Tibetan
འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ཚོགས་པ་དང་དབྱིབས་དགག་པ་ནི། ཕུང་པོ་ཚོགས་ཙམ་བདག་ཏུ་མི་འཐད་དེ། བདག་དང་ཤིང་རྟའི་འཇོག་ཚུལ་མཚུངས་པ་གང་ཞིག ཤིང་རྟའི་ཡན་ལག་ཚོགས་ཙམ་ཤིང་རྟ་ཡིན་ན་ཡན་ལག་སིལ་བུར་གནས་པ་ལའང་ཤིང་རྟ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་ཙམ་ཤིང་རྟ་མ་ཡིན་ཡང་ཡན་ལག་གི་བཀོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབྱིབས་ཤིང་རྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེའང་མི་འཐད་དེ། ཡན་ལག་ཅན་མེད་པའི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དབྱིབས་ཤིང་རྟར་འདོད་ན་ཡན་ལག་རེ་རེའི་དབྱིབས་སམ། ཚོགས་པའི་དབྱིབས་ཡིན་གྲང་། དེ་ལྟར་ན་སྔར་གྱི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་བཏང་བ་ཡིན་ནམ་བཏང་བ་ཡིན། མ་བཏང་བ་ཡིན་ན་ཡན་ལག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཤིང་རྟ་མེད་པ་ལྟར། ཤིང་རྟ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུའང་ཤིང་རྟ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་གྱི་ཡན་ལག་རེ་རེའི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་བཏང་བའི་ཕྱིར། བཏང་བ་ཡིན་ན་དེའང་མི་འཐད་དེ། ཤིང་རྟ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་སྔར་མེད་པའི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་བཟུང་དུ་རིགས་པ་ལས་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་པའི་དབྱིབས་ཤིང་རྟ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའང་མི་རིགས་ཏེ། ཚོགས་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་རྫས་སུ་མི་འདོད་པས་དེ་ལ་བཏགས་པའི་དབྱིབས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་བཏགས་པ་ལ་གདགས་གཞི་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཤིང་རྟ་ལ་དཔྱད་པའི་རིགས་པ་དེ་དག་བདག་དང་ཕུང་པོ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་ཞིང་ཁྱད་པར་ཕུང་པོའི་དབྱིབས་བདག་ཡིན་ན་སེམས་བདག་མ་ཡིན་པར་གཟུགས་ཁོ་ན་བདག་ཏུ་འདོད་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དབྱིབས་དེ་གཟུགས་ཅན་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་དགག་པ་ནི། རང་སྡེ་མང་པོས་བཀུར་བའི་ནང་ཚན་གནས་མ་བུའི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བའི་རྟེན་ཡིན་པས་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་དགོས་ཤིང་ཕུང་པོ་དང་དེ་ཉིད་དང་། གཞན་ཉིད་དང་། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གང་དུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་རྫས་སུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་དེའང་མི་འཐད་དེ། བདག་རྫས་སུ་ཡོད་ན་ཕུང་པོ་དང་། དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་མེད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སེམས་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པས་གཟུགས་ལས་རྫས་གཞན་དང་སེམས་དང་རྫས་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་འདིས་བདག་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པར་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་པར་རིགས་ཏེ། དེ་ཉིད
Chinese
因为合理，因为已经遮止了彼一和异一。第五，破斥集合和形状：蕴的仅仅集合不应理作为我，我和车的安立方式有什么相同之处呢？如果车的支分仅仅集合是车，那么支分零散存在时也应成有车。如果说仅仅集合不是车，而是支分的特殊排列的形状是车，那么这也不应理，因为没有支分者的支分是不存在的。另外，如果认为形状是车，那么是各个支分的形状，还是集合的形状呢？这样的话，以前的形状的差别是没有舍弃，还是舍弃了呢？如果没有舍弃，就像名为支分上没有车一样，在车本身的时候也应成没有车，因为以前的各个支分的形状的差别没有舍弃的缘故。如果舍弃了，那么这也不应理，因为在车本身的时候，如果有以前没有的形状的差别，那么理应执持却没有执持的缘故。如果像第二种情况一样，支分集合的形状是车，那么这也是不合理的，因为集合不是你所承认的实有，因此安立于它的形状是不合理的，因为你必须承认安立有安立所依的实有。像这样，对于车进行观察的道理，那些应当与我和蕴相结合，特别是如果蕴的形状是我，那么心不是我，而必须承认色仅仅是我，因为形状仅仅存在于有色法上的缘故。第二，破斥不可言说的补特伽罗：自宗多数人所敬重的，属于上座部的某些人说，因为是作者和感受异熟的所依，因此我必须是实有，并且对于蕴、彼一、异一、常和无常任何一个都不可言说，因此名为不可言说的补特伽罗是实有，如果这样说，那么这也不应理，如果我是实有，那么与蕴、彼一和异一不存在相违，例如就像认为心是实有，因此心是与色不同的实有，以及心和实有一体一样。因此，你的这种观点并没有成立我是实有，而理应认为我是假立的，因为彼一。
English
Because it is reasonable, because the identity and otherness have already been refuted. Fifth, refuting aggregates and shapes: It is not reasonable for the mere aggregate of skandhas to be considered as self. What similarity is there between the way 'self' and 'chariot' are designated? If the mere aggregate of the chariot's parts is a chariot, then it would follow that even when the parts are scattered, there would still be a chariot. If you say that the mere aggregate is not a chariot, but rather the shape of a particular arrangement of parts is the chariot, then that is also unreasonable, because there are no parts without a