Tibetan
དོད་པ་རང་སྡེ་མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་བདག་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་པ་ལ་རིགས་པས་གནོད་ཅིང་རྫས་སུ་ནི་ཡོད་པས་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལའང་ཁ་ཅིག་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་བདག་ཏུ་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་གཅིག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ལུང་འདི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་དང་བདག་གི་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཞན་དག་ནི་སེམས་ཁོ་ནར་བདག་ཏུ་འདོད་དེ། བདག་ཉིད་བདག་གི་མགོན་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་སུ་ཞིག་མགོན་དུ་འགྱུར། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་ཐུལ་བས་ནི། །མཁས་པས་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདིས་སེམས་ལ་བདག་ཏུ་གསུངས་པར་ཅིས་ཤེས་ན། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་གཞན་ལས་སེམས་འདུལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་འདུལ་བ་ནི་ལེགས་པར་སྟེ། །སེམས་ཐུལ་བས་ནི་བདེ་བ་འདྲེན། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལས་སོ་ཞེས་འདོད་དོ། །འདིར་ཙོང་ཁ་པས། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་བདག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་སེམས་ཙམ་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་བདག་གི་མཚན་གཞིར་འདོད་པས་དེ་དག་ཀྱང་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མ་དཔྱད་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཕུང་པོ་བདག་གི་གདགས་གཞིར་འདོད་ཀྱི་མཚན་གཞིར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ན། བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེས་ཐལ་འགྱུར་བས་འཕུལ་བ་ཡིན་གྱི་རང་ངོས་ནས་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཡན་ཆད་ལ་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མང་བཀུར་བས་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་འགོག་པ་ལ། སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་རིགས་པས་གནོད་པ་དང་། ལུང་གི་དོན་དུ་མི་འཐད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། རིགས་པ་བདུན་ཡོད་པའི་དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གཅིག་གི་བདག་དུ་མར་ཐལ། ཕུང་པོ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཁོ་ན་བདག་ཏུ་འདོད་པ་ལའང་། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སོགས་སམ། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་དབྱེ་བས་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བ་ན་གང་ཟག་ཉག་ཅིག་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལུང་ལས་ན་བདག་མང་པོ་དག་ཏུ་འདོད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ
Chinese
多闻自部所敬的宗派，他们以理证破斥了“我”存在于五蕴之外，但从实有角度来说，五蕴本身就是我见的目标。其中一些人认为五蕴都是“我”，如经中所说：“世尊说，任何沙门或婆罗门正确地随观‘有一个我’，他们只是正确地随观这取蕴的五蕴。”因此，他们认为这段经文是为了消除执著于蕴而生起的我与我所之见。另一些人则认为只有心才是“我”，如经中所说：“自己是自己的怙主，他人怎能成为怙主？善于调伏自己，智者将获得高位。”他们认为这段经文说明了心是“我”，因为没有独立于五蕴之外的“我”，而且其他经典也说要调伏心，如经中所说：“调伏心是善妙的，调伏心能带来安乐。”宗喀巴在此处说，良贤开尊者认为意识是“我”的所依处，唯识宗认为阿赖耶识是“我”的所依处，因此他们也认为“我”与蕴是一体的。这种说法是没有经过考察的，因为他们认为蕴是“我”的施设处，而不是所依处。如果蕴是俱生我执的对境，那么就必须承认“我”，这是应成派的责难，但他们自己并没有认为“我”与蕴是一体的，因为从克什米尔的说一切有部开始，就没有人认为“我”与蕴是一体的。因此，为了破斥多闻部认为“我”与蕴是一体的观点，月称论师提出了理证上的妨害和经义上的不合理之处。首先是理证方面，有七种理证，第一种是：将会导致一个补特伽罗有多个“我”的过失，因为五蕴是多个。即使认为只有心是“我”，也会因为眼识等，或者前后刹那的差别而有多个。如果承认这一点，那么就违背了“世间出生时，只有一个补特伽罗出生”的经文，因为那意味着承认有多个“我”。第二
English
The sect revered by the Bahusrutiya (Tod pa rang de mang pos bkur ba'i sde pa), they refute with reason that the self exists apart from the aggregates, but from the perspective of substantial existence, the aggregates themselves are the object of the view of self. Some of them consider all five aggregates to be the self, as it is said in the sutra: "The Blessed One said, 'Any sramana or brahmana who correctly contemplates 'there is a self,' they only correctly contemplate these five aggregates of clinging.'" Therefore, they believe that this sutra was spoken to eliminate the view of self and what belongs to self that arises from clinging to the aggregates. Others consider only the mind to be the self, as it is said in the sutra: "Oneself is one's own protector, who else could be the protector? By subduing oneself well, the wise will attain high status." They believe that this sutra indicates that the mind is the self, because there is no self independent of the aggregates, and other sutras also say to subdue the mind, as it is said in the sutra: "Subduing the mind is excellent, subduing the mind brings happiness." Tsongkhapa here says that Acharya Gunamati believes that consciousness is the basis for the self, and the Mind-Only school believes that the alaya-vijnana is the basis for the self, therefore they also believe that the self and the aggregates are one. This statement is unexamined, because they believe that the aggregates are the basis of imputation for the self, not the basis of the self. If the aggregates are the object of the innate self-grasping, then the self must be admitted, this is a challenge from the Prasangikas, but they themselves do not believe that the self and the aggregates are one, because from the Kashmir Sarvastivadins onwards, no one believes that the self and the aggregates are one. Therefore, in order to refute the Bahusrutiya's view that the self and the aggregates are one, Acharya Chandrakirti presented logical harm and scriptural unreasonableness. First, regarding the logical aspect, there are seven logical arguments, the first being: it would lead to the fault of one person having multiple selves, because the five aggregates are multiple. Even if only the mind is considered to be the self, there would be multiple selves due to eye consciousness, etc., or the difference between prior and subsequent moments. If this is admitted, then it would contradict the sutra that says, "When a being is born into the world, only one being is born," because that would mean admitting multiple selves. Second,
