Tibetan
ཞུང་ལས་བཤད་པ་དང་གཏན་མི་འདྲ་བར། འབྲས་བུའི་དུས་ན་རང་གི་རྒྱུ་དེ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། ངོ་བོ་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན། ངོ་བོ་ཐ་དད་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ཏེ། དེང་སང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་མ་གོ་བར་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་བསྐལ་བའི་བར་དུ་མི་རྙེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་རིམ་པ་ལྟར་རམ། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་བློ་ངོར་གཅིག་ཅར་དུ་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་དབུ་མ་སྟེ། མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ལའང་དབུ་མར་འཇོག་ན། མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་དབུ་མར་འཇོག་པ་ཤིན་ཏུའང་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཙམ་དུ་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། འབྱུང་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལ་མཐའ་བཞི་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་མི་རྙེད་པའི་སྟོང་པར་སོང་བས་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བས་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པ་དབུ་མ་སྟེ། དབུ་མ་རྩ་བ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ཉིད་ཁྱོད་ནི་སྟོང་པར་བཞེད། །དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྩོད་ཟློག་ལས། གང་ཞིག་སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དག །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ནི་སོ་སྐྱེའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་ཕྱི་རེས་འཇོག་བསྡམས་ནས་ཟུང་འཇུག་རྟོགས་ཚུལ་ཡིན་ལ། མཐར་ཐུག་ཟུང་འཇུག་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་ནི། སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་དང་། འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་རོ་གཅིག་པ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་འདྲ་བའི་ཕྱིར། །སྲིད་དང་ཞི་བར་མི་རྟོག་པ། །ཞེས་དང་། དཔེ་མེད་པར་བསྟོད་པ་ལས། འཁོར་བ་སྤངས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། །མྱ་ངན་འདས་ཁྱོད་མི་བཞེད་ཀྱི། །འཁོར་བ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི། །ཞི་དེ་མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་། །རྣམ་བྱང་རོ་གཅིག་གྱུར་རིག་པས། །ཆོས་དབྱིངས་མངོན་པར་དབྱེར་མེད་པ། །ཀུན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བཞི་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དབུ་མ་ཐམས་ཅད་ལ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དོན་དམ་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རིགས་ཤེས་ཀྱི་བློས་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་བསྟན་པ་དོན་དམ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་སྟེ། ཚིག་གསལ་ལས། སྟོང་ངོ་ཞེས་ཀྱང་མི་བརྗོད་དེ། །མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱ་ཞིང་། །གཉིས་དང་གཉིས་མིན་མི་བྱ་སྟེ། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་མ་བརྗོད་ན་རྟོགས་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་གནས་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་ངོར་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས། སྟོང་པ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་ལ། མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྟོང་པ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་སྟོང་པ་ཡང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྟོང་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སྟོང་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གདགས་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དགོས་པ་གང་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་བསྟན་པའི་དགོས་པ་དེ་ནི་བརྟགས་པ་ལས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཐལ་འགྱུར་བས་གཉིས་ཀའང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པར་འདོད་ལ། རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་རྣམས་ལས་ནི། རྣམ་གྲངས་པ་དང་། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བར་སྣང་ངོ་། །ལྔ་པ་ལ། བརྗོད་བྱ་དབུ་མ་དང་། རྗོད་བྱེད་དབུ་མ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཕྱི་མ་ནི། མཐར་ཐུག་ལ་ལྟོས་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད། གནས་སྐབས་དྲང་ངེས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཚེ། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར་ལ་སོགས་པ་དང་། དེའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བར་བྱེད་པའི་རིགས་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །དྲུག་པ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་དབུ་མ་གསུམ་སྟེ། གང་ཟག་གཅིག་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཆ་རྐྱེན་ལ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་གཞི། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྤྱོད་པ། ཉམས་སུ་བླངས་པའི་འབྲས་བུ་དང་གསུམ་དགོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་འཆད་བྱེད་དབུ་མ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་བཞི་སྟེ། སྔ་རབས་པའི་ལུགས་བརྗོད། མི་འཐད་པའི་ཆ་དགག