Tibetan
་པའི་དོན་དེ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་པའི་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡོད་ཀྱི། བཏགས་པའི་དོན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་འོག་ཏུ་འགོག་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ལའང་སྣང་རུང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡོད་མེད་དང་ཡིན་མིན་སོ་སོར་ཕྱེ་དགོས་པ་ནི་སྔར་བཤད་ལྟར་ཡིན་ཅིང་། སྣང་མི་རུང་གི་ཆོས་ལ་དངོས་འགལ་གཅིག་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པས་གཅིག་ཤོས་ཡོངས་གཅོད་ལ་གྲུབ་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། གཞན་དུ་ན་མདུན་གྱི་གཞི་འདིར་ཤ་ཟ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐལ་པ་དང་། དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་མཐོང་བའི་ལ་རྒྱབ་ན་མེ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ན་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཡུལ་གྱིས་བསྐལ་པ་དང་། སང་ཉིན་གོས་སྔོན་པོ་གྱོན་པའི་ལྷ་སྦྱིན་འོང་བར་ཐལ། དེ་མི་འོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དུས་ཀྱིས་བསྐལ་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་མེད་གང་དུ་སྨྲ་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག དེ་བཞིན་དུ་མྱུ་གུའི་དུས་ན་ས་བོན་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ན་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ན་ལན་ཅི་སྨྲ། འདོད་དོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང་། མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇུག་པར། གང་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་མེད། །གང་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་དེ་ཕྱིར་ཡང་། །མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །མིང་གིས་བཏགས་པའི་དོན་བཙལ་བའི་ཚེ་ན་མི་རྙེད་ཅེས་པ་ནི། དོན་དམ་དུ་མི་རྙེད་པ་ལ་བྱེད་དམ། ཐ་སྙད་དུ་མི་རྙེད་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན། དེའི་ཚེ་འདོགས་བྱེད་ཀྱི་མིང་ཡང་མི་རྙེད་པས་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡོད་ལ། བཏགས་པའི་དོན་མེད་ཅེས་པ་འགལ་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མིང་ཙམ་ཕྱིར། །ནམ་མཁའ་ཡང་ནི་མིང་ཙམ་མོ། །འབྱུང་མེད་གཟུགས་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་མིང་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན། ཐ་སྙད་དུ་འདོགས་བྱེད་ཀྱི་མིང་དང་མིང་གིས་བཏགས་པར་བྱ་བའི་དོན་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཐ་སྙད་དུ་འདོགས་བྱེད་ཀྱི་མིང་ཡོད་ཅིང་མིང་གིས་བཏགས་པར་བྱ་བའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་གྲུབ་ཅིང་འདོད་
Chinese
如果寻找那个所谓的意义，却找不到，这是应成派不成共有的观点，因此，所有世俗的安立都只是名言安立而已，所安立的意义是不存在的，他们这样说。对此，如果从胜义的角度出发，不承认存在或不存在，这将在后面驳斥。但在世俗名言中，对于可以显现的法，必须分别区分存在与不存在、是与非，这如前所述。对于不可显现的法，由于相违的二者中一个被排除，就必定成立另一个被完全确定的情况是不存在的。否则，就会推出结论：眼前的这个地方有食肉者。因为那里不是没有食肉者。像这样，用自性来推论。如果看不到烟等理由，就会推出结论：山的背后有火。因为那里不是没有火。像这样，用处所来推论。明天拉辛会穿着蓝色衣服来。因为他不是不来。像这样，用时间来推论。对于这些用存在或不存在来推论的情况，请好好思考应该如何说。同样，如果说：在幼苗的时候有种子。因为那里不是没有种子。如果这样说，该如何回答？如果承认，那么因就会变成常法。如果不承认，那么因就会变成没有。如《入中论》中所说：因为幼苗不是与种子相异，所以幼苗存在时种子不会坏灭。因为不是一体存在，所以幼苗存在时，不应说种子存在。因此，当寻找名言安立的意义时，找不到，这是指在胜义中找不到吗？还是指在世俗中找不到？如果是前者，那么，那时连能安立的名也不可得，所以说只是名言安立，而所安立的意义不存在，这是相违的。如《宝鬘论》中所说：色法的实物只是名，虚空也只是名。没有产生的色怎么会有？因此，连名也只是没有。如果是后者，那么，在世俗中，能安立的名和所要安立的意义二者，不应该是互相观待而成立的。因为在世俗中，能安立的名存在，而所要安立的意义不存在。如果承认，那么，业和作者二者，不应该是互相观待而成立的。因为承认了这一点。周遍成立并且承认。
English
If one searches for that so-called meaning, but cannot find it, this is the unique view of the Prasangika school. Therefore, all conventional establishments are merely nominal designations, and the meanings designated do not exist, they say. Regarding this, if one does not accept existence or non-existence from the ultimate point of view, this will be refuted later. But in conventional terms, for phenomena that can appear, one must separately distinguish between existence and non-existence, being and non-being, as previously explained. For phenomena that cannot appear, it is not necessarily the case that when one of two contradictory things is excluded, the other is completely established. Otherwise, it