type has three aspects: abandoning suffering, removing obscurations, and being the supreme accumulation of accomplishing qualities. First, it temporarily protects from the harm of this life. If one believes that everything is empty, then because there is no clinging to self, there is no basis for life, and it is not seen by those who seek opportunities, and it is a protection that is combined with emptiness, because it does not depend on other protections. The sutra says: Whoever knows all beings of cause and non-cause, like illusions and like the sky, is the supreme protection of knowing the ultimate truth, and other protective rituals are not needed here. That's why it is said. Abandoning the suffering of future lives is through the means of purifying accumulated sins, including sins that violate vows, the ten non-virtuous actions, and the five heinous crimes.