whole. Furthermore, if you consider the shape to be the chariot, is it the shape of each individual part, or the shape of the aggregate? In that case, is the distinction of the previous shape abandoned or not? If it is not abandoned, then just as there is no chariot in what is called a part, there would also be no chariot even at the time of the chariot itself, because the distinction of the shape of each individual part has not been abandoned. If it is abandoned, then that is also unreasonable, because if there is a distinction of shape that did not exist before at the time of the chariot itself, then it should be apprehended, but it is not apprehended. If, as in the second case, the shape of the aggregate of parts is the chariot, then that is also not reasonable, because the aggregate is not considered by you to be a substance, so the shape imputed to it is unreasonable, because you must acknowledge that what is imputed has a substantial basis for imputation. In this way, those reasons for examining the chariot should be applied to the self and the skandhas, and in particular, if the shape of the skandhas is the self, then mind is not the self, and it must be acknowledged that only form is the self, because shape exists only in what has form. Second, refuting the inexpressible person: Some of the Sthavira school, who are respected by many in their own tradition, say that because it is the agent and the basis for experiencing the ripening of karma, the self must be substantially existent, and because it cannot be expressed as any of the skandhas, identity, otherness, permanence, or impermanence, therefore the so-called inexpressible person is substantially existent. If they say this, then that is also unreasonable, because if the self is substantially existent, then it contradicts not being the skandhas, identity, and otherness, just as one who believes that mind is substantially existent believes that mind is a substance different from form and that mind and substance are one. Therefore, your assertion does not establish that the self is substantially existent, but rather it is reasonable to believe that it is nominally existent, because of identity.
Tibetan
་དང་གཞན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་དེས་གྲུབ་པའི་དོན་ནི། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བདུན་དང་། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་དགག་པའི་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ། ཚུལ་དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་ནང་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཕྱི་རོལ་བུམ་སྣམ་སོགས་གང་ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇུག་པར། བུམ་པ་སྣམ་བུ་རེ་ལྡེ་དམག་དང་ནགས་ཚལ་ཕྲེང་བ་ལྗོན་ཤིང་དང་། །ཁང་ཁྱིམ་ཤིང་རྟ་ཕྲན་དང་མགྲོན་གནས་ལ་སོགས་དངོས་རྣམས་གང་དག་དང་། །ཞེས་པ་ནས། དེ་རྣམས་ཤིང་རྟའི་རྣམ་དཔྱད་བྱས་པས་རྣམ་བདུན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། །དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པར་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་དང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར་གསུངས་པའི་རིགས་པ་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ཟག་གི་བདག་དགག་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་དེ་ལྟར་བཀག་པའི་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་བཀག་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཆོས་བཏགས་ཡོད་དུ་གྲུབ་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་བཀག་པས་ཐ་སྙད་དུ་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དུ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཐ་སྙད་དུ་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་བདེན་ཞེས་པའི་དོན་སྐྱེ་ཚུལ་མཐའ་བཞིར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་མ་རྙེད་པའི་ཚེ་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་དེའང་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་བདེན་པར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དཔྱད་ན་བདེན་པར་མེད་པའི་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་སྟེ། འཇུག་པར། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་དང་དབང་ཕྱུག་གི །རྒྱུ་ལ་སོགས་དང་བདག་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས། །དངོས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་འདི་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཇི་ལྟ་དབུ་མའི་བསྟན་ཆོས་མ་གཏོགས་པར་བསྟན་བཅོས་གཞན་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་འདི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མི་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འདིར་ལུགས་གང་ཞིག་བརྒལ་ལན་དང་བཅས་པར་བསྙད་པའི་ལུགས་འདི་ནས་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལྟར་བསྟན་བཅོས་གཞན་ན་མེད་དོ་ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདིའི་དོན་དངོས་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལས་འདིར་བཤད་པའི་སྟོང་པ
Chinese
并且由于没有成立为和他者，所以才认为是假立的缘故。第三，由它成立的意义是：像这样，通过七相和不可言说的我之破斥的那些理路，作为我所假立的因，蕴本身也成立为无自性。像这样如理观察，内外都无法找到内取蕴和外面的瓶、毛等任何事物，如《入中论》中说：“瓶子、毛、士兵、军队和森林、树木的行列以及房屋、车辆、微尘和旅店等事物。”从这些开始，这些通过对车辆进行分析，并不是七相存在，而是从它之外，通过世间共称而存在。像这样以及《入行论》和《宝鬘论》中所说的理路，就像之前所说的那样。破斥人我的理路之主要部分已经讲完。第三，像这样破斥之后成立的意义有二：通过破斥法我，在名言中成立为法假立存在；以及通过破斥人我，在名言中成立为人假立存在。第一，世间名言中说种子生芽是真实的，如果在四边生起方式上进行分析而无法找到时，种子生芽也只是在未经分析的显现上显得真实而已，如果分析则成为无有真实的聚合，因此就像幻术等一样，成立为依靠而假立的，如《入中论》中说：“因为无因和自在天，因等以及我和他二者，事物不是生起，因此依靠而生起。”这样说道。这种世俗的安立方式，是与实事宗的观点相区别的，是中观自宗的世俗谛。如《入中论释》中说：“就像除了中观的教法之外，其他论典中不会不颠倒地说空性之法一样，我们在此以辩论方式所说的这种观点，也像空性之法一样，在其他论典中是没有的，请智者们务必确定。”这样说道。此处的意义是，在实事宗的论典中，此处所说的空
English
And also because it is not established as self and other, it is considered to be nominally existent. Third, the meaning of what is established by that is: Like this, through the sevenfold analysis and the reasoning that refutes the inexpressible self, the aggregates themselves, which are the basis for imputing a self, are also established as being without inherent existence. If one examines in this way, one will not find any of the internal aggregates of appropriation or any external things like pots and cloths. As it says in the *Entering the Middle Way*: "Pots, cloths, soldiers, armies, forests, rows of trees, houses, vehicles, dust, and inns, and whatever things there are." From there, "These, when analyzed like a chariot, are not sevenfold existent, but exist as something other than that, by way of worldly convention." And the reasoning spoken of in the *Guide to the Bodhisattva's Way of Life* and the *Precious Garland* is like what was said before. The main part of the reasoning that refutes the self of a person has been taught. Third, there are two meanings of what is established by such a refutation: by refuting the self of phenomena, it is established that phenomena are nominally existent in convention; and by refuting the self of a person, it is established that a person is nominally existent in convention. First, in worldly convention, it is said that it is true that a sprout arises from a seed. When one analyzes the four ways of arising and does not find it, then the arising of a sprout from a seed is only seen as true on the level of non-analysis. But if one analyzes, it is a collection without truth, so it is established as merely dependently imputed, like an illusion. As it says in the *Entering the Middle Way*: "Because things do not arise from no cause, from Īśvara, from a cause, etc., or from both self and other, therefore they arise dependently." This is how it is said. This way of establishing conventional truth is different from the tenets of those who assert things as real. It is the conventional truth of the Svātantrika-Madhyamaka school. As it says in the commentary to the *Entering the Middle Way*: "Just as in treatises other than the teachings of the Madhyamaka, the teaching of emptiness is not spoken of without being inverted, so too, the tenets that we have asserted here with refutation and response are not found in other treatises, just like the teaching of emptiness. Please be sure to ascertain this, wise ones." This is how it is said. The meaning here is that in the treatises of the realists, the emptiness spoken of here