Tibetan
ཚང་བ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ས་བཅུ་སོ་སོ་ལ་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའི་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དེས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཉིས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། །ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ལེགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་ལ་གུས་སྦྱོར་དང་། རྟག་སྦྱོར་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སྤངས་པ་དང་རྟོགས་པའི་དགེ་བའི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། ས་བཅུ་གཅིག་པ་འབྲས་བུ་དབུ་མ་འབྱུང་བས་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་མི་འཐད་པ་སྤངས་བ། སངས་རྒྱས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་པ། རང་ལུགས་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕྱི་རོལ་བ་ཁ་ཅིག ཉོན་མོངས་པ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། སྤོང་བའི་ཐབས་མི་ཤེས་པ་དང་། སྤངས་པ་མི་བརྟན་པས་སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མི་རུང་ལ། ཆུའི་ཚ་བ་ལྟར་རིག་པའི་རྟེན་མི་བརྟན་པ་དང་། མཆོངས་པ་གོམས་པ་ལྟར་འབད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་། གསེར་གྱི་སྲ་བ་ལྟར་རྟོགས་པ་སླར་ལྡོག་པས་ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་ཀྱང་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སྨྲའོ། །འདི་དགག་པ་ལ་སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་མེད་དེ། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་སྤོང་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་བདེན་ཞེན་དང་འགལ་བ་སྟོང་ཉིད་གོམས་པར་མཛད་པས་སྤོང་བའི་ཐབས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཟག་མེད་ལམ་གྱིས་ས་བོན་དང་བག་ཆགས་སྤངས་པས་སྤངས་པ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོས་གསལ་ཏེ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཞེས་དང་། རྒྱུ་ཡོད་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་ཡི་ནི། །གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཟད་ཕྱིར་དང་། །རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས། །དེ་ཤེས་པ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རིག་པའི་རྒྱུན་བརྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱས་ཟིན་འབད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པས་གོམས་པ་རང་གི་ངང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་བཅོམ་པས་རྟོགས་པ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཐ་མའི་སེམས་ནི་སེམས་གཞན་དང་། །མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་འགལ་ཅི་ཡོད། །ཅེས་དང་། སེམས་ལ་བརྩེ་སོགས་གོམས་སྐྱེ་བ། །རང་གིས་ངང་གིས་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་དང་། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་ལུགས་དགག་པ། ཐེག་ཆེན་བཀར་ཁས་ལེན་པའི་མདོ་སེམས་ཀྱི་ལུགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བཀར་མི་འདོད་པའི་ཉན་ཐོས་པ་དག་ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་ཚོགས་བསགས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་རྟེན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ལ་དྲོད་ནས་བཟུང་སྟེ་ཟད་མི་ཤེས་ཀྱི་བར་གྱི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ལོངས་སྐུ་མེད་ལ། རྣམ་པར་འགྲོལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ་རང་རྒྱུད་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མུན་པ་གཏན་བཅོམ་པའི་སྤངས་པ་ནི། འདུས་མ་བྱས་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་སངས་རྒྱས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་སངས་རྒྱས་སུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཐེག་ཆེན་མི་སློབ་པའི་ལམ་བདེན་ཀྱང་མ་ཡིན། དེས་སངས་རྒྱས་སུ་བྱས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་དག་ནི་མི་འཐད་དེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། དབང་པོ་རྟུལ་དང་རྣོན་པོ་དག །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སློབ་པ་འཕགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ལྟར་བྱང་འཕགས་ལའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་ལ། །ཉན་ཐོས་ས་ནི་བརྒྱད་བཤད་པ། །དེ་བཞིན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བཅུའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། བྱང་སེམས་ལ་ས་བཅུའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོངས་སྐུ་མི་འཐད་པ་དང་། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སྐུ་གསར་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་རང་རྒྱུད་པར་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། གཙང་མའི་གནས་ནི་སྤངས་པ་ཡི། །འོག་མིན་གནས་ནི་ཉམས་དགའ་བར། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་དེར་སངས་རྒྱས། །སྤྲུལ་པ་པོ་གཅིག་འདིར་སངས་རྒྱ། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདེན་དངོས་སུ་འདོད་པའང་མི་འཐད་དེ། མདོ་ལས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ལྷག་པའི་ཆོས་གཞན་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་དེའང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ
Chinese
虽然没有圆满的差别，但在后得位，各自于十地主要修持十度，以二资粮双运，必定从二无数劫中现前佛位。中观道二资粮双运已经善说完毕。如是所说的道，以恭敬和恒常的精进，圆满了断证的善聚，便能生起十一地果位中观，因此，为了确定它的自性，有三点：断除果位佛的断证不合理之处，破斥对佛之体性的邪分别念，宣说自宗果位的建立。初者，一些外道认为，烦恼是心的自性，并且不知道断除的方法，以及断除不稳固，因此断除圆满是不可能的；如同水的温度一样，智慧的所依不稳定；如同跳跃的习惯一样，依赖于努力；如同黄金的坚硬一样，证悟会退转，因此智慧圆满也是不可能的。为了驳斥这些观点，断除圆满不合理的三种过失是不存在的，因为心自性清净，烦恼是暂时的，因此能够断除；因为串习与实执相违的空性，因此知道断除的方法；因为以无漏道断除了种子和习气，因此断除是稳固的。如《释量论》中说：“心的自性本来就是明亮的，污垢都是暂时的。”又说：“因为有因，以及因为对治串习而穷尽，以及因为了知因的自性，因此了知它也是成立的。”又说：“因为断除了我见之种子，所以不会再退转。”这是以理成立的。智慧圆满不合理的三种过失也是不合理的，因为智慧的相续是稳固的；因为已经做完，不依赖于努力，所以串习会自然而然地变得殊胜；因为摧毁了障碍的种子，所以证悟是稳固的。如《释量论》中说：“最后的心与其他的心，在连接上有什么矛盾呢？”又说：“对心生起慈爱等串习，会自然而然地进入。”又说：“无害和真实义，对于自性来说是颠倒的。”
English
Although there is no difference in completeness, in the subsequent attainment, each of the ten grounds mainly practices the ten perfections, and with the union of the two accumulations, Buddhahood will definitely arise from two countless eons. The Madhyamaka path, the union of the two accumulations, has been well explained. As for the path that has been explained, with reverence and constant diligence, when the accumulation of merit of abandonment and realization is completely fulfilled, the eleventh ground, the result of Madhyamaka, will arise. Therefore, to ascertain its nature, there are three points: refuting the unreasonableness of the abandonment and realization of the result, the Buddha; refuting the wrong conceptions about the nature of Buddhahood; and explaining the establishment of the result according to one's own system. Firstly, some non-Buddhists claim that afflictions are the nature of the mind, and they do not know the method of abandonment, and abandonment is not stable, so complete abandonment is impossible; like the heat of water, the basis of intelligence is unstable; like the habit of jumping, it depends on effort; like the hardness of gold, realization will revert, so complete wisdom is also impossible. To refute these views, the three faults of complete abandonment being unreasonable do not exist, because the mind is naturally pure and afflictions are temporary, so it can be abandoned; because emptiness, which is contrary to the cause of clinging to truth, is practiced, so the method of abandonment is known; because the seeds and imprints have been abandoned by the uncontaminated path, so abandonment is stable. As it is said in the Commentary on Valid Cognition, "The nature of the mind is naturally clear, defilements are temporary." It also says, "Because there is a cause, and because the antidote is exhausted by practice, and because the nature of the cause is known, therefore knowing it is also established." It also says, "Because the seed of self-view has been abandoned, it will not revert." This is established by reason. The three faults of complete wisdom being unreasonable are also unreasonable, because the continuum of intelligence is stable; because it has already been done and does not depend on effort, so practice will naturally become excellent; because the seeds of obscurations have been destroyed, so realization is stable. As it is said in the Commentary on Valid Cognition, "What contradiction is there in the connection between the last mind and other minds?" It also says, "The arising of habits such as love in the mind will naturally enter." It also says, "Harmlessness and the true meaning are reversed for the nature itself."
