Tibetan
སྨྲ་བས་འབྲས་བུ་མ་འོངས་པ་ན་ཡོད་པ་ད་ལྟ་བར་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བའང་མི་འཐད་དེ། མ་འོངས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཐོབ་ཅིང་མེད་པས་ཡོད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མ་སྐྱེས་པ། །འགའ་ཞིག་གང་ན་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་དངོས་པོ་མེད། །མེད་ན་གང་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བ་ནི་དངོས་པོ་གྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ཉིད་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་དང་། རྣམ་རིག་པ་དག འབྲས་བུ་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེར་བར་འདོད་དོ། །འདི་དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟེན་མེད་པས་བྱ་བ་འགལ་བ་དང་། འབྲས་བུ་མེད་པས་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་མི་འགྲུབ་པ་དང་། རྒྱུ་མཚན་མ་མཚུངས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དང་། མེད་པའི་རང་བཞིན་དོར་མ་དོར་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཆོས་གཞན་ལ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བརྟེན་པས་ཆོས་གཞན་སྐྱེ་བ་མི་རུང་བས་ན་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་དགོས་ལ། འབྲས་བུ་དེ་མེད་ན་བརྟེན་པས་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་མེད་པས་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། དེས་ན་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དང་། རྟེན་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པས་མཐར་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དེ། རྩ་བ་ལས། གང་ཚེ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ན། །སྐྱེ་བཞིན་འདི་འབྱུང་མེད་པའི་ཚེ། །ཅི་ལྟར་སྐྱེ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སྐྱེ་བཞིན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ནི་འདིའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། །འདི་ནི་འདིའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་འཇོག་པས་ན་འབྲས་བུ་དེ་མེད་ན་གང་གི་རྒྱུར་བཏགས་ཏེ་རྒྱུའི་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུང་ལས། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར། །རྒྱུ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་མིན་པས། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུ་ཀུན། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་སྔར་མེད་པའམ་རྐྱེན་ལ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་ན་ནི། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་མ་ཡིན་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། མེད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་རྩ་བ་ལས། ཅི་སྟེ་དེ་ནི་མེད་པར་ཡང་། །རྐྱེན་དེ་དག་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །རྐྱེན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཀྱང་། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི་སྔར་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དོར་ནས་སམ། མ་དོར
Chinese
說者認為，果在未來存在，現在產生，這也是不合理的。因為未來沒有獲得自己的事物，並且不存在，所以與存在相矛盾。就像這樣，如果事物沒有產生，有些東西在哪裡存在呢？那是不會產生的事物，如果不存在，什麼會產生呢？這樣說了。對於兩者共同存在的事物，不會產生，因為產生是事物成立的意思，而事物本身已經成立了。如是說，如果存在，因緣有什麼用呢？第二種是經部宗和唯識宗，認為果是先前沒有的，新產生的。對此有四種反駁：沒有所依，作用相違；沒有果，施設的原因不成立；理由不相同，太過；捨棄或不捨棄對不存在的自性進行觀察來反駁。第一種是，在其他法上，產生的作用依賴於其他法，其他法不可能產生，因此必須依賴於果本身。如果沒有那個果，因為沒有依賴，產生的作用就不存在，怎麼會產生呢？因此，產生的作用和所依的果的事物互相依賴，最終什麼也無法成立。根本中說：當產生存在時，正在產生的這個出現，當不存在時，怎麼能依賴產生，而說正在產生呢？這樣說了。第二種是，這是這個的因，這是這個的果。這樣，因果的名稱是互相依賴而安立的，如果沒有那個果，以什麼作為因來命名，因為沒有施設因的原因。經中說：如果沒有果的存在，因的因性就不存在，因此所有的果都將變成因。這樣說了。第三種是，如果果的自性先前不存在，或者在因緣中不存在也能產生，那麼兔子角等非因緣也能產生，因為與不存在沒有差別。如根本中說：如果它在不存在的情況下，也能從那些因緣中產生，那麼為什麼不能從非因緣中產生呢？這樣說了。第四種是，捨棄先前的沒有事物的自性，或者不捨棄？
English
