Chinese
没有这样的事。心显现为各种各样。身体和受用，以及住所等，我说唯是心而已。等等，有很多经文说显现是心。世间与我争论，我却不与世间争论。等等，也有很多经文说与世间俗语相符。第二，同样地，圣者龙树菩萨也在《心之金刚赞》中说：见心即是菩提，心是五道众生，安乐和痛苦的自性，除了心之外什么也没有。众生所见的一切，哪怕是稍微禅修的形态，那一切都是心的网络，如是宣说即已开示。以及，《六十正理论》中说：所说的大种等，完全包含在识中，如果通过了知它而能解脱，那不是颠倒分别吗？以及，《宝鬘论》中说：地、水、火、风，长短、细大之性，善等自性也是，佛说会灭尽于识中。无有所示现的无边识，于彼一切自在者，地、水、火、风，不能获得安住之位。在此，长和短，细和粗，善和不善，在此，名和色等，也会全部灭尽。因为不了解，所以先前从识中，所产生的一切，因为了解它，所以在识中，之后也会那样灭尽。等等，也有很多经文说显现是心。在《七十空性论》中说：住或生灭，有或没有，平等或低劣和特殊，佛是依世间名言而说，不是依真实的语言而说。等等，也有很多经文说与世间俗语相符，这些都是对两种方式的分别解释。第三，对于所化机来说，如果最初没有确立显现为心，就无法证悟实相。在名言中，在确立显现为心的基础上，能够轻易地确定实相的时候，是由于前世闻思的习气所致，或者今生先入为主地接受了唯识宗的观点，对此，圣天菩萨讲述了宣说中观见解的方式。
English
There is no such thing. The mind appears in various ways. Body and enjoyment, as well as dwelling places, etc., I say are only mind. Etc., there are many scriptures that say appearance is mind. The world argues with me, but I do not argue with the world. Etc., there are also many scriptures that say they are in accordance with worldly conventions. Secondly, similarly, the noble Nagarjuna also said in the "Vajra Praise of the Mind": Seeing the mind is enlightenment, the mind is the five kinds of beings, the nature of happiness and suffering, there is nothing apart from the mind. All that is seen by beings, even the form of slight meditation, all that is a network of the mind, as it is said, it is shown. And, in the "Sixty Stanzas on Reasoning," it says: The great elements and so on that are spoken of are all contained in consciousness. If liberation comes from knowing it, is that not a false imputation? And, in the "Garland of Jewels," it says: Earth, water, fire, and wind, long and short, subtle and coarse nature, the nature of virtue, etc., the Buddha said will cease in consciousness. The immeasurable consciousness that is not shown, in that all-pervading lord, earth, water, fire, and wind, cannot obtain a place of abode. Here, long and short, subtle and coarse, virtuous and non-virtuous, here, name and form, etc., will also all cease. Because it is not understood, all that previously arose from consciousness, because it is understood, so in consciousness, later it will cease in that way. Etc., there are also many scriptures that say appearance is mind. In the "Seventy Stanzas on Emptiness," it says: Abiding or arising and ceasing, existing or not existing, equal or inferior and special, the Buddha speaks according to worldly conventions, not according to the true language. Etc., there are also many scriptures that say they are in accordance with worldly conventions, these are the separate explanations of the two ways. Thirdly, for those to be tamed, if one does not first establish appearance as mind, one cannot realize suchness. In conventional truth, when one can easily establish suchness on the basis of establishing appearance as mind, it is due to the power of the imprints of hearing and thinking from previous lives, or in this life, one has preconceived notions of the Mind-Only school. To this, the noble Aryadeva spoke of the way to show the Madhyamaka view.
