Tibetan
ང་དེ་ལྟ་བུ་ལ་འགོད་པས་གཞན་དོན་ཆེ་བའི་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་དགའ་བར་བསམ་པའོ། །གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ནི་ཁོང་ཁྲོའི་ཉེས་དམིགས་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བསྐྱེད་པ་དང་། སྡིག་ཆེར་གསོག་པ་དང་། ཐོབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་དགེ་བ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་བསམ་པ་དང་། གནོད་བྱེད་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་མཐོང་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ནི་གནོད་བྱ་བདག་དང་། གནོད་བྱེད་དང་། གནོད་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་གསུམ་ལ་རིགས་པས་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པས་ཡང་དག་པར་ན་གནོད་པ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པས་བཟོད་པ་བྱར་མེད་པ་ཤེས་ནས་བསྒོམ་པ་སྟེ། སའམ་ཡང་ན་ཆུའམ་མེ། །རླུང་གི་ཁམས་ལྟར་མི་གནས་ཤིང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་དགོས་པ་དང་། རྩོམ་ནུས་པ་དང་། དགོས་ཤིང་ནུས་པ་ལ་ཅི་ལྟར་བརྩམ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་སྤྱིར་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ནི་དགོས་ཤིང་ནུས་པའི་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཡིན་ན། བདག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་དགེ་བ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བརྩོན་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པའི་ལེ་ལོ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཏེ། དེའང་འབྲས་བུ་ལ་རེ་ཐག་ཆད་པ་དང་། ལམ་ལ་སྒྱིད་ལུག་པ་བསལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་བྱེ་བྲག་བདག་ལྟ་བུ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐལ་བ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་སྒྱིད་ལུག་པ་ལ་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་རིགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས་པའི་ལུང་གིས་བསལ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤྱིར་སྡིག་པ་སྦྱང་བ་དང་། ཚོགས་བསགས་པ་དཀའ་བས་མི་ནུས་སོ་སྙམ་པ་ལ་རྩ་བ་མེད་ཅིང་ངོ་བོ་དམན་པ་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་སྟོབས་ཆུང་བ་དང་། རྩ་བ་བདེན་པ་དང་བྱིན་རླབས་ཡོད་པས་དགེ་བ་སྟོབས་ཆེ་བར་བསྟན་པ་དང་། དགེ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པ་དེའང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྟོབས་ཆེ་བ་ལྔས་བྱེད་པ་ཚད་མེད་པའི་རིགས་པས་བསལ་ཏེ་བརྩོན་འགྲུས་ཉིད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་ལ་བསླབ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཐོག་མར་གཞན་དོན་མི་འགྲུབ་པས་རྒྱུ་འཇིག་རྟེན་མ་དད་པའི་སྤྱོད་པ་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། ཕ་རོལ་མ་དད་ན་མི་ཉན་པས་དེའི་དོན་མི་འགྲུབ་ཅིང་རང་ལ་སྨོད་པས་ཕ་རོལ་ཉམས་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་མ་དད་གྱུར་པ་ཀུན། །མཐོང་དང་དྲིས་སྟེ་སྤང་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཅི་སྲིད་དངོས་སུ་མ་ནུས་པའི་སྐབས་སུ་བྱ་བ་འོས་པའི་བསམ་པ་སྦྱངས་ལ། བསམ་པས་བྱ་བ་ལ་དོན་གྱིས་འཇུག་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། གང་ལ་དེ་ཡི་སེམས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་དེ་ལ་དོན་གྱིས་ཞུགས། །ཞེས་སོ། །སྦྱོར་བས་ཀྱང་ཡི་དྭགས་དང་ལྷ་ཀླུ་ཀུན་ལ་ཟང་ཟིང་དང་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱ་ཞིང་ནུས་ན་མི་རྣམས་ལའང་ཟས་གོས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་བསླབ་བྱ་སྟོན་པའི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་དང་། དོན་ལེན་དུ་འཇུག་པའི་དོན་སྤྱོད་པ་དང་། དེ་ལ་བདག་ཉིད་འཇུག་པའི་དོན་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིས་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་འཇུག་པའི་བསླབ་བྱར་བྱ་སྟེ་ཚོགས་བསགས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གང་བླང་བྱ་སྡོམ་པའི་རང་བཞིན་ངོས་གཟུང་། དེ་ཡང་དག་པར་བླང་བའི་ཚུལ། བླངས་ནས་བསླབ་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ལ། འདིའི་མཚན་ཉིད་སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཁ་ཅིག སྨོན་པའི་སེམས་དང་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་བླངས་པ་སེམས་པ་དགེ་བའི་ས་བོན་རྒྱུན་ཆགས་པ་གྲོགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྡོམ་པར་མ་གཏོགས་པ་དང་། སོ་སོར་ཐར་པ་དང་། རིག་པ་འཛིན་པ་གསུམ་གཅོད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། བྱང་སར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་ནང་མཚན་ཉེས་སྤྱོད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱུད་ཀྱི་སོ་ཐར་རིགས་བདུན་ཉིད་ལ་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་ལྔ་སྤྱིའི་དམ་ཚིག་གི་ནང་དུ་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་རྣམས་འདུས་པས་རིག་པ་འཛིན་པའི་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ས་པཎ་གྱིས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་བ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་སེམས་པ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་ལེགས་ཏེ་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་པའི་ལུགས་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཐེག་པ་འོག་མ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལས་དམིགས་པ་སོགས་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་སེམས་པ་ཡོད་ན་སྡོམ་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་ཡང་དག་པར་བླང་བའི་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། བླང་བའི་ཡུལ་ལེན་པའི་ཆོ་ག