Those who say that the fruit exists in the future and is produced now are also unreasonable. Because the future has not obtained its own entity and does not exist, it contradicts existence. Just like this, if things have not been produced, where do some things exist? That is something that will not be produced, if it does not exist, what will be produced? It is said like this. For things that exist in common in both, they will not be produced, because production is the meaning of things being established, and the things themselves have already been established. As it is said, if it exists, what is the use of conditions? The second is the Sutra School and the Consciousness-only School, which believe that the fruit is newly produced without having existed before. There are four refutations to this: without a basis, the action is contradictory; without a fruit, the cause of designation is not established; the reasons are not the same, it is too extreme; refuting by examining whether to abandon or not abandon the nature of non-existence. The first is that in other dharmas, the action of production depends on other dharmas, and other dharmas cannot be produced, so it must depend on the fruit itself. If there is no that fruit, because there is no dependence, the action of production does not exist, how can it be produced? Therefore, the action of production and the entity of the dependent fruit rely on each other, and in the end nothing can be established. The root says: When production exists, this being produced appears, when it does not exist, how can one rely on production and say that it is being produced? It is said like this. The second is, this is the cause of this, and this is the fruit of this. In this way, the terms of cause and effect are established in mutual dependence, if there is no that fruit, what is designated as the cause, because there is no cause for the designation of cause. The scripture says: If there is no existence of the fruit, the causality of the cause does not exist, therefore all fruits will become causes. It is said like this. The third is, if the nature of the fruit did not exist before, or if it does not exist in the conditions, it can still be produced, then rabbit horns and other non-conditions can also be produced, because there is no difference from non-existence. As the root says: If it can be produced from those conditions even in the absence of it, then why can't it be produced from non-conditions? It is said like this. The fourth is, abandoning the previous nature of non-existence, or not abandoning?
Tibetan
་བ་དངོས་པོ་འགྱུར་གྲང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་ཞིང་སྔ་མ་ལྟར་ན་དོན་མེད་པ་དང་། ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གནས་སྐབས་དེ་དངོས་ཇི་ལྟར་ཡིན། །དངོས་གྱུར་གཞན་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། །མེད་ཚེ་དངོས་ཡོད་སྲིད་མིན་ན། །དངོས་པོ་ཡོད་པར་ནམ་ཞིག་འགྱུར། །དངོས་པོ་སྐྱེས་པར་མ་གྱུར་པ། །དངོས་མེད་དང་ནི་འབྲལ་མི་འགྱུར། །དངོས་མེད་དང་ནི་མ་བྲལ་ན། །དངོས་པོ་ཡོད་པའི་སྐབས་མི་སྲིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི། སྐྱེ་བ་ལ་འབྲས་བུ་སྔར་ཡོད་མེད་དངོས་འགལ་ཡིན་པས་བར་དུ་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་གཞན་མི་སྲིད་ལ། མ་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་མི་སྲིད་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ནི་རྩ་བ་ལས། མེད་དམ་ཡོད་པའི་དོན་ལ་ཡང་། །རྐྱེན་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་པ་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དངོས་པོ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་ལ། །རྒྱུ་ཡིས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །འོན་ཏེ་དེ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །རྒྱུ་ཡིས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །བྱེ་བ་བརྒྱ་ཕྲག་རྒྱུ་ཡིས་ཀྱང་། །དངོས་པོ་མེད་པ་བསྒྱུར་དུ་མེད། །ཅེས་དང་། བརྒྱ་པ་ལས། འབྲས་བུ་ཡོད་པར་གང་འདོད་དང་། །འབྲས་བུ་མེད་པར་གང་འདོད་ལ། །ཁྱིམ་གྱི་དོན་དུ་ཀ་བ་ལ། །སོགས་པའི་རྒྱན་ནི་དོན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱོད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་ལའང་གསུམ་སྟེ། རྟགས་འགོད་པ་དང་། སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པར་བྱ་བ། གྲུབ་པའི་དོན་ལུང་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི་སྣང་བ་འདི་དག་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། རྒྱུ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