Chinese
因为如果存在（证悟），就必然需要承认自宗中观宗的如幻世俗。那么有人会想，其他中观宗也承认如幻世俗，那有什么区别呢？这些是，如“名言谛成为方便，胜义谛为方便生”等，以承认通达胜义所依的世俗的方式来区分。那时，其他宗派各自承认自己所许的世俗，而这位论师首先论证如幻世俗，然后在它的基础上，遮止对仅仅是幻相的执著，从而论证无住的胜义。这就是“二谛之理安住，于名言则极依”的含义。早期的人们对胜义的观点进行区分，似乎也是以此为基础产生了误解。但这实际上是二谛的次第。在证悟胜义之后，承认如幻世俗，所有的中观宗派之间并没有区别，这是至关重要的。第五位是智藏和寂护等。在龙树之后，智军没有明确表明是否承认外境，而勒登迥（狮子贤）承认了外境，因此产生了经部行中观宗。智藏将显现解释为心，因此产生了瑜伽行中观宗。这是早期人们所熟知的。这样一来，这两者都是自续派的分类。第二，从产生胜义见解的方式来看，有应成派和自续派两种。对于胜义的观点，则没有区别。第四，遣除对此的不确定争论，是一些后来的不确定说法。俄洛（俄·雷必喜饶）说将中观宗分为如幻六种和无住两种是愚蠢可笑的，这只是因为没有见到论师英雄的胜义菩提心修习的口诀。因为在那里面，如前所述，有论证仅仅是幻相，以及遮止对它的执著，从而论证无住这两种方式。这是粗略智慧的进入。俄洛所遮止的是对宣说中观宗胜义宗义的人进行这种划分，他进行了遮止。
English
Because if there is (realization), it is necessary to accept the illusory conventional reality of one's own Madhyamaka school. Then one might wonder, what is the difference since other Madhyamikas also accept illusory conventional reality? These are distinguished by the way they accept the conventional reality as the basis for realizing the ultimate, such as, "Conventional truth becomes the means, and ultimate truth arises from the means." At that time, other schools each accept the conventional reality according to their own tenets, while this teacher first establishes the illusory conventional reality, and then on that basis, refutes the attachment to mere illusion, thereby establishing the non-abiding ultimate. This is the meaning of "The principle of the two truths abides, relying greatly on the conventional." It seems that the early people's distinction of the views on the ultimate also caused misunderstandings based on this. But this is actually the order of the two truths. After realizing the ultimate, there is no difference between all Madhyamika schools in accepting the illusory conventional reality, which is crucial. The fifth is Yeshe Nyingpo (Jñānagarbha) and Zhiwa Tsho (Śāntarakṣita), etc. After Nāgārjuna, Yeshe De (Jñānadeva) did not clearly state whether or not he accepted external objects. Lekden Jung (Siṃhavajra) accepted external objects, thus the Sutra School-following Madhyamaka arose. Yeshe Nyingpo explained appearances as mind, thus the Yogācāra-following Madhyamaka arose. This is well known to the early people. In this way, both of these are divisions of the Svātantrika. Second, from the perspective of how to generate the view of the ultimate, there are two: the Prāsaṅgika and the Svātantrika. There is no difference in the views on the ultimate. Fourth, refuting the uncertain debates about this, some later uncertain statements. Ngok Lo (rNgog Lotsawa) said that dividing the Madhyamaka into six types of illusion and non-abiding is foolish and ridiculous, which is simply because he did not see the oral instructions for practicing the ultimate Bodhicitta of the teacher Hero. Because in that, as mentioned before, there are two ways: establishing mere illusion, and refuting attachment to it, thereby establishing non-abiding. This is the entry of coarse intelligence. What Ngok Lo refuted was making such a division for someone who speaks of the ultimate tenets of the Madhyamaka, he refuted it.