ཇི་ལྟར་བླང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་གཉིས་ནི་
Chinese
我这样安住，为了成办利益他人的广大佛陀事业，为何不能欢喜地这样想呢？对于损害不以为意的安忍，应当修习思维嗔恨的过患，只会产生痛苦，积累大罪，已经得到的和未得到的善根都会退失。并且应当视损害者为成办菩提的助伴而修习。修习对于佛法的坚定信心的安忍，就是如果以理智分析所损害的对境我、损害者和损害的方式这三者，是不合理的，如果真实地分析，损害本身就不会成立，因此要知道没有安忍的必要而修习，就像《入菩萨行论》中所说：“地或水或火，如风之界不住留。” 此外，菩萨对于所要成办的一切事业，都应当发起精进。这又分为三个方面：应当发起精进的原因、能够发起精进的原因，以及在应当和能够的基础上如何发起精进的方式。首先，一般来说，有觉悟的人对于应当和能够做的事情都是精进的，那么我为什么不对于这样的善事精进呢？应当这样想。 第二，通过消除对于修行的懈怠懒惰来发起精进。这又分为两种：消除对于结果的绝望和消除对于道路的懈怠。首先，一般来说，由于烦恼的自性，所有的众生，特别是像我这样的人，没有成佛的份，因此认为无法成佛而懈怠，应当用烦恼是暂时性的道理和经典中说的一切众生都具有如来藏来消除这种懈怠。 第二，一般来说，认为忏悔罪业和积累资粮很困难而无法做到，这种想法是没有根据且本质低劣的，因此应当知道所要断除的罪业力量弱小，而善根由于具有真实的根本和加持而力量强大，并且积累善资粮也像前面所说的那样，通过五种强大的力量来做到，用无量的道理来消除这种想法，从而专注于精进本身。 第三，在成熟众生方面进行学习，菩萨首先应当断除因为不能利益他人而导致世人不信任的行为。如果他人不信任，就不会听从，因此就不能成办利益，并且因为自己受到指责，就会导致他人退失信心，这不是利益他人的行为。
English
Dwelling in such a state, why shouldn't I rejoice, thinking that I can accomplish the vast deeds of a Buddha for the benefit of others? To cultivate patience that disregards harm, one should contemplate the faults of anger, which only generates suffering, accumulates great sins, and causes the loss of both attained and unattained virtues. Furthermore, one should cultivate patience by viewing the harmer as a companion in accomplishing Bodhi. Cultivating patience with firm conviction in the Dharma means that if one analyzes the three aspects of the object of harm—the self, the harmer, and the manner of harming—with reason, they are unreasonable. If one truly analyzes, the harm itself will not be established. Therefore, one should cultivate patience by knowing that there is no need for patience, as stated in the Bodhisattvacaryāvatāra: "Earth, water, or fire, like the realm of wind, do not remain." Furthermore, a Bodhisattva should engage in diligence in all activities to be accomplished. This is divided into three aspects: the reason for engaging in diligence, the ability to engage in diligence, and the manner of engaging in diligence based on the reasons for and the ability to do so. First, in general, those who are enlightened are diligent in activities that are necessary and possible. So why shouldn't I be diligent in such virtuous deeds? One should think in this way. Second, one should engage in diligence by eliminating the laziness that hinders practice. This is divided into two: eliminating despair about the result and eliminating laziness on the path. First, in general, due to the nature of afflictions, all sentient beings, especially someone like me, do not have the potential to become Buddhas. Therefore, one should eliminate the laziness that arises from thinking that one cannot attain Buddhahood by using the reasoning that afflictions are temporary and the scriptural statement that all sentient beings possess the Tathāgatagarbha. Second, in general, thinking that it is difficult to purify sins and accumulate merit and therefore impossible to do so, this thought is baseless and of low essence. Therefore, one should know that the sins to be abandoned are weak, and that virtue is powerful because it has a true foundation and blessings. Furthermore, accumulating merit is also done through the five powerful forces as mentioned earlier. One should eliminate this thought with immeasurable reasoning and focus on diligence itself. Third, one should train in maturing sentient beings. A Bodhisattva should first abandon actions that cause people to lose faith because they cannot benefit others. If others do not trust, they will not listen, and therefore one cannot accomplish benefit. Furthermore, because one is criticized, it will cause others to lose faith, which is not an action that benefits others.