Chinese
。即使努力也无法挽回，因为心执着于那个方向。这是以这样的理路来说明的。第二部分分为两点：驳斥声闻部派的观点，以及驳斥承认大乘的经部和唯识宗的观点。第一点是：不承认大乘的声闻乘行者认为，在资粮道的阶段，需要积累三个无数大劫的资粮，在最后有者的基础上，于菩提树下，在一个座垫上，从暖位开始直到证得无尽的觉悟，因此没有报身。只有解脱的法身和色身两种。后者（色身）就像释迦牟尼佛一样，是独立的个体。以金刚喻定摧毁有烦恼和无烦恼的黑暗所断除的，是由非为之法所成就的。那不是佛，因为能使之成佛的法，即大乘无学道也不是真实的。因此，由它所成就的色身也不是佛。他们这样说。这些是不合理的，因为《现观庄严论》中说：“根器钝和根器利。”等等，如同声闻乘在有学圣者的阶段如何取受轮回的生一样，菩萨圣者也有同样的情况。龙树菩萨说：“如同声闻乘中，宣说了八地声闻，同样在大乘中，有菩萨十地。”因此，菩萨也成立了十地的分类。认为报身不合理，以及认为像释迦牟尼佛一样的色身是新成佛的独立个体也是不合理的，因为《楞伽经》中说：“舍弃清净的住所，在色究竟天感到快乐，在那里真正成佛，一个化身在这里成佛。”等等，说了许多。认为断德圆满不是佛也是不合理的，因为如果那样，那么智德圆满也不是佛了。认为涅槃是真实存在的也是不合理的，因为经中说：“涅槃如梦，如幻，即使有比涅槃更殊胜的法，那也如梦。”
English
Even if efforts are made, it cannot be reversed, because the mind is attached to that direction. This is explained by such reasoning. The second part is divided into two points: refuting the views of the Śrāvakayāna school, and refuting the views of the Sutra school and the Yogācāra school that accept the Mahāyāna. The first point is: The Śrāvakayāna practitioners who do not accept the Mahāyāna believe that in the stage of the path of accumulation, it is necessary to accumulate merit for three countless eons, and on the basis of the last existence, under the Bodhi tree, on a single cushion, from the stage of warmth until the attainment of endless enlightenment, therefore there is no Sambhogakāya. There are only two, the Dharmakāya of liberation and the Rūpakāya. The latter (Rūpakāya) is like Śākyamuni Buddha, an independent individual. What is eliminated by the Vajra-like Samādhi, which destroys the darkness of afflicted and non-afflicted emotions, is accomplished by the unconditioned Dharma. That is not a Buddha, because the Dharma that makes one a Buddha, the Mahāyāna path of no more learning, is also not real. Therefore, the Rūpakāya accomplished by it is also not a Buddha. They say this. These are unreasonable, because the *Abhisamayālaṃkāra* says: "Dull faculties and sharp faculties." etc., just as the Śrāvakas take rebirth in saṃsāra in the stage of learners and noble ones, so do the Bodhisattva noble ones. Nāgārjuna said: "Just as in the Śrāvakayāna, eight Śrāvaka grounds are taught, similarly in the Mahāyāna, there are ten Bodhisattva grounds." Therefore, the classification of the ten grounds is also established for Bodhisattvas. It is unreasonable to consider the Sambhogakāya unreasonable, and to consider the Rūpakāya like Śākyamuni Buddha as a newly enlightened independent individual, because the *Laṅkāvatāra Sūtra* says: "Abandoning the pure abode, delighting in the Akaniṣṭha heaven, there truly becoming enlightened, one emanation becoming enlightened here." etc., much is said. It is also unreasonable to consider the perfection of abandonment not to be a Buddha, because if that were the case, then the perfection of wisdom would also not be a Buddha. It is also unreasonable to consider Nirvāṇa to be truly existent, because the Sutra says: "Nirvāṇa is like a dream, like an illusion, even if there is a Dharma more excellent than Nirvāṇa, that too is like a dream."