Tibetan
་ལ་བརྟེན་ནས་དགེ་བའི་སེམས་གསུམ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་ལམ་དུ་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་འབྲས་བུ་འབྱོར་པར་ལྡན་པ་དང་། རྒྱུ་ལེགས་པ་སྤྱོད་པའི་མཆོག་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱ་བ་དང་། འབྲས་བུ་རྒུད་པ་དང་། རྒྱུ་ཉེས་སྤྱོད་ལ་ཞུགས་པའི་དམན་པ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་བདག་ལ་ཕན་བྱེད་རྣམས་ལ་བྱས་པ་ཤེས་པ་དང་། ཆགས་པ་སྤོང་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དྲིན་ལན་བསབ་པའི་དགེ་བ་དང་། གནོད་བྱེད་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་དང་། འཁྲུལ་པར་བསམ་ཏེ་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམས་པས་ལམ་དུ་བྱ་བའོ། །སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལྟ་སྟེ་བཟང་བ་མཐོང་ན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ལས་བསགས་པ་དང་། ངན་པ་སྙིང་རྗེ་དང་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་བསྒྲུབ་པའི་དམིགས་རྐྱེན་དུ་བྱ་བའོ། །གསུམ་པ་དགེ་བ་སྤེལ་བ་ལ་མཁས་པ་ནི། དགེ་བའང་འཛད་པའི་རྒྱུ་འགྱོད་པ་དང་། བཀྱོྃན་པ་དང་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དང་། ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བག་བྱ་བ་དང་། རང་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བྱ་བ་དང་། དགེ་བའི་སྦྱིན་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་རྣམ་པར་སྤེལ་བའོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་མཁས་པ་ནི་བསམ་འབྱོར་གཉིས་ཀ་འཛོམས་པས་གདུལ་བྱ་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ལ་མཁས་པ་དང་། བསམ་པ་འཇམ་ཞིང་སྦྱོར་བ་རྩུབ་པས་ཚར་གཅོད་པ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའོ། །གསུམ་པ་བླང་དོར་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱ་བ་ནི། ཁས་བླངས་པའི་བསླབ་བྱ་དེ་དག་ལས་དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ལྡོག་པ་དང་འཇུག་པའི་བག་ཡོད་པས་ཁས་བླངས་པའི་བསླབ་བྱ་དང་། ཐོབ་པའི་གནས་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསླབ་དགོས་ཏེ། ལུང་དག་ལས། དགེ་བའི་ཆོས་སུ་བརྗོད་པ་ཇི་སྙེད་པ། །ཀུན་གྱི་རྩ་བ་བག་ཡོད་འདི་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མོས་པ་ཙམ་བྱ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་དམིགས་པའི་ཐབས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གཙོ་བོར་གསོག་པ་བསྟན་ཟིན་ནས། ད་ནི་གཉིས་པ་དོན་དམ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཙོ་བོར་གསོག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་བྱེད་པ་ཞི་གནས་ལ་ལྟོས་པ། དེས་ན་ཐོག་མར་ཞི་གནས་བསྐྱེད་པ། ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་
Chinese
依靠于此，应当生起三种善心。第三，将有情众生的处境转化为道用，即对于具有圆满果报和行持善妙之因的殊胜者，应当随喜；对于果报衰败和沉溺于恶劣之因的卑劣者，应当修习慈悲。特别是，对于利益自己的人，要知恩图报，断除贪执，行持报答佛法之恩的善行；对于损害自己的人，要施以利益，视其为迷惑，修习慈悲心，从而转化为道用。对于器世间，也要视其为有情众生业的果报，见到美好之处，就积累与之相应的业；见到丑恶之处，就生起慈悲心，并将其作为自己成就清净佛土的助缘。第三，善于增广善根，即对于导致善根耗尽的后悔、呵责、根本堕罪以及在特殊境地中邪行等，要谨慎防范；对于自己和他人所做的善行，要随喜；要不断增上善行的布施。第三，善于成办有情众生的利益，即要善于以具足智慧和方便二者的方式来摄受所化众生，要善于以温和的心态和严厉的行为来调伏众生。第三，对于取舍要有谨慎之心，即对于所承诺的学处，要以忆念、正知和羞耻之心为先导，以止恶行善的谨慎之心来守护所承诺的学处，并为了不失坏已获得的地位而必须学习。如经中所说：所有被称为善法的，其根本就是谨慎。等等，经中多有讲述。通过这些，仅仅是对空性生起信解，就已经通过观待世俗谛的方法，主要积聚了福德资粮。现在，第二，为了通过观待胜义谛的智慧，主要积聚智慧资粮，分为三点：智慧的作用依赖于止观，因此首先生起止观，在止观成就之后修习智慧。第一点是：通过具足殊胜止观的胜观，了知能够彻底摧毁烦恼，因此首先应当寻求止观，而此
English
Relying on this, one should generate three kinds of virtuous minds. Third, transforming the circumstances of sentient beings into the path means that one should rejoice in the excellent ones who possess perfect results and practice good causes; one should cultivate compassion for the inferior ones who have declining results and engage in bad causes. In particular, one should be grateful to those who benefit oneself, abandon attachment, and perform virtuous deeds to repay the kindness of the Dharma; one should benefit those who harm oneself, regard them as deluded, and cultivate loving-kindness and compassion, thereby transforming them into the path. One should also regard the vessel world as the result of the karma of sentient beings, and if one sees something good, one should accumulate karma corresponding to it; if one