Tibetan
མ་ལྟོས་པར་ཡུལ་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་འདོད་དོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་དོ། །ཞེས་འདོད་པའང་མི་རིགས་ཏེ། མེ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དངོས་ཡིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མེད་ཅིང་། དེའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ལས་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་བདེན་པ། དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལུང་དང་རིག་པའམ་གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རིག་པས་དབང་ཤེས་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་གཏོང་བྱེད་ཕྱི་དོན་མེད་པར་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ལུང་དྲང་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རིག་བྱ་དང་གསལ་བྱ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་མ་ངེས། རིག་བྱེད་གསལ་བྱེད་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་གི སིམ་གདུང་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རྫུན་པས། ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཡོད་པ་མ་ཡིན་དོན་སྣང་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་ལུང་དང་རིགས་པས་ཤེས་པ་ལ་ཁ་ཕྱིར་ལྟས་དོན་དུ་སྣང་བ་ནི་དོན་ཤེས་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པས་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་སྣང་བ་དང་འདྲ་བར་འདོད་པ་དེའང་མི་རིགས་ཏེ། བདེ་སྡུག་སིམ་གདུང་གི་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བས་དངོས་པོར་འཇོག་པ་ལྟར། མེ་ཆུ་ཡང་ཚ་གྲང་གི་དོན་བྱེད་པར་མཐོང་བས་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐོང་ཡང་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པ་ལྟར། ཤེས་པའང་དུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་ནི་ཤིང་ཐོག་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཤིང་སྡོང་ལ་འཛེགས་ཏེ་ཡལ་ག་སྔ་མ་བཏང་ནས་ཕྱི་མ་མ་བཟུང་ན་ཤིང་ཐོག་མ་ཐོབ་པར་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྷུང་བ་བཞིན་དུ། གནག་རྫི་ཡན་ཆད་ལ་གྲགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་དོར་ཞིང་། བདག་དང་ཆོས་གཞན་དུ་བཏགས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་མ་བཟུང་ཞིང་ལྟ་བ་ངན་པའི་རི་སུལ་དུ་ལྷུང་སྟེ་བདེན་པ་གཉིས་ལས་ཉམས་པས་འབྲས་བུ་མི་འཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་དབུ་མ་པར་རློམ་པའི་ལུགས་གཞན་དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་སུ་འདོ
Chinese
不依赖于外境自身存在方式而成立的外境，实际上是被承认的。这不合理，因为它是依赖于有境的心识而相互成立的。经部宗认为，外境以自身所赋予的形象来认知，并且能赋予形象的外境是以隐蔽的方式存在的。这种观点也是不合理的，因为火等事物是真实存在的，没有能损害它的因素，而且由它产生的果，也就是心识，并没有能证明它的依据。唯识宗认为：“相是真实的，境非有，唯是心。”等等经文和理证，或者说是以“是显现之故”的理证，认为显现在根识中的境是心识，并且这种显现是在没有外境的情况下，由习气的力量而显现为境的。这种说法是不合理的，因为经文是需要解释的，如果以“能知”和“能显”作为理由，则是不确定的；如果以“能知者”和“能显者”作为理由，则是不成立的；而且，它显现为外境的体性，而不是显现为快乐或痛苦等的体性。唯名宗认为：“见外境是颠倒的。”以及“非有而显现为境。”等等经文和理证，认为心识向外看而显现为境，既不是境也不是识，因此是一种错乱的显现，就像有眼翳的人看到毛发一样。这种观点也是不合理的，就像快乐、痛苦等能起到作用而被认为是实有一样，火和水也能起到冷热的作用，因此也必须承认它们是实有。就像对外境进行分析，分析为一或多都不可得一样，对心识以时间的片段进行分析，也是不可得的。像这样，那些主张实有的人，就像为了得到水果而爬上树，如果放开之前的树枝而不抓住之后的树枝，就无法得到水果，反而会掉入悬崖一样。他们舍弃了连牧童都知道的世俗谛，却又将我和法执着为其他事物，因此也没有抓住胜义谛，而是掉入了恶见的悬崖，从而丧失了二谛，因此是无法获得果实的。这是月称论师所说的。第二，驳斥自诩为中观宗的其他宗派，有四点：一切世俗都认为是世间人的观点。
English
The external objects that are established from the perspective of their own mode of existence, without dependence, are actually asserted. This is not reasonable, because they are established in dependence on the minds of the subject and on each other. The Sautrāntikas assert that consciousness knows external objects by means of the aspects that the objects themselves impart, and that the external objects that impart these aspects exist in a hidden manner. This is also unreasonable, because there is nothing that harms the fact that things like fire are real, and there is no proof that the consciousness that results from them is real. The Yogācārins assert, "Appearances are true, objects are not real, only the mind is," and so on, based on scripture and reasoning, or