Tibetan
ཞེས་འབྱུང་བས་ལྷའི་སྐུ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པས་དཀོན་མཆོག་དང་བླ་མ་ལ་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱས་ནས་གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་བཏབ་སྟེ་སྟོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་ན་བཞུགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་འདུག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དངོས་གཞི་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་ལ་སྤྲོ་བས་དམིགས་རྟེན་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཞག་པའི་ཐབས་དགོས་ཏེ་མདོ་ལས་སེམས་འཇོག་ཀུན་ཏུ་འཇོག ངེས་པར་འཇོག་ཉེ་བར་འཇོག་དུལ་བར་བྱེད་ཞི་བར་བྱེད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་མཉམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཅེས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུས་གནས་པར་གསུངས་པའི་དང་པོ་སེམས་འཇོག་པ་ནི། དམིགས་པའི་རྟེན་དེ་ཉིད་ལ་ཉིན་པར་མིག་གི་ཤེས་པ་དང་ཡིད་ཤེས་གཉིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་ཅིང་རྣམ་པ་གསལ་པོའི་སྒོ་ནས་བསྒོམས་ལ། མཚན་མོར་དམིགས་རྟེན་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་རྩོལ་བ་བསྒྲིམས་ཏེ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག་པའོ། །གཉིས་པ་ཀུན་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་སྔར་གྱི་དམིགས་པའི་རྒྱུན་དེ་ཉིད་སྐྱོང་བའོ། །གསུམ་པ་ངེས་པར་འཇོག་པ་ནི་ཤེས་པ་ཕྱིར་འཕྲོ་ན་ངའི་ཤེས་པ་རྒོད་པར་སོང་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་དྲན་པ་མྱུར་དུ་བླན་ཏེ། རིངས་པར་བླངས་ལ་བློ་འཇོག་པའོ། །བཞི་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི་དམིགས་པ་གཅིག་གིས་སེམས་སྐྱོ་ན་མེ་ཏོག་སེར་པོའམ་ལྷའི་གཙུག་ཏོར་ལྟ་བུ་ལ་ཐུན་རེ་རེ་ཙམ་བསྒོམས་པས་དབུགས་དབྱུང་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ལྔ་པ་དུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུའང་དམིགས་པ་གསལ་བ་མེད་ཀྱང་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་རྟག་ཏུ་དྲན་པས་སེམས་འདུལ་བར་བྱའོ། །དྲུག་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཕྲོ་བ་ནའང་མི་དགའ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་དམིགས་སྟེང་དུ་སེམས་གློད་དེ་ཞི་བར་བྱའོ། །བདུན་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་བརྣབ་སེམས་ལ་སོགས་པའི་མི་དགེ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །བརྒྱད་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཕྱིར་མི་འཕྲོ་བར་གནས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །དགུ་པ་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་དག་བརྟན་ནས་ཆེད་དུ་མ་བསྒྲུབས་པར་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོ་སྡེ་
Chinese
如是，应学天身。二者有寂止和胜观，初者有加行、正行、后行三者，初者是：以菩提心之发起，对三宝和上师作顶礼和供养等七支，然后猛烈祈请，如导师于菩提树下之行仪而坐。之后正行是：因喜悦于三摩地之利益，而稳固所缘，于彼处需有心一缘安住之方便，如经中所说：心安住、遍安住、决定安住、近安住、调伏、寂静、近寂静、成一续流、平等安住。如是宣说了以九种心住之方便而安住，其中初者心安住是：于所缘之境上，白天眼识和意识二者一缘专注，并以清晰之相而修习，夜晚以忆念所缘之方式，精勤努力而一缘安住。二者遍安住是：守护先前之所缘之相续。三者决定安住是：若觉知心识外散，则念及我的心识已散乱，速疾忆念，急速取回而安住。四者近安住是：若以一所缘而感厌倦，则于黄花或天人顶髻等，每一座修习片刻，以作放松，之后仍修习先前之所缘。五者调伏是：了知三摩地有无量功德，于一切行住坐卧中，虽无清晰之所缘，然亦恒常忆念所缘之相，以此调伏自心。六者寂静是：于分别念生起之时，若生不悦，则放松心于所缘上，令其寂静。七者近寂静是：于生起贪心等不善心之时，依于所缘而令其寂静。八者成一续流是：若心不外散而安住，则于彼之上令其一缘安住。九者极平等安住是：彼等所缘稳固后，即使不特意勤作，亦能生起三摩地。彼等亦于经藏
English
Thus, one should train in the body of a deity. Secondly, there are two aspects: śamatha (calm abiding) and vipaśyanā (insight). The first has three parts: preparation, main practice, and conclusion. The preparation is as follows: Having generated bodhicitta (the mind of enlightenment), perform the seven-branch practice, such as prostrations and offerings to the Three Jewels and the guru. Then, make fervent prayers and sit in the manner of the Teacher sitting under the Bodhi tree. Then, the main practice is as follows: With joy in the benefits of samādhi (meditative concentration), stabilize the object of focus. One needs a method to keep the mind one-pointedly on it. As it says