་གཅིག་དང་དུ་མ་མི་བསྐྱེད། རྒྱུ་དུ་མས་འབྲས་བུ་གཅིག་དང་དུ་མ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཆོས་ཅན་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ནི་སྔར་དང་འདྲ་ལ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་རྒྱུ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ནི་མེད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་ཐ་ན་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཆ་དུ་མ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་འབྱུང་བ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་དུ་མ་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་གཅིག་པུ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
事物成为坏灭。如果按照后者，则互相矛盾，如果按照前者，则没有意义，并且互相依赖。如《入行论》中所说：“当下的事物如何存在？已成的事物又是什么？如果不存在，事物不可能存在，事物何时才能存在？事物如果未曾产生，便不会与非事物分离。如果未与非事物分离，事物存在的时机便不存在。”如是说。第二，成立周遍：产生时，果事先存在或不存在是相违的，因此中间不可能存在第三种蕴。未产生的其他事物不可能存在，这已经说过了。第三，根本颂中说：“对于无或有的意义，缘是不合适的。”以及《入行论》中说：“对于已经存在的事物，原因有什么必要？然而，如果它不存在，原因又有什么必要？即使有成百上千的原因，也不能改变不存在的事物。”以及《百论》中说：“对于想要果存在和想要果不存在的人来说，为了房屋的缘故，柱子等装饰变得没有意义。”如是说。第四，对因果二者进行观察，四句生灭的遮止也有三种：立宗、确定结合的方式三种、将已成立的意义与教证结合。第一，这些显现的事物自性空，因为一个因不能产生一个或多个果，多个因不能产生一个或多个果。第二，对于法和所立之义与之前相同，对于理由之义，有成立法相和成立周遍两种。第一：像这样，一个因产生一个果是不存在的，因为因和果，甚至像微尘等，也被视为多个部分，因此不存在成为一体的情况。并且，从眼睛等产生眼识等，也被视为产生，因此如果眼睛等因在之后不产生，那么产生也是可见的。一个因也不能产生多个果，因为自在和主宰等常恒唯一是因的情况已经被遮止。
English
Things become perishable. If according to the latter, they are mutually contradictory, and if according to the former, they are meaningless and mutually dependent. As it is said in the Bodhicaryāvatāra: "How is that thing in the present? What else is the thing that has become? If it does not exist, the thing cannot exist, when will the thing exist? If the thing has not been born, it will not be separated from non-thing. If it is not separated from non-thing, there is no time for the thing to exist." Thus it is said. Second, establishing pervasion: When there is birth, the result existing or not existing beforehand is contradictory, therefore there cannot be a third skandha in between. It has already been said that other things that have not been born cannot exist. Third, the root says: "For the meaning of non-existence or existence, conditions are not suitable." And in the Bodhicaryāvatāra it says: "For a thing that has come into existence, what is the need for a cause? However, if it does not exist, what is the need for a cause? Even with hundreds of millions of causes, it is impossible to change a non-existent thing." And in the Śataśāstra it says: "For those who want the result to exist and those who want the result not to exist, for the sake of the house, pillars and other decorations become meaningless." Thus it is said. Fourth, examining both cause and effect, there are also three aspects to the fourfold negation of arising and ceasing: establishing the sign, ascertaining the three modes of connection, and combining the established meaning with scripture. First, these appearances are empty of inherent existence, because one cause does not produce one or many effects, and many causes do not produce one or many effects. Second, the subject and the meaning to be proven are the same as before, and for the meaning of the reason, there are two aspects: establishing the property of the subject and establishing pervasion. First: Like this, it is not the case that one cause produces one effect, because cause and effect, even like minute particles, are seen as many parts, therefore there is no establishment of being one. And, from the eye etc., the arising of eye consciousness etc. is also seen as arising, therefore if the cause of the eye etc. does not arise later, then arising is also seen. It is also not the case that one cause produces many effects, because the case of Īśvara and Pradhāna etc. being permanent and singular causes has already been refuted.