Tibetan
་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་ཡིན་ལ། ཁོ་བོ་ཐེག་ཆེན་བཀར་མི་འདོད་པས་དེ་དག་ལུང་དུ་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ན། དེ་དགག་པ་ལ་མགོན་པོ་བྱམས་པས། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་དང་། ཞི་བ་ལྷས་སྤྱོད་འཇུག་དང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་རྟོག་གེ་འབར་བ་རྣམས་སུ་ཐེག་ཆེན་བཀར་སྒྲུབ་གསུངས་པས་ཐེག་ཆེན་བཀར་གྲུབ་པ་ན་སྔར་གྱི་རྣམ་གཞག་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་བཀར་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཡོད་པའི་བཀར་འདོད་པ་རྣམ་འགྲེལ་ནས་གསུངས་པའི་མདོ་སྡེ་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་དོན་དུ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་དང་། ས་བཅུའི་རྣམ་གཞག་དང་། སྐུ་གསུམ་གྱི་རྣམ་བཞག་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ལས་གསུངས་པས་ཁས་ལེན་ཀྱང་། སངས་རྒྱ་བའི་ཚུལ་ནི་གཞན་དབང་གིས་བསྡུས་པའི་དྲི་མ་བདེན་གྲུབ་གཉེན་པོ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་བཅོམ་ནས་སངས་རྒྱ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་དབྱིངས་བདེན་གྲུབ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དག་ནས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་སོང་བའི་ཆོས་དབྱིངས་འདུས་མ་བྱས་རྫས་གྲུབ་པ་དང་། གཞན་དབང་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དག་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་འདུས་བྱས་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་དྲི་མ་སྤང་ཚུལ་ནི། མགོན་པོ་བྱམས་པས། འགོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །ཞེས་སོགས་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་ལ། ཞེས་སོགས་ཁས་བླངས་འགལ་བས་དགག་པར་མཛད་དོ། །དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ནི་སྔར་ལམ་དབུ་མའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལས་གསུངས་པའི་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དུ་མ་དཔྱད་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་རྣམ་པར་གཞག་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བདེན་གཉིས་ཡོད་མེད་དཔྱད། སྣང་བ་ཡོད་མེད་དཔྱད། ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་དཔྱད། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡོད་མེད་དཔྱད། སྐྱེ་འགག་ཡོད་མེད་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཞེས་དང་། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་
Chinese
被称为如幻。如果这些是大乘佛经和论著的教证，而我 যেহেতু 不想承认大乘是佛语，认为这些不能作为教证，为了驳斥这种观点，慈氏菩萨在《经庄严论》中，龙树在《宝鬘论》中，寂天在《入行论》中，乐善辨在《正理之焰》中都说大乘是佛语，既然已经成立了大乘是佛语，那么以前的那些安立就全部成立了。第二，对于经部宗，有承认和不承认大乘是佛语两种情况，其中承认的，就是《释量论》中所说的经部宗和唯识宗。他们虽然承认菩萨为了利益他人而转生于轮回，以及十地和三身的安立是出自大乘经典，但是成佛的方式却是：由他起所摄的垢染，被真实的对治所摧毁而成就佛果；法身是自性真实，从客尘中解脱，成为具有二种清净的法界，是无为法，自性成立；由他起所摄的心，从客尘中解脱，成为无颠倒的圆成实性，是有为法，自性成立的实有。关于断除垢染的方式，慈氏菩萨说：“于无灭之自性。”等等，以实事理进行驳斥，又说：“其他之法亦存在。”等等，因为与自己的承诺相违背而进行驳斥。关于法界和智慧真实成立，如前中观道时所说，龙树父子的论典中所说的以破除四边戏论的道理已经遮破了。第三部分分为两点：通过观察众多的特殊法，从而确定不共的特点；通过对特殊的基础进行分类，从而宣说不共的分类。第一点分为五部分：在佛地时，观察二谛的有无；观察显现的有无；观察智慧的有无；观察心和心所的有无；观察生灭的有无。第一点是：诸佛所宣说的法，完全依赖于二谛。以及，由于如实地见到一切事物都是虚假的，所以能够获得事物的自性。
English
It is said to be like an illusion. If these are the scriptural authorities of the Mahayana sutras and treatises, and I do not want to acknowledge the Mahayana as the words of the Buddha, thinking that these cannot be taken as authorities, to refute this view, Lord Maitreya, in the Ornament of the Sutras, Nagarjuna in the Garland of Jewels, Shantideva in the Guide to the Bodhisattva's Way of Life, and Bhavaviveka in the Blaze of Reasoning, all stated that the Mahayana is the word of the Buddha. Since the Mahayana has been established as the word of the Buddha, all the previous establishments are accomplished. Secondly, for the Sutra School, there are two cases of acknowledging and not acknowledging the Mahayana as the word of the Buddha. Among those who acknowledge it are the Sutra School mentioned in the Compendium of Valid Cognition and the Mind-Only School. Although they acknowledge that the Bodhisattvas take birth in samsara for the