sees something bad, one should generate compassion and make it a condition for oneself to accomplish the pure Buddha-land. Third, being skilled in increasing virtue means being cautious about regret, reproach, root downfalls, and wrong practices in special situations, which cause virtue to be exhausted; one should rejoice in the virtuous deeds done by oneself and others; one should continuously increase the giving of virtue. Third, being skilled in accomplishing the benefit of sentient beings means being skilled in subduing those who are to be tamed by possessing both wisdom and means, and being skilled in taming beings with a gentle mind and harsh actions. Third, one should be mindful of what to accept and reject, that is, one should guard the precepts one has vowed to keep with mindfulness, awareness, and a sense of shame and embarrassment as the forerunners, and with the mindfulness of stopping evil and doing good, and one must learn in order not to lose the position one has attained. As it is said in the scriptures: All that is called virtuous Dharma, its root is mindfulness. And so on, there are many teachings in the scriptures. Through these, merely generating faith in emptiness is already mainly accumulating the accumulation of merit through the method of contemplating the relative truth. Now, secondly, in order to mainly accumulate the accumulation of wisdom through the wisdom that contemplates the ultimate truth, there are three points: the function of wisdom depends on calm abiding and insight, therefore one should first generate calm abiding and insight, and after calm abiding and insight are accomplished, one should cultivate wisdom. The first point is: through the superior insight that possesses excellent calm abiding and insight, knowing that it can completely destroy afflictions, therefore one should first seek calm abiding and insight, and this
Tibetan
ནི། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་ན་ལུས་སེམས་རྒུད་པས་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའང་མཐུ་ཆུང་བ་དང་། ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རོ་མི་མྱོང་ཞིང་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བས་རང་དོན་གྱི་མཐུ་ཆུང་ལ། མངོན་ཤེས་མེད་པས་གཞན་དོན་ཡང་མི་ནུས་པས་ཐོག་མ་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཞི་གནས་བཙལ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས་བསླབ་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་གོ་རིམ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་གནས་པ། དེས་ཉེར་བསྡོགས་བསྐྱེད་པ། དེས་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་བསྐྱེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གང་དུ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་དང་། གང་དང་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་དང་། དེ་བྱ་བའི་རིམ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀྲ་ཤིས་པ་ཡིད་དང་མཐུན་པ། འདུ་འཛི་དང་འཚེ་བས་དབེན་པར་གྲོགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉམས་ཅན་བླ་མ་ཉིད་དམ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལ་བརྟེན། དེར་བྱ་བའི་རིམ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་དང་། འདོད་པ་དང་གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་རྣམ་རྟོགས་ཐམས་ཅད་དོར་བ་དང་། རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་བཞུགས་པ་ལ་མཆོད་པ་དང་། ཆོས་སྐྱོང་དང་འབྱུང་པོ་ལ་གཏོར་མ་དང་། གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པས་བར་གཅོད་ཟློག་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པས་སྡིག་སྒྲིབ་སྦྱོང་བའི་སྒོ་ནས་སྐྱེ་བའི་གེགས་བསལ་བ་དང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དམ་པའི་སྤྱོད་ལམ་དང་། ཟས་ལ་སོགས་པ་འཚམ་པའི་འཚོ་བ་དང་མཚན་མོ་སྟོད་སྨད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་བསྟན་པ་དང་། གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་ཤེས་བག་ཡོད་དང་ལྡན་པས་གཞི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ལམ་མ་ཉམས་པར་