Tibetan
འོག་མ་གསུམ་གྱི་མཉམ་རྗེས་ཐམས་ཅད་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་འཇུག་པར་བཤད་པའི་མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་། མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ནི་བདེན་འཛིན་གྱི་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་བློ་ཡིན་པར་བཤད་པས། སོ་སྐྱེའི་རིགས་ཤེས་དང་། འཕགས་པ་འོག་མའི་རྗེས་ཐོབ་དེ་ཉིད་དངོས་མིན་ཀྱང་སོ་སྐྱེའི་རིགས་ཤེས་ནི་དགག་བྱ་བདེན་པ་བཀག་པའི་ཆ་ནས། མཐོང་བ་ཡང་དག་པའི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་ཞིང་། འཕགས་པ་འོག་མའི་རྗེས་ཐོབ་ཀུན་རྫོབ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཙོ་བོར་བྱེད་པས། མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་བ་གསལ་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དེ། སོ་སྐྱེའི་བདེན་འཛིན་དང་འཕགས་པ་འོག་མའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སྐྱེའི་མྱུ་གུ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རིགས་ཤེས་བསྟན་པ་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་མ་འཁྲུལ་པའི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་ཡང་། དངོས་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པས་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་ལྟོས་ན་ནི་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ལས། དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་གྱི་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨྲོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའི་མདོ་བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་དང་། ཚིག་གསལ་འཇུག་པ་རྣམས་སུའང་དྲངས་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །འོན་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་འཆད་པ་པོའི་སྒྲས་བསྟན་པ་དང་། ཉན་པ་པོས་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ནི། ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་གཞག་ཏུ་རུང་ཡང་། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་ལྟོས་ནས་གཉིས་ཀའང་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་བརྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཞེས་གྲགས་ཤིང་། ཡང་དག་པར་མི་སླུ་བ་ལ་དོན་དམ་ཞེས་གྲགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དབུ་མ་པ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་ཅིང་། དེ་དག་ངོས་གཟུང་བའི་གཞི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ད
Chinese
下三道的等持和后得的一切，以及佛的智慧，都是不错误的。 认为除此之外的所有心识都是错误的。 然而，《入行论》中所说的正确见解是圣者的等持，虚假见解是被真执的无明所染污的心识。 因此，虽然凡夫的理智和下等圣者的后得本身不是真实的，但从凡夫的理智遮止所破的真实这一方面来说，可以归入正确见解的范畴；而下等圣者的后得主要执着于世俗的显现方式，因此很明显可以归入虚假见解的范畴。 将世俗分为世俗真和仅仅是世俗两种，是因为从凡夫的真执和下等圣者的后得的角度来区分的。 凡夫的苗芽证悟无实的理智，虽然从证悟胜义谛的角度来说可以归入不错误的范畴，但由于所缘境是世俗真，所以与圣者的等持相比，仍然是错乱的。 第二，圣者进入二谛，胜义谛不是直至一切智之间的对境。 胜义谛连心识的活动都没有，更何况文字呢？《二谛自释》和《明句入行论》中也引用了“有什么必要说文字呢？”的经文。 因此，显现为能取和所取的对境和能取，一切都是世俗谛，圣者的等持以二取消失的方式所体验的离戏论是胜义谛。 然而，如“诸佛说法，皆依二谛”等，说法者的语言所表达的，以及听法者通过听闻和思考所认识的二谛，相对于能取的心识来说，可以安立为不同的二谛，但相对于圣者的等持来说，两者都是世俗。 第三，世间人称虚假的、欺骗性的法为世俗，称真实的、不欺骗性的法为胜义，中观派追随这种名言而建立二谛的体系，而认识这些的基础是世间人。
English
All the samadhi and subsequent cognitions of the lower three paths, as well as the wisdom of the Buddhas, are unerring. It is believed that all other minds are erroneous. However, the correct view mentioned in the "Entering the Middle Way" is the samadhi of the noble ones, and the false view is the mind defiled by the ignorance of grasping at truth. Therefore, although the intellect of ordinary beings and the subsequent attainment of lower noble ones are not real in themselves, the intellect of ordinary beings, from the aspect of negating the truth to be refuted, can be included in the category of correct view; and the subsequent attainment of lower noble ones mainly clings to the appearance of conventional truth, so it is clear that it can be included in the category of false view. The division of conventional truth into conventional truth and mere conventionality is because it is distinguished from the perspective of the clinging to truth of ordinary beings and the subsequent attainment of lower noble ones. The intellect of ordinary beings that realizes the sprout as unreal, although it can be included in the category of unerring from the perspective of realizing the ultimate truth, it is still a mistaken consciousness compared to the samadhi of the noble ones because the object of perception is conventional truth. Second, the noble ones enter the two truths, and the ultimate truth is not the object of perception up to the state of omniscience. The ultimate truth does not even have the activity of the mind, so what need is there to mention letters? The sutra "What need is there to speak of letters?" is also quoted in the "Self-Commentary on the Two Truths" and the "Clear Words Entering the Middle Way." Therefore, all objects and subjects that appear as the object and the subject are conventional truths, and the freedom from elaboration experienced by the samadhi of the noble ones in the manner of the disappearance of dualistic appearance is the ultimate truth. However, such as "The Buddhas teach the Dharma, relying on the two truths," the two truths expressed by the words of the speaker and recognized by the listener through hearing and thinking, can be established as different two truths relative to the mind of the subject, but relative to the samadhi of the noble ones, both are conventional. Third, worldly people call false, deceptive phenomena conventional, and call true, non-deceptive phenomena ultimate. The Madhyamikas follow this terminology and establish the system of the two truths, and the basis for recognizing these is worldly people.