Tibetan
ས་ལ་དེ་ལ་ཐོག་མར་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་ཕབ་ནས་དབུ་མའི་ལྟ་བ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་གྱི་སྔར་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་དོན་དམ་དུ་འདོད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་རྟེན་དུ་བྱས་ནས་གཅིག་ཏུ་བྲལ་རྟགས་ཀྱིས་བདེན་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའང་ཡོད་པས་གདུལ་བྱ་དེ་དག་གིས་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུགས་དང་པོ་དགོས་སོ། །ཡང་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་གིས་སྣང་བ་འདི་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་བསྟན་ནུས་ཤིང་། གཞན་དུ་ན་སྣང་བ་ཉིད་ལ་ལོག་རྟོག་སྐྱེས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་མི་ནུས་པའང་ཡོད་པས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུགས་ཕྱི་མ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མདོ་དང་། འཕགས་མཆོག་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་བཀྲི་ཚུལ་ལ་དགོངས་ནས་གཉིས་སུ་གསུངས་པའང་གནད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི་འོ་ན་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་བ་སེམས་ཞེས་དང་། ཐ་སྙད་དུ་སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚམས་ཇི་ལྟ་བུ་སྙམ་ན། འདི་ནི་གསུང་རབ་འགྲེལ་ཚུལ་ལ་གནད་དུ་ཆེ་བར་སྣང་བས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དག་གིས་ནི་གསུང་རབ་ལས་མྱུ་གུ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པར་བཤད་པའི་སྐབས་དང་། སེམས་ཡིན་པར་བཤད་པའི་སྐབས་དང་། དེ་དག་ཡིན་མིན་གྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་བཤད་པའི་སྐབས་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་རིགས་པ་དང་། གསུམ་པ་ནི་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རེ་ཞིག་བློ་སྦྱར་མི་ནུས་པ་རྣམས་ལ་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་དགེ་སྡིག་གི་བླང་དོར་བསྟན་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཆར་ཡིན་ཏེ། གསུང་རབ་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་ལས་མ་འདས་ཤིང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཞོན་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཐ་སྙད་བདེན་པའི་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་དོན་དམ་གྱི་སྐབས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ལུགས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཆར་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ།
Chinese
因此，最初将显现安立为外境之义，并非为了宣说中观之见，而是将先前显现承许为心，即便将此承许为彼自身宗派的胜义，也以彼作为证悟胜义的所依，以一异离合之理证成无实有等情况，因此为了调伏那些所化，需要第一种理路。又，有些所化若能如世间所称许的那样承认显现，就能轻易地开示真如；否则，仅在显现上便生起邪分别，从而无法轻易地证悟真如，因此为了适应这种情况，需要后一种理路，即佛经和圣者龙树菩萨考虑到引导所化众生的方式，而宣说了这两种理路，务必对此要点有所了解。第四，那么，在名言中，所谓“显现是心”，以及在名言中，所谓“显现是外境”，这两种名言的界限是什么呢？这似乎是解释经论的关键所在，因此有必要加以阐述：瑜伽行中观派认为，在经论中，对于如苗芽般的同一显现，有时说是外境，有时说是心，有时说是远离彼等是否存在的戏论，这有三种情况。其中，第一种情况是随顺世间；第二种情况是依据名言的理智进行分析；第三种情况是依据胜义的理智进行分析而宣说的。其中，第一种情况是：佛陀所宣说的法，完全依赖于两种真谛。（梵文，dve satye samasritya buddhanam dharma desana，梵文罗马拟音，dve satye samāśritya buddhānāṃ dharma deśanā，佛陀说法依二谛）虽然这种情况下的经论所诠释的是世俗谛，但是，不依赖于名言，便无法证悟胜义。（梵文，vyavaharam anasritya paramartho na desyate，梵文罗马拟音，vyavahāram anāśritya paramārtho na deśyate，不依世俗谛，不得第一义）这种情况下的名言谛并非如此，因为对于那些暂时无法将心专注于真如者，这仅仅是作为指示福德分善恶取舍之所依的名言而已。第二种情况是两者都是，因为经论所诠释的内容不会超出两种真谛，并且为了证悟真如，必须乘坐两种方式的车。第三种情况是，从名言谛的方便中产生的胜义谛的场合，对于这种情况，无论前后的理路都没有差别。
English
Therefore, initially establishing appearances as external objects is not for the purpose of teaching the view of Madhyamaka, but rather for accepting prior appearances as mind. Even if this is accepted as the ultimate truth of one's own system, it is also used as a basis for realizing the ultimate truth by proving non-reality through the reasoning of oneness or difference. Therefore, for the sake of those to be tamed, the first approach is necessary. Furthermore, if some of those to be tamed accept appearances as they are known in the world, then the suchness can be easily shown. Otherwise, wrong conceptions arise in appearances themselves, and the suchness cannot be easily realized. Therefore, for the sake of this, the latter approach is needed. That is, the Buddha's sutras and the noble Nagarjuna, considering the way to guide those to be tamed, spoke of these two approaches. It is important to understand this point. Fourth, what, then, is the boundary between the terms "appearances are mind" and "appearances are external objects" in conventional terms? This seems to be crucial for explaining the scriptures, so it should be explained: The Yogacara-Madhyamikas believe that in the scriptures, there are three instances of the same appearance, such as a sprout, being described as an external object, as mind, and as being free from the elaboration of whether or not they exist. The first is in accordance with the world, the second is based on reasoning that analyzes conventional terms, and the third is based on reasoning that analyzes ultimate truth. The first is: The Buddhas' teachings of Dharma rely entirely on the two truths. (Sanskrit: dve satye samasritya buddhanam dharma desana, Romanization: dve satye samāśritya buddhānāṃ dharma deśanā, Literal meaning: The Buddhas' teachings of Dharma rely on the two truths) Although the subject matter of the scriptures in this case is the conventional truth, without relying on conventional terms, the ultimate meaning cannot be realized. (Sanskrit: vyavaharam anasritya paramartho na desyate, Romanization: vyavahāram anāśritya paramārtho na deśyate, Literal meaning: Without relying on conventional truth, the ultimate meaning cannot be taught) The conventional truth in this case is not like that, because for those who cannot temporarily focus their minds on the suchness, it is merely a conventional term that serves as the basis for indicating the acceptance and rejection of merit-compatible virtues and non-virtues. The second case is both, because the subject matter of the scriptures does not go beyond the two truths, and it is said that in order to realize the suchness, one must ride the chariot of two methods. The third case is the occasion of the ultimate truth arising from the means of conventional truth, and in this case, there is no difference between the former and latter approaches.