འཐད་པའི་ཆ་གཟུང་། མ་ངེས་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག དབུ་མ་པ་ནི་སྤྱིར་གཉིས་ཏེ། གཞུང་ཕྱི་མོའི་དབུ་མ་པ་དང་། གྲུབ་མཐའ་ཕྱོགས་འཛིན་གྱི་དབུ་མ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་སོ། །གཞུང་ཕྱི་མོ་རང་ནི་བཀའ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་དང་། དབུ་མ་རིགས་ཚོགས་དང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཁ་ཅིག་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་དེའི་ཕྱིར་གཞུང་ཕྱི་མོ་བའི་དབུ་མ་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གྲུབ་མཐའ་ཕྱོགས་འཛིན་གྱི་དབུ
Chinese
與經部所說截然不同的是，果位之時，自己的因既非存在，也非不存在，既非本質同一，也非本質相異，以此方式捨棄常斷二邊。如今想要真正理解應成中觀派兩種遮遣的人們，即使經歷漫長的時間也無法找到。第二，法界勝義諦，以理智分析的智慧面前，次第或者聖者的等持智慧面前，同時遠離四邊戲論，因此勝義諦本身即是中觀。如果僅僅遠離二邊也稱為中觀，那麼遠離一切邊則更應稱為中觀。第三，在世俗顯現中，依靠因產生果，從而解脫了斷邊。在產生方式本身上，以理智分析四邊時，由於無法找到而歸於空性，從而解脫了常邊，因此二者無別即是中觀。《中觀根本慧論》中說：「因緣所生法，我說即是空，亦為是假名，亦是中道義。」以及《迴諍論》中說：「若有空性與緣起。」等等，如前所引。這相對於凡夫的智慧，是先後交替結合而證悟雙運的方式。而最終現證雙運的方式是，輪涅平等，輪迴與涅槃無別，完全染污與完全清淨本質相同。《現觀莊嚴論》中說：「諸法如夢故，不思有寂靜。」以及《無比讚》中說：「捨棄輪迴者，不欲涅槃汝，輪迴不可得，寂靜彼尊知。汝以諸染污，及以淨一味，通達法界性，一切清淨轉。」如是宣說。第四，對於所有這類中觀，分為以聖者的等持，以不可言說的方式證悟的證悟勝義，以及以凡夫的理智，以包含言說的方式證悟的教法勝義二者。《明句論》中說：「也不說空。」
English
Completely different from what is said in the Sutra Pitaka, at the time of the result, one's own cause is neither existent nor non-existent, neither of the same essence nor of a different essence, thus abandoning the extremes of permanence and annihilation. Nowadays, those who want to truly understand the two negations of the Prasangika Madhyamaka school will not find them even after eons. Secondly, the Dharmadhatu, the ultimate truth, in the face of the wisdom that analyzes with reason, either sequentially or simultaneously in the face of the wisdom of the noble one's equipoise, is free from the proliferation of the four extremes, therefore the ultimate truth itself is the Middle Way. If merely being free from the two extremes is also called the Middle Way, then being free from all extremes is even more appropriate to be called the Middle Way. Thirdly, in mere conventional appearance, the result arises dependent on the cause, thus liberating from the extreme of annihilation. In the very manner of arising, when analyzing the four extremes with reason, it becomes empty because it cannot be found, thus liberating from the extreme of permanence, therefore the inseparability of these two is the Middle Way. The Root Verses on the Middle Way say: "Whatever is dependently arisen, I say that is emptiness, it is also a designation, and it is also the meaning of the Middle Way." And the Refutation of Objections says: "If there is emptiness and dependent arising." etc., as quoted before. This, in relation to the wisdom of ordinary beings, is the way to realize union by alternately combining earlier and later. And the way to ultimately manifest union is that samsara and nirvana are equal, samsara and nirvana are inseparable, and complete defilement and complete purification are of the same essence. The Ornament for Clear Realization says: "Because all phenomena are like dreams, one does not think of existence or peace." And the Praise Without Compare says: "Having abandoned samsara, you do not desire nirvana, because samsara is imperceptible, the protector knows that peace. You, with all defilements, and with the taste of purity, understand the nature of the Dharmadhatu, and transform into complete purity." Thus it is said. Fourthly, for all such Middle Ways, they are divided into the realization of the ultimate truth, which is realized in an inexpressible way by the equipoise of the noble ones, and the teaching of the ultimate truth, which is realized in a way that includes expression by the intellect of ordinary beings. The Clear Words says: "One does not even say empty."