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ངོས་གཟུང་། དེ་ལ་སེམས་གཞག་པའི་ཐབས། ལེགས་པར་ཟིན་པའི་རྟགས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ལ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་མཛེས་པ་ཉེ་རིང་རན་པ་མི་གཡོ་བ་ཞིག་ལ་དམིགས་པས་ཀྱང་སྐྱེ་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཞུང་ནས་བསྔགས་པ་བྱིན་རླབས་འབྱུང་བས་སྤྱིར་ཁ་ཕྱིར་ལྟ་ལྷ་སྐུ་དང་། ཟད་པར་ཟིན་གནོན་དང་བྱམས་སྙིང་རྗེ་ལ་དམིགས་པ་དང་། ནང་ལྟ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཀེང་རུས་དང་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་རྩ་རླུང་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གཉིས་བཤད་པ་ལས་འདིར་ནི་མདོ་ལས། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལུས་ཀྱི། །
Chinese
如是说，若无等持，则身心衰损，念诵等善行亦力弱。唯有闻思之智慧，不尝空性之味，不舍烦恼，故自利之力小。无有神通，故亦不能利他，故最初当寻求心堪能之寂止。以此为意，故后二学处与后二波罗蜜多之次第亦如是说。二者有三：安住于寂止之聚，由此生起近分，由此生起禅定之正行。初者有于何处修习之处所，与何者修习之友伴，及彼所作之次第三者。初者为：处所为加持之吉祥，合意，远离喧嚣与损害，友伴依于具等持之验相之上师，或随顺者。于彼所作之次第为：舍弃世间之事务，及贪欲与害心等散乱之分别念一切，于安住殊胜所依处作供养，于护法与鬼神作朵玛，祈请与念诵等遮止障碍，如是，以如来百字明等净治罪障之门，消除生起之障碍，身语意三依于圣者之行持，食物等适宜之生活，及夜晚上下之瑜伽，显示顺合之因，于一切时处具足正念正知，不令地基戒律等方便道衰损而行持。二者有三：辨认所缘之差别，于彼安住心之方便，善得之相。初者为：总而言之，于任何所缘皆可，如云。然于蓝色花朵等，所依美观，远近适中，不动摇者，缘之亦可生起。然由经中赞叹生加持，故总而言之，外观为佛像，特殊而言，缘于止观与慈悲，内观则缘于自身之骨架与依于身之脉气等，宣说二种方式，此处经中云：如黄金颜色之身。
English
As it is said, without Samadhi, the body and mind will be weakened, and even virtuous deeds such as recitation will be less powerful. With only the wisdom of hearing and thinking, one cannot taste the essence of emptiness, nor abandon afflictions, so the power of self-benefit is small. Without clairvoyance, one cannot benefit others, so at the beginning, one should seek the quiescence (Shamatha) that makes the mind workable. With this in mind, the order of the latter two trainings and the latter two Paramitas is also taught in this way. The second has three parts: dwelling in the assembly of quiescence, generating proximity from it, and generating the actual practice of meditation from it. The first has three parts: the place where to practice, the companion with whom to practice, and the order of what to do. The first is: the place is blessed and auspicious, agreeable, and free from noise and harm. The companion relies on a Lama who has the experience of Samadhi, or one who is in accordance with it. The order of what to do there is: abandoning all worldly affairs and all discursive thoughts of desire and harmful thoughts, making offerings to the special support that is enshrined, making Torma to the Dharma protectors and spirits, averting obstacles through prayers and recitations, and eliminating obstacles to birth through purifying sins and obscurations through the hundred-syllable mantra of the Tathagata. The three doors of body, speech, and mind rely on the conduct of the holy ones, living on suitable food, and showing the harmonious cause through the yoga of the upper and lower parts of the night. At all times, being mindful and aware, one should not let the foundation of discipline and other skillful means be diminished. The second has three parts: identifying the distinctions of the object of focus, the method of placing the mind on it, and the signs of having achieved it well. The first is: in general, it is said that one can focus on any object. It is said that even focusing on a beautiful support such as a blue flower, which is neither too close nor too far, and does not move, can give rise to it. However, since the scriptures praise the arising of blessings, in general, the outward appearance is a statue of a deity, and in particular, focusing on cessation and contemplation and loving-kindness and compassion, and the inner view is focusing on the skeleton of one's own body and the channels and energies that rely on the body, etc. Two methods are explained, and here in the Sutra it says: "The body is like the color of gold."