Tibetan
་ནི། བདག་རྫས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་རྫས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདོད་ན། དགེ་སློང་དག་ལྔ་པོ་འདི་དག་མིང་ཙམ་ཐ་སྙད་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་གང་འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པའི་དུས་དང་། མ་འོངས་པའི་དུས་དང་། ནམ་མཁའ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། གང་ཟག་གོ །ཞེས་བྱ་བའི་ལུང་དང་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྔོ་སེར་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་རྫས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་སྤང་བར་མི་འགྱུར་བའམ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ་བདག་ཆད་པར་ཐལ། དེར་ཕུང་པོ་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཆད་པའི་མཐར་འཛིན་པས་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྔ་རོལ་དུ་བདག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པར་ཐལ། དེར་ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཇི་ལྟར་ངའི་ལུས་འདི་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདིའང་གསུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་ལུས་ལྟར་ཞིག་པའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་གཞན་ཉིད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ལས་བྱེད་པའི་ཚེ་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་མེད་ཅིང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བའི་ཚེ་ལས་བྱེད་པ་པོ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེས་འཇིག་བྱེད་པས་དེ་གཉིས་གཞན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་རྣམས་སུ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མར་སྤྱོད་པ་སྐྱོན་མེད་ནའང་། ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་གྱིས་བསགས་ལ་གཞན་གྱིས་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡིན་པ་ལ་རྒྱུད་གཅིག་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང་། མི་ལྡན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་མུ་བཞི་དང་། འཇིག་རྟེན་རྟག་སོགས་མུ་བཞི་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ཕན་ཆད་འབྱུང་མི་འབྱུང་མུ་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་དངོས་པོར་གཞག་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། བདག་ཕུང་གཅིག་ཡིན་ན་སྐབས་འདིའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྒྲས་ཕུང་པོ་འཛིན་དགོས་པས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས
Chinese
是说，我成为实有，因为蕴被认为是实有。如果承认，那么与经文相违背，即“比丘们，这五者只是名称、只是术语、只是假立，即过去时、未来时、虚空、涅槃、补特伽罗”。第三，认为坏聚见不会颠倒，因为像蓝色、黄色等识一样，是实有的对境。如果承认，那么它不会被断除，或者只有断除以它为对境的欲贪才能断除它。第四，在无余涅槃时，我断灭，因为在那里蕴的相续断灭。如果承认，那么以断灭为边的执着会成为边执见。第五，在涅槃之前，我刹那生灭，因为在那里蕴刹那生灭。如果承认，那么“我的身体是如何产生的？”这句话，以及“那时那时我是国王，我是莲花”这句话，也不会被说出，因为那时我也是像身体一样坏灭，并且在这里会产生另一个。此外，在造业时没有受报者，在受报时没有造业者，因为我刹那生灭，所以承认这二者是不同的。如果先前刹那所造的果在后来刹那受用没有过失，那么造业会白费，并且会遇到未造之业，因为是他人积累而他人受用。如果说属于一个相续没有过失，那也是不能说的，因为以自相是他者，所以不应理于一个相续。第六，认为世间有边和无边、二者皆有和二者皆非，即四句，以及世间常等四句，以及如来死后存在不存在等四句，不应理于安立为未说明之事物。如果我与蕴是一体，那么此时世间的词语必须执取蕴，因此世间有边和无常，以及如来死后。
English
That is, the self becomes substantial, because the aggregates are considered substantial. If admitted, then it contradicts the scriptures, which say, "Monks, these five are only names, only terms, only designations, namely past time, future time, space, nirvana, and the person." Third, it is asserted that the view of the aggregates of destruction will not be inverted, because like the consciousness of blue, yellow, etc., it is an object of substance. If admitted, then it will not be abandoned, or it will only be abandoned by abandoning the desire and attachment that takes it as its object. Fourth, at the time of nirvana without remainder, the self is cut off, because there the continuum of the aggregates is cut off. If admitted, then the clinging to the extreme of annihilation will become a view of clinging to extremes. Fifth, before nirvana, the self arises and ceases momentarily, because there the aggregates arise and cease momentarily. If admitted, then the statement "How did this body of mine come into being?" and the statement "At that time I was the king, I was the lotus" will not be spoken, because at that time I also perish like the body, and another will arise here. Furthermore, when karma is created, there is no one who experiences the result, and when the result is experienced, there is no one who created the karma, because the self arises and ceases momentarily, so it is admitted that these two are different. If there is no fault in enjoying the fruit of what was done in the previous moment in the later moment, then the karma created will be wasted, and one will encounter karma that was not created, because it is others who accumulate and others who enjoy. If it is said that belonging to one continuum has no fault, that also cannot be said, because being other by its own characteristics, it is not reasonable to be in one continuum. Sixth, asserting that the world has an end and is without end, both and neither, that is, the four sentences, and the four sentences such as the world is permanent, and the four sentences such as whether the Tathagata exists or does not exist after death, it is not reasonable to establish them as unexplained things. If the self and the aggregates are one, then at this time the word "world" must grasp the aggregates, therefore the world has an end and is impermanent, and the Tathagata after death.