in the sutra: "Place the mind, continuously place, definitely place, closely place, tame, pacify, closely pacify, make it a single stream, make it equanimously placed." Thus, it is taught that one abides with the nine methods of abiding the mind. The first, placing the mind, is: During the day, focus the two, eye consciousness and mind consciousness, one-pointedly on the object of focus, and meditate with a clear appearance. At night, through mindfulness of the object of focus, exert effort and abide one-pointedly. The second, continuously placing, is: Maintaining the continuity of the previous object of focus. The third, definitely placing, is: If awareness wanders outward, then thinking, "My awareness has become wild," quickly recollect awareness, quickly take it back and place the mind. The fourth, closely placing, is: If the mind becomes weary with one object of focus, then meditate for a short time, such as one session each, on a yellow flower or the crown of a deity, to refresh oneself. Then, again meditate on the previous object. The fifth, taming, is: Knowing that samādhi has immeasurable qualities, in all activities, even if the object of focus is not clear, always remember the aspect of the object, and thereby tame the mind. The sixth, pacifying, is: When discursive thoughts arise, if one becomes displeased, then release the mind onto the object of focus and pacify it. The seventh, closely pacifying, is: When unwholesome thoughts such as greed arise, rely on the object of focus and pacify them. The eighth, making it a single stream, is: If the mind abides without wandering outward, then keep it one-pointedly on that. The ninth, extremely equanimously placing, is: After those objects of focus are stable, samādhi will arise even without deliberate effort. These are also in the sutras.
Tibetan
རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏད་ནས། །དེའི་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །དེ་ལ་སླར་ཡང་བླན་པར་བྱ། །བློ་ལྡན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཡང་། །སེམས་ནི་ནང་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་གདུལ་ལོ། །རྣམ་གཡེང་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཞི་བར་བྱ། །བརྣབ་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལངས་པ་དེ་བཞིན་ཞི་བར་བྱ། །དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། །རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་འཐོབ། །དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་ཉེས་པ་ལྔའི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པར་ཡང་གསུངས་ཏེ། ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་དད་པ་དང་འདུན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། གདམས་ངག་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོར་དྲན་པ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཤེས་བཞིན། གཉེན་པོར་འདུ་མི་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ། བྱིང་རྒོད་ཞི་བ་ན་ཧ་ཅང་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་བསྟེན་ཏེ་བསྒོམ་པ་ན་དགུ་པ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་སྐབས་སུ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་མ་ཐོབ་པའི་ཚེ་འདོད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་ཅིང་དེ་ཐོབ་པའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཞི་གནས་ཡིན་པས་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་ན་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་དུ་འགྱུར་རོ། །བོད་དག་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་སོགས་ཀྱི་དམིགས་རྟེན་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཞི་གནས་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མིག་ཤེས་ཀྱིས་དམིགས་རྟེན་ལ་ལྟ་བ་དོན་མེད་ཅེས་དགག་པ་བྱེད་པ་ནི་ཐོས་པ་ཡིད་ཤེས་