Tibetan
འ་བོས་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་རྒྱུན་གཅིག་ཉིད་ལ་ཐོག་མར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་བསྒྲུབས། དེ་ནས་སྒྱུ་མ་ཙམ་དེ་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཀག་ནས་མཐའ་གང་ལའང་མི་གནས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་དབྱེ་བར་འགྱུར་ན། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་དང་། མངོན་ཞེན་བཀག་པའི་དབུ་མ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་དེ་ཡི་ནི། །རྣམ་པར་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་མཐའ་བཀག་པ་དང་། མེད་མཐའ་བཀག་པའི་དབུ་མ་པ་སོགས་བཞིར་དབྱེར་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་སོ། །དེས་ན་རྔོག་ལོས་བཀག་པ་དོན་ལའང་གནས་ཏེ། དེ་གཉིས་བདེན་གཉིས་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ཡིན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་དབྱེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་བཤད་བྱའི་དབུ་མ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་པར་བྱ་བའི་གཞི་དབུ་མ། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ལམ་དབུ་མ། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་དབུ་མའོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་པ་གཉིས་པོ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་མཚན་གཞིའི་ངོ་བོ། མཚོན་བྱའི་རབ་དབྱེ། མཚོན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་ངེས་འབྱེད་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་དུ་བཤད་པ་དང་། སོ་སོར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དང་། བདེན་གཉིས་ལས། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཁོ་ན། །ཀུན་རྫོབ་གཞན་ནི་ཅིག་ཤོས་ཡིན། །ཞེས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་བསྟན་ཏེ། འདི་ལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ངོས་གཟུང་། དེའི་ཡུལ་ལ་བདེན་གཉིས་གཞག་པའི་ཚུལ། དེ་གཉིས་སྐྱེ་འཕགས་ཀྱི་བློ་ལ་འཐད་པ། གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་གི་འདོད་ཚུལ་ལ་མི་འཐད་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་འཇུག་པར། མཐོང་བ་ཡང་དག་པ་དང་། མཐོང་བ་བརྫུན་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཤིང་རང་རྒྱུད་པ་དག་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་གནད་འདྲ་སྟེ། འདི་ལ་རྨ་བྱས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བློ་ཐམས་ཅད་དང་འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ནི་བློ་འཁྲུལ་པ་དང་། འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་གྱི་མཉམ་གཞག་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་བློ་མ་འཁྲུལ་བར་བཞེད། བཟད་པས་དེ་བཀག་ནས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རིགས་ཤེས་དང་། འཕགས་པ་
Chinese
因此，阿（འ་）说，在修行的过程中，首先要证悟一切显现皆如幻象。然后，也要遮止对这幻象的执着，因为已经宣说了不住于任何边。如果仅仅因为这样就成为宗派的划分，那么就可以将宣说无常等十六行相的中观派，和遮止执着的中观派分为两种了。如《现观庄严论》中所说：“缘虑无常等，彼真实之所依，显现执着等，即遮遣彼等。”因此，同样也可以将遮止有边和遮止无边的中观派等分为四种，因为（经中）说“也不应说空性”等等，像这样有无量多种。因此，俄（རྔོག་）的遮止也安立在意义上，因为这二者是证悟二谛的次第，而不是宗派的划分。第四，抉择所说的中观有三：应知的所依中观，应修的道中观，应得的果中观。第一，是二谛。这有体性的自性，能诠的差别，所诠的定义，以及自性上的定义决断四种。第一种又分为两种：共同宣说和各自宣说。第一种，如《入行论》中所说：“胜义非是识行境，识乃世俗谛所摄。”这是从有境的角度说的。以及《二谛论》中所说：“此等显现唯世俗，余者即是胜义谛。”这是从有境的角度安立的，这些都显示了二谛的自性。这有对有境的识进行认定，安立二谛作为其对境的方式，这二者对凡圣之识的合理性，以及对上下宗派的观点的不合理性四点。第一点，如《入行论》中说，有正见和邪见两种，自续派也说是迷乱和不迷乱两种，要点相同。对此，孔雀（རྨ་བྱ་）认为，凡夫的所有识，以及下三地的圣者的后得位是迷乱的识，而下三地圣者的根本慧，以及佛陀的智慧是不迷乱的识。贤护（བཟད་པ་）对此进行了遮破，认为凡夫的种姓识，以及圣者
English
Therefore, A (འ་) said that in the process of practice, one must first realize that all appearances are like illusions. Then, one must also prevent attachment to these illusions, because it has been proclaimed that one should not abide in any extreme. If merely because of this, it becomes a division of sects, then it would be possible to divide the Madhyamaka school that speaks of the sixteen aspects of impermanence, etc., and the Madhyamaka school that prevents attachment into two types. As it is said in the Ornament for Clear Realization: "Meditating on impermanence, etc., the support of that which is true, the appearance of attachment, etc., are what are eliminated." Therefore, it would also be possible to divide the Madhyamaka school that prevents the extreme of existence and the Madhyamaka school that prevents the extreme of non-existence into four types, because it is said (in the scriptures) that "one should not say emptiness" and so on, like this there are countless types. Therefore, Ngok (རྔོག་)'s prevention also abides in meaning, because these two are the stages of realizing the two truths, and not a division of sects. Fourth, the determination of the Madhyamaka to be explained has three aspects: the basis of knowledge, the Madhyamaka; the path to be cultivated, the Madhyamaka; and the fruit to be obtained, the Madhyamaka. The first is the two truths. This has four aspects: the nature of the entity, the distinctions of the expression, the definition of the expressed, and the determination of the definition on the entity. The first is further divided into two: common explanation and individual explanation. The first, as it is said in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life: "The ultimate is not the object of the mind, the mind is considered to be included in the conventional." This is said from the perspective of the object-possessor. And as it is said in the Two Truths: "These appearances are only conventional, the other is the ultimate." This is established from the perspective of the object, and these show the nature of the two truths. This has four points: identifying the mind of the object-possessor, the way of establishing the two truths as its object, the rationality of these two for the minds of ordinary beings and noble ones, and the irrationality of the views of the higher and lower schools. The first point, as it is said in the Guide, there are two types: correct view and false view, and the Svātantrika school also says that there are two types: delusion and non-delusion, the key points are the same. On this, Peacock (རྨ་བྱ་) believes that all the minds of ordinary beings, and the subsequent attainment of the noble ones of the lower three grounds are deluded minds, while the fundamental wisdom of the noble ones of the lower three grounds, and the wisdom of the Buddha are non-deluded minds. Bhadanta (བཟད་པ་) refuted this, believing that the lineage consciousness of ordinary beings, and the noble ones