Chinese
说，不应说“非空”，不应说“二”和“非二”，虽然所有这些都不应说，但不说的话，证悟者们就不能如实地证悟安住之自性。因此，我们安住于世俗谛，为了世俗的意义，在所化众生的面前更加增益，也说“空”，也说“非空”，也说“既是空也是非空”，也说“既非空也非非空”。因此，为了施设的意义而说。如是说，空性等所显示的必要，应当从考察中领会。如是说，应成派认为二者都是将二谛分开的胜义谛之体性，而自续派的论典中，则似乎分为有自相和无自相两种。第五，所说中观和能说中观二者，前者是如前所说的一切，后者是就究竟而言，善逝的一切经典。暂时分为了义和不了义二者时，了义的经部，中间的佛语，无相法轮等等，以及解释其意趣的理聚等等。第六，基道果的中观三种，就一个人成就菩提的顺缘而言，必须要有通过闻思而确定的基础，修持的行为，以及修持的果实这三者。第二，解释能诠释中观者的差别有四种：讲述前辈的宗派，遮破不合理的方面， গ্রহণ合理的方面，捨弃不确定的诤论。第一，有些前辈说，中观派一般有两种：经论的中观派和宗派偏执的中观派。前者是圣者龙树父子。经论本身就是广、中、略三部般若经，中观理聚和四百论等等。有些人说，应成派远离一切承诺，因此是经论的中观派。
English
Saying, one should not say "non-empty," one should not say "two" and "non-two," although all of these should not be said, but if one does not say them, the realized ones will not be able to realize the nature of abiding as it is. Therefore, we abide in the conventional truth, and for the sake of conventional meaning, we further embellish in front of the beings to be tamed, and also say "empty," also say "non-empty," also say "both empty and non-empty," and also say "neither empty nor non-non-empty." Therefore, it is said for the sake of designation. Thus it is said, the necessity of showing emptiness and so on should be understood from investigation. Thus it is said, the Consequentialists consider both to be the nature of the ultimate truth that separates the two truths, while in the treatises of the Autonomists, it seems to be divided into two types: those with characteristics and those without characteristics. Fifth, among the Madhyamaka that is said and the Madhyamaka that can be said, the former is everything as said before, and the latter is, in terms of the ultimate, all the scriptures of the Sugata. When temporarily divided into definitive and provisional, the definitive sutras, the intermediate Buddha's words, the signless Dharma wheel, etc., and the collections of reasoning that explain their intention, etc. Sixth, the three Madhyamaka of ground, path, and fruit, in terms of the favorable conditions for one person to achieve enlightenment, there must be a basis established through hearing and thinking, the practice of cultivation, and the fruit of cultivation. Second, there are four types of explanations of the differences among those who explain Madhyamaka: explaining the tenets of the early scholars, refuting the unreasonable aspects, accepting the reasonable aspects, and abandoning uncertain disputes. First, some early scholars say that there are generally two types of Madhyamaka: the Madhyamaka of the sutras and treatises and the Madhyamaka of sectarian bias. The former is the noble Nagarjuna and his son. The sutras and treatises themselves are the three Prajñāpāramitā sutras, the Collection of Madhyamaka Reasoning, and the Four Hundred Verses, etc. Some say that the Consequentialists are free from all commitments, therefore they are the Madhyamaka of the sutras and treatises.