would follow that there is a meat-eater in this place in front of us. Because it is not the case that there is no meat-eater there. Like this, inferring by nature. If one does not see the reason of smoke, etc., it would follow that there is fire behind the mountain. Because it is not the case that there is no fire there. Like this, inferring by place. Tomorrow, Lhasbyin will come wearing blue clothes. Because it is not the case that he will not come. Like this, inferring by time. For these cases of inferring by existence or non-existence, please think carefully about how one should speak. Similarly, if one says: At the time of the sprout, there is a seed. Because it is not the case that there is no seed there. If one says this, how should one answer? If one accepts, then the cause will become permanent. If one does not accept, then the cause will become non-existent. As it is said in the "Entering the Middle Way": Because the sprout is not different from the seed, therefore when the sprout exists, the seed does not perish. Because it is not one and the same, therefore when the sprout exists, one should not say that the seed exists. Therefore, when searching for the meaning of a nominal designation, not finding it, does this mean not finding it in the ultimate sense? Or does it mean not finding it in the conventional sense? If it is the former, then at that time even the name that designates cannot be found, so saying that it is merely a nominal designation, and that the meaning designated does not exist, is contradictory. As it is said in the "Precious Garland": Because the object of form is only a name, the sky is also only a name. How can form that has not arisen exist? Therefore, even the name is only non-existent. If it is the latter, then in the conventional sense, the name that designates and the meaning to be designated should not be established in dependence on each other. Because in the conventional sense, the name that designates exists, but the meaning to be designated does not exist. If one accepts this, then the action and the agent should not be established in dependence on each other. Because one accepts this. The pervasion is established and accepted.
Tibetan
མི་ནུས་ཏེ། བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང་། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་པར། །འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཉིད། འདོགས་པོ་གདགས་བྱ་ལ་ལྟོས་ཤིང་། །གདགས་བྱ་འདོགས་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་པར། །འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོགས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་ཀླུ་སྒྲུབ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་དང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔར་གྱི་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཁྱབ་ཅིང་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཤེས་པས་ཤེས་བྱ་རྟོགས་པ་སྟེ། །ཤེས་བྱ་མེད་པར་ཤེས་པ་མེད། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རིག་བྱ་དང་། །རིག་བྱེད་མེད་པ་ཅིས་མི་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་དེ་ཉིད། འདོགས་པས་གདགས་བྱ་རྟོགས་པ་སྟེ། །གདགས་བྱ་མེད་པར་འདོགས་པ་མེད། །དེ་ལྟ་ན་ནི་གདགས་བྱ་དང་། །འདོགས་བྱེད་མེད་པ་ཅིས་མི་འདོད། །ཅེས་སོགས་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་མཚུངས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་ལ་བཏགས་པའི་མིང་དང་། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སེང་གེ་ཞེས་བཏགས་པའི་མིང་གཉིས་དངོས་མིང་དང་བཏགས་མིང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་དོན་སེང་གེ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་དེ་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ཞེས་མིང་གིས་བཏགས་པའི་དོན་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ཐ་སྙད་དུ་མེད་པར་འགྱུར། མིན་ན་དེས་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེའོ་ཞེས་