Chinese
是为了调伏的缘故。如是说：所有世间不信者，见与问已应舍弃。如是。之后只要实际上未能做到的情况下，就修习应当做的想法。以想法也会实际进入到行为中，哪有那样的心，那就会实际进入那里面。如是。以加行也对饿鬼和龙天等一切作财物和法的布施，如果能对人们也作饮食等布施和宣说教诲的悦耳语，以及进入到获取利益的利益行，以及自己也进入到那里的意义一致，称为以四种摄事来教导成熟有情。第二是进入的教导，要做积聚资粮有三种：所应取的律仪自性之认定，彼亦如实取受之方式，受已应学习。第一是，是菩萨律仪。此之体性，以前的善知识有些说，以发心和进入之仪轨所受之心，善妙种子相续不断，具有友伴菩提心，是与律仪不包括的，和别解脱，及持明三者相违的。这样说是不合理的，因为在《菩萨地》中，菩萨戒的三个学处中，遮止罪行的学处，是菩萨相续的别解脱七众所作的缘故，以及五部总的誓言中，包括各自的誓言，因此持明的学处全部都包括在菩萨的律仪中的缘故。因此萨班所说的，圆满菩提之修持，特别是不相顺品舍弃之心相续不断，这样说是很好的，究竟一乘的宗派中，三乘的一切修持都是圆满菩提之修持，但是比下二乘的修持，从所缘等七个方面超胜的是大乘的修持，对此若有舍弃不相顺品的想法，则成为律仪之故。第二，彼亦如实取受之方式有三种：取受之境，取受之仪轨，如何取受之方式。
English
It is for the sake of taming. As it is said: All unbelievers in the world, Having seen and questioned, should be abandoned. Thus. Then, as long as it is not actually possible, cultivate the thought of what should be done. With thought, one will also actually enter into action, Whoever has that mind, That will actually enter into it. Thus. By practice, also make offerings of wealth and Dharma to all the pretas and nagas, and if possible, also make offerings of food and clothing to people, and speak sweetly, teaching instructions, and engaging in beneficial conduct to obtain benefits, and being in harmony with the meaning of entering into that oneself, called the four objects of gathering, one should teach to ripen sentient beings. The second is to engage in the teaching, that is, to accumulate merit, there are three: Identifying the nature of the vows to be taken, The way to take them correctly, Having taken them, one should learn. The first is, it is the Bodhisattva vows. The nature of this, some of the previous virtuous friends said, The mind taken with the ritual of aspiration and entry, the continuous stream of virtuous seeds of mind, possessing the companion Bodhicitta, is exclusive of vows, and the three of individual liberation and vidyadhara. It is unreasonable to say that, because in the Bodhisattva Grounds, among the three trainings of Bodhisattva morality, the training of abandoning transgressions is made by the seven classes of individual liberation of the Bodhisattva lineage, and because the vows of each of the five classes are included in the general vows, therefore all the trainings of the vidyadhara are included in the Bodhisattva's vows. Therefore, what Sakya Pandita said, the practice of perfect enlightenment, especially the continuous mind of abandoning discordant factors, is good, because in the ultimate one vehicle system, all the practices of the three vehicles are the practice of perfect enlightenment, but the practice of the Mahayana is superior to the practice of the lower two vehicles in terms of the seven aspects such as the object, and if there is a mind of abandoning discordant factors, it becomes a vow. Secondly, there are three ways to take it correctly: The object of taking, the ritual of taking, and how to take it.