on the reasoning that "it is a manifestation," asserting that what appears as an object to sense consciousness is consciousness, and that this appearance is due to the power of habit, without any external object that imparts it. This is unreasonable, because the scriptures need to be interpreted, and if "knower" and "manifestor" are used as reasons, they are uncertain; if "the knower" and "the manifestor" are used as reasons, they are unestablished; and it appears as the nature of external objects, not as the nature of pleasure or pain. The Vijñānavādins assert, "Seeing external objects is mistaken," and "Since objects appear even though they do not exist," and so on, based on scripture and reasoning, asserting that consciousness looks outward and appears as an object, but is neither object nor consciousness, and is therefore a confused appearance, like seeing hairs by someone with cataracts. This is also unreasonable, because just as pleasure, pain, and so on are considered real because they serve a purpose, fire and water are also seen to serve the purpose of heat and cold, and therefore must also be admitted to be real. Just as external objects cannot be found when analyzed as one or many, consciousness cannot be found when analyzed by segments of time. Thus, those who assert reality are like climbing a tree to get fruit, and if they let go of the previous branch without grabbing the next one, they will not get the fruit and will fall into a great abyss. They abandon the conventional reality that even cowherds know, and cling to the self and phenomena as something else, so they do not grasp the ultimate reality either, and fall into the ravine of wrong views, losing both truths and failing to obtain the result. This is what the teacher Candrakīrti said. Second, there are four points to refute other schools that claim to be Madhyamikas: They assert that all conventional truths are the views of ordinary people.
Tibetan
ད་པ་དགག་པ། བདེན་གཉིས་སྐྱེ་འཕགས་སོ་སོའི་ལུགས་སུ་འདོད་པ་དགག་པ། ཀུན་རྫོབ་ཡོད་མིན་མེད་མིན་དུ་འདོད་པ་དགག་པ། བཏགས་དོན་མེད་པའི་བཏགས་པ་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབུ་མ་པར་རློམ་པ་ཁ་ཅིག དབུ་མ་པ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཁས་བླངས་ཅི་ཡང་མེད་དེ་དབུ་མ་པ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ལ་དབུ་མ་ནི་དེའི་མཉམ་གཞག་ཡིན་པས་དེའི་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བས་སོ། །དེས་ན་གཞུང་འདིར་བཀོད་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་བཀོད་པ་ཙམ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པར། ཇི་ལྟར་ཀླ་ཀློ་སྐད་གཞན་གྱིས། །གཟུང་བར་མི་ནུས་དེ་བཞིན་དུ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་མ་གཏོགས་པར། །འཇིག་རྟེན་གཟུང་བར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། འཇུག་པར། འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་བདག་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད། །ཅེས་དང་། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཡོད་པ་མིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པར་གྱུར་པས་ཡོད་དོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོ་ཁོ་ནར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ཟློག་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ང་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་མི་རྩོད་དེ། གང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ངས་ཀྱང་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །གང་འཇིག་རྟེན་ན་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་ང་ཡང་མེད་པར་བཞེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གཞན་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཁས་བླངས་ཀྱི་རང་དབང་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། དངོས་པོ་ཀུན་རྫོབ་པ་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་དང་འདྲ་བ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁས་བླངས་ནས་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོའི་རྟོག་པའི་དབང་དུ་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཞེས་གསུངས་པར་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི། དེ་ལ་ཁ་ཅིག