benefit of others, and that the establishments of the ten bhumis and the three kayas are stated in the Mahayana sutras, the way to attain Buddhahood is: the defilements gathered by other-power are destroyed by the antidote of true existence, and Buddhahood is attained; the Dharmakaya is self-nature true, liberated from adventitious defilements, becoming the Dharmadhatu with two kinds of purity, which is unconditioned, self-established; the mind gathered by other-power, liberated from adventitious defilements, becomes the unperverted perfect reality, which is conditioned, self-established as a real entity. Regarding the way to abandon defilements, Lord Maitreya said, "In the nature of non-cessation." etc., refuting with the reasoning of factual power, and also said, "Other dharmas also exist." etc., refuting because it contradicts one's own commitment. Regarding the true establishment of the Dharmadhatu and wisdom, as explained in the previous Madhyamaka path, the reasoning for establishing the freedom from the four extremes mentioned in the treatises of Nagarjuna and his son has already refuted it. The third part is divided into two points: by examining the many special dharmas, thereby identifying the uncommon characteristics; by classifying the special basis, thereby explaining the uncommon classification. The first point is divided into five parts: in the Buddha-ground, examining the existence or non-existence of the two truths; examining the existence or non-existence of appearances; examining the existence or non-existence of wisdom; examining the existence or non-existence of mind and mental factors; examining the existence or non-existence of arising and ceasing. The first point is: the Dharma taught by the Buddhas completely relies on the two truths. And, because of truly seeing that all things are false, one is able to obtain the nature of things.
Tibetan
གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ནི་མེད་དེ། ཡུལ་ཅན་མཐོང་བ་བརྫུན་པ་མེད་པས། དེའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ནི་ཡོད་དེ། ཟུང་འཇུག་ལ་ཡ་གྱལ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཡིན་པས། གདུལ་བྱ་ལ་བསྟན་པའི་བདེན་པ་གཉིས་དང་དོན་མི་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག སྣང་བ་ཡོད་ན་འཁྲུལ་སྣང་དང་བཅས་དགོས་པས། སྣང་བ་གཏན་མེད་པ་འདོད་དོ། །དེའང་མི་འཐད་དེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དག་པ་རབ་འབྱམས་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བ་ཞེས་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་སྣང་བ་ཞེས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་རང་གི་རང་སྣང་ཡིན་ནམ། གདུལ་བྱ་གཞན་ལ་སྣང་བའི་གཞན་སྣང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་བ་མེད་པ་དང་འགལ་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་གདུལ་བྱ་དེས་ཀྱང་དག་པ་མཐར་ཐུག་སྣང་བར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པ་གདུལ་བྱ་ལ་བསྟན་པའི་ཡ་གྱལ་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་སྣང་བའི་སྣང་བ་ཡོད་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ཆོས་དབྱིངས་གོམས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཚེ་ཆོས་དབྱིངས་མི་སྣང་ན། ཆོས་དབྱིངས་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་སྐུ་སྣང་བའང་ཡོད་དེ། རྒྱུད་བླར། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཅེས་གང་བརྗོད་པ། །མཆོག་ཏུ་མྱ་ངན་འདས་བསམ་མེད། །དགྲ་བཅོམ་སོ་སོའི་བདག་གྱུར་པ། །དེ་དབྱེ་ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་དང་། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་གྱི། །ཞེས་སྐུ་གསུམ་ཆར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་གསུངས་ལ། གདུལ་བྱ་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ནི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནའང་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པའི་སྣང་བ་ནི་མེད་དེ། འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གཙང་ནག་པ་སོགས་སྔོན་གྱི་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་དེ། ཡོད་ན་ཤེས་བྱ་བརྫུན་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཁྲུལ་པ་མངའ་བས་སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མི་རུང་བ་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་དུ་མ་སྤྲུལ་པ་ན་དེ་རྣམས་རྒྱུད་ཐ་དད་ན་རིགས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། གཅིག་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་ལྡན་ཏེ། གཞན་རྣམས་ཡེ་