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་དོན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མིང་དང་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་དོན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །མདོར་ན་ཐ་སྙད་དུ་མིང་ཡོད་ཅིང་། མིང་གིས་བཏགས་པའི་དོན་མེད་པ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཡབ་སྲས་ཀྱིས་གདགས་བྱ་འདོགས་བྱེད། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་སོགས་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ཀྱང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་གིས། །དངོས་པོ་ལྷག་མའང་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་ལས། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་། ཉེ་བར
Chinese
不能，因为作者依赖于业，业也依赖于作者本身，除了依赖于此之外，没有见到成就之因。如是所说。系者依赖于所系，所系依赖于系者本身，除了依赖于此之外，没有见到成就之因。如是等等，龙树菩萨认为，所有互相依赖而成立的法都可以这样应用。此外，能知的智慧和所知的对境二者不是互相依赖而成立的，因为与之前的观点相同。不能遍及且不能这样认为，因为《菩提心释》中说：以智慧了知所知，没有所知就没有智慧。如果是这样，为什么不承认能知和所知都不存在呢？如是所说。以系者了知所系，没有所系就没有系者。如果是这样，为什么不承认所系和系者都不存在呢？如是等等，因为认为所有能作和所作都是相同的。给兽中之王狮子所起的名字，和给婆罗门之子起名狮子，这两个名字没有实名和假名的区别，因为这两个名字所系之义在是不是狮子上没有区别。种子生出苗芽，这以名字安立的种子生出苗芽之义，是或不是？如果是，那么种子生出苗芽在名言中就不存在了。如果不是，那么它就不是以分别念安立的种子生出苗芽之义，因为名字和分别念二者所安立之义在任何方面都相同。如果承认，就与承认一切法仅仅是分别念安立相违背了。总之，名言中有名，而名字所安立的义不存在，这是背离龙树父子的宗派，因为父子认为，所系和系者，业和作者，应取和能取等等所有能作和所作的名言，虽然自性上不存在，却是互相依赖而成立的。如是所说，作者和业等，其余事物也应知晓。在《明句论》的注释中说：具有智慧者，这是语句的剩余。具有智慧者通过业和作者，以及
English
It is not possible, because the agent relies on the action, and the action also relies on the agent itself. Apart from relying on this, no cause for accomplishment is seen. As it is said. The attributer relies on the attributed, and the attributed relies on the attributer itself. Apart from relying on this, no cause for accomplishment is seen. Thus, Nagarjuna believes that all phenomena that are established interdependently can be applied in this way. Furthermore, the knowing mind and the object to be known are not established interdependently, because of the same previous assertion. It is not pervasive and cannot be asserted, because the Bodhicitta Commentary says: Knowledge understands the knowable, without the knowable there is no knowledge. If that is the case, why not accept that there is neither knowable nor knower? As it is said. The attributer understands the attributed, without the attributed there is no attributer. If that is the case, why not accept that there is neither attributed nor attributer? Thus, because it is considered the same for all actions and agents. The name given to the king of beasts, the lion, and the name given to the Brahmin's son, Lion, these two names have no difference between real name and imputed name, because there is no difference in whether the meaning attributed by these two names is a lion or not. The sprout that grows from the seed, is the meaning of the name 'the sprout grows from the seed' or not? If it is, then the sprout growing from the seed will not exist conventionally. If it is not, then it is not the meaning attributed by the concept 'the sprout grows from the seed', because the meanings attributed by the name and the concept are the same in every way. If you assert this, it contradicts the assertion that all phenomena are merely attributed by concepts. In short, to have a name in convention, but not to have the meaning attributed by the name, is to be outside the system of Nagarjuna and his son, because the father and son stated that all the conventions of action and agent, such as attributed and attributer, action and agent, object to be taken and taker, etc., are established interdependently, even though they do not exist inherently. As it is said, by the agent and the actions, the remaining things should also be known. In the commentary of the Clear Words, it says: 'By the wise,' this is the remainder of the sentence. The wise through action and agent, and