གྲུབ་མཐས་བསྒྱུར་བའི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ནི་གྲུབ་མཐའ་ལ་གཏན་མ་ཞུགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཐ་མལ་པ་རྣམས་ཡིན་པས་དེ་ལ་གྲགས་པ་རྣམས་གཞུང་འདིར་བཀོད་པའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཞུང་འདིར་བཤད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ས་ལམ་དང་འབྲས་བུ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྲིན་ལས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་གཞི་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ
Chinese
破斥宗派。破斥于二谛于各自的生起和圣者宗派中成立。破斥于世俗有非有非无中成立。破斥无有诠释意义的诠释存在。第一，有些自诩为中观派的人认为，中观派没有任何自宗的承诺，因为中观派是圣者，而中观是他们的等持，因此在他们的等持面前，一切戏论寂灭。因此，本论中所阐述的基、道、果的一切法相，都只是世间人的宗派而已。《四百论》中说：“如异方言，不能被理解，同样，除了世间人，世间不能被理解。”《入中论》中说：“于世间前，我乃如是说。”《入中论释》中说：“虽非有，然唯于世间共称故说为有，是唯于世间之面而说，说彼之后，乃是遮遣之方便故。”如是所说：“世尊与世间一同诤论，我不与世间诤论，凡世间认为有者，我亦认为有；凡世间认为无者，我亦认为无。”又如彼论中说：“以观待他之门，我立世俗，然非是自在。”又说：“如阳焰之水般的世俗事物，是世间颠倒执著，仅以立彼为缘而成立，非由其他。”《六十正理论释》中说：“于孩童之生起的分别念之自在中，有轮回与涅槃二者。”如是认为。对此提问，何为世间人的意义？对此，有些人说，被宗派所转变的实事论者，由于从二谛中退失，因此世间是指未曾加入任何宗派的普通世间人，因此在此论中阐述了对他们的共称。如果是这样，那么本论中所说的发心十地等三乘的道位和果位，以及身、智、事业等，都将成为无有基础。
English
Refutation of Tenets. Refutation of establishing the two truths in the respective systems of arising and noble beings. Refutation of establishing conventional truth as neither existent nor nonexistent. Refutation of the existence of designation without a designated object. First: Some who pretend to be Madhyamikas claim that Madhyamikas have no self-established tenets, because Madhyamikas are noble beings, and Madhyamika is their meditative equipoise, so in the face of their meditative equipoise, all elaborations are pacified. Therefore, all the presentations of ground, path, and fruit presented in this text are merely presentations of worldly customs. As it says in the Four Hundred: "Just as a foreign language cannot be understood, likewise, the world cannot be understood except by worldly people." And in the Entering the Middle Way: "In the face of the world, I speak thus." And in the commentary on Entering the Middle Way: "Although it is not existent, it is said to be existent because it is only renowned in the world, so it is said only in the face of the world, and saying it afterwards is a means of refuting it." As it is said: "The Bhagavan argues with the world, but I do not argue with the world. Whatever the world considers to exist, I also consider to exist. Whatever the world considers not to exist, I also consider not to exist." And again in the same text: "Through the door of dependence on others, I establish conventional truth, but not as independent." And: "Conventional things, like water in a mirage, are established only by the worldly reversed clinging, and only by establishing this as a condition, not by others." And in the commentary on the Sixty Stanzas on Reasoning: "In the power of the conceptualization of childish beings, there are two: samsara and nirvana." Thus they believe. To this, one asks, what is the meaning of "worldly people"? To this, some say that those who speak of reality, transformed by tenets, have fallen from both truths, so "the world" refers to ordinary worldly people who have never entered any tenet system, so the common knowledge of those people is presented in this text. If that is the case, then the ten grounds of bodhicitta and so forth, the paths and fruits of the three vehicles, and the kayas, wisdoms, and activities, etc., spoken of in this text, will become without a basis.