Chinese
二者执著而转。从“二者执著而转”之时所说的世俗谛是不存在的，因为有境的见是虚假的，它的境是不存在的缘故。二谛双运的世俗谛是存在的，因为双运需要有差别之故。这是佛陀自现的二谛，与为所化众生所说的二谛意义不同。第二，以前的一些中观派认为，如果显现存在，就必须伴随错乱的显现，因此主张显现完全不存在。但这也是不合理的，因为“一切所知皆显现为清净无垠之境”以及“一切所知皆显现为法界”等，是佛陀自己的自现呢，还是为其他所化众生所显现的他现？如果是前者，就与佛陀没有显现相违背；如果是后者，那么所化众生也应显现究竟清净之境。因此，生灭等为所化众生所说的差别世俗谛的显现虽然不存在，但法界与智慧无别的胜义谛的显现的显现是必须存在的，否则，在串习法界达到究竟时，如果法界不显现，那么法界显现的究竟智慧就不存在了。不仅如此，相好等色身的显现也是存在的。《宝性论》中说：“自生者之所有一切智，凡所说为佛陀者，殊胜寂灭不可思议，是诸罗汉各自之体性，彼等差别深且广，及大自体之功德。”意思是说，圆满三身的佛陀是各自所能证知的，而对于所化众生直接显现的二色身，是不可能各自证知的。即使如此，伴随二取相的显现是不存在的，因为已经完全断除了错乱的习气。第三，格西藏纳巴等以前的一些中观派认为，佛陀没有以自续所摄的智慧，如果存在，就会具有以所知虚假为境的错乱，与断证圆满相违背。而且，圆满正等觉佛陀化现众多化身时，如果这些化身的相续各不相同，则与理相违背；如果一个智慧存在于相续中，而其他的
English
The two are transformed into clinging. The conventional truth taught from the time of "The two are transformed into clinging" does not exist, because the seeing of the object-possessor is false, and its object does not exist. The conventional truth of the union of the two truths exists, because the union needs to have differences. These are the two truths of the Buddha's self-appearance, which are different in meaning from the two truths taught to the disciples. Second, some former Madhyamikas believed that if appearance exists, it must be accompanied by deluded appearance, so they asserted that appearance does not exist at all. But this is also unreasonable, because "all knowable things appear as a pure and boundless realm" and "all knowable things appear as the realm of Dharma," are these the Buddha's own self-appearance, or the other-appearance that appears to other disciples? If it is the former, it contradicts the Buddha's lack of appearance; if it is the latter, then the disciples should also appear the ultimate pure realm. Therefore, although the appearance of the differentiated conventional truth, such as arising and ceasing, which is taught to the disciples, does not exist, the appearance of the appearance of the ultimate truth, which is the indivisibility of the realm of Dharma and wisdom, must exist, otherwise, when the practice of the realm of Dharma reaches its ultimate, if the realm of Dharma does not appear, then the ultimate wisdom of the appearance of the realm of Dharma will not exist. Moreover, the appearance of the form body, such as the marks and examples, also exists. The Uttaratantra says: "The all-knowing of the self-born, whatever is said to be the Buddha, the supreme peace is inconceivable, is the nature of each of the Arhats, their differences are deep and vast, and the qualities of the great self." It means that the Buddha who has completed the three bodies can be realized by each of them, but the two form bodies that directly appear to the disciples cannot be realized by each of them. Even so, the appearance accompanied by the appearance of duality does not exist, because the habits of delusion have been completely abandoned. Third, some former Madhyamikas, such as Geshe Tsang Nagpa, believed that the Buddha did not have the wisdom contained in his own continuum, because if it existed, he would have the delusion of taking the false knowable as an object, which would contradict the perfection of abandonment and realization. Moreover, when the fully enlightened Buddha emanates many emanations, if the continuums of these emanations are different, it contradicts reason; if one wisdom exists in the continuum, and the others