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་གསུངས་རབ་ཉན་པ་དགོས་པ་མེད་ཅེས་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་སོ། །རྗེས་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ་དང་། གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་འདོད་པའི་དམིགས་པ་མི་བླང་བ་དང་། ལུས་སེམས་ལ་གནོད་པའི་ལས་སྤོང་བ་དང་། སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སེམས་ལེགས་པར་ཟིན་པའི་རྟགས་ནི་གང་བསྒོམས་པའི་དམིགས་པ་འབྱུང་ཞིང་མི་འདོད་པ་མི་འབྱུང་བ་དང་། ཇི་སྲིད་འདོད་བར་དུ་འབྱུང་བ་དང་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་དེས་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་ག
Chinese
《庄严经论》中说：心专注于所缘境，不要让它散乱。一旦发现散乱，就要立即把它拉回来。有智慧的人要不断地将心收摄于内。为了见到功德，要调伏心于禅定。为了见到散乱的过患，要对它感到不悦而平息它。贪心、不悦等生起时，也要同样地平息。然后，持戒精进者，以作意专注于心，就能自然而然地生起（禅定）。习惯之后，就不需要作意了。如是说。因此，也说这些是通过依止八种对治五种过患的作意来修习的：对于懈怠的对治，是信、欲、精进和轻安；对于忘失教言的对治，是正念；对于沉掉和掉举的对治，是正知；对于不作意的对治，是心作意；沉掉平息后，对于过于用力的对治，是修习舍。修习时，第九个是安住，在没有获得轻安的喜乐时，是欲心一缘，获得时，是近分定的寂止，依此修习胜观，就能成为止观双运。依靠菩提、蓝色莲花等所缘境来成就寂止时，有人否定说在意识上成就寂止，眼识观看所缘境是没有意义的，这就像说要在意识上修习听闻，听觉听闻经典是没有必要的一样。之后要将善根回向菩提。第二、后得的行持是，以菩提心为先导，积累二资粮，任何时候都不取悦意的对境，舍弃损害身心的行为，一切行为都要以正念正知来摄持。第三、心被善加摄持的标志是，所修的对境生起，不想要的不会生起，想要多久就能生起多久，并且具有身心轻安。第二、由此而产生的禅定的真实
English
From the Ornament [for Clear Realization]: "Having fixed the mind on the object, do not let its continuity be distracted. Having quickly realized distraction, bring it back again to that. The wise should gather the mind inward, more and more. Then, in order to see the qualities, tame the mind in samadhi. In order to see the faults of distraction, pacify it with displeasure. Likewise, pacify the arising of covetousness, displeasure, and so forth. Then, the one who is diligent in discipline, with mental engagement on the mind, will attain spontaneous arising. From habituation, there is no engagement." Thus it is said. Therefore, it is also said that these are cultivated through relying on eight engagements that counteract the five faults: As an antidote to laziness, faith, aspiration, diligence, and pliancy; as an antidote to forgetting the instructions, mindfulness; as an antidote to sinking and excitement, awareness; as an antidote to non-engagement, mental engagement of the mind; when sinking and excitement are pacified, as an antidote to excessive effort, cultivating equanimity. When cultivating, the ninth is placement, and when the bliss of pliancy has not been attained, it is single-pointed desire, and when it has been attained, it is calm abiding gathered by the access of meditative absorption, and if one cultivates insight on the basis of this, it will become union of calm abiding and insight. When accomplishing calm abiding by relying on objects of focus such as the Bodhi tree, blue lotus, etc., some deny that it is meaningless to look at the object of focus with eye consciousness when accomplishing calm abiding on the basis of mind consciousness, which is like saying that it is not necessary to listen to the scriptures with ear consciousness when one is going to cultivate hearing on the basis of mind consciousness. Afterwards, one should dedicate the root of virtue to enlightenment. Second, the activity of post-attainment is to accumulate the two accumulations with the mind of enlightenment as the forerunner, not to take pleasing objects at any time, to abandon actions that harm the body and mind, and to take all activities with mindfulness and awareness. Third, the sign that the mind has been well taken is that the object of focus that has been cultivated arises, what is not wanted does not arise, it arises for as long as one wants, and one possesses pliancy of body and mind. Second, the actual dhyana that arises from this