Tibetan
། གྲུབ་པའི་རྟགས་ལུང་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྣང་བ་འདི་དག་ནི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་གསུམ་ངེས་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོ་ནི། འདིའི་ཆོས་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པའི་སྤྱི་འགོད་ན་མི་འགྲུབ་ཅིང་། བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་འགོད་ན་གཞན་ལ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་མི་ཆོད་པས་ཁྱབ་པའི་སྟོང་ཉིད་མི་འགྲུབ་བོ། །ཞེས་རྟོགས་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཙམ་གྱི་སྤྱི་འགོད་པས་དེ་བྱེ་བྲག་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་ཐ་སྙད་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ། དེ་ལ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་སུ་ཁེགས་པས་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་ལའང་བདེན་པར་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཤུགས་ལ་ཁེགས་པས། ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་གང་ལ་ལོག་རྟོག་ཞུགས་པའི་གཞི་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའང་ཡོད་དེ། རྣམ་རིག་པའི་ངོར་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལའང་སྔར་རྒོལ་དཔྱད་པ་མ་ཞུགས་པའི་གོང་དུ་ཆོས་ཅན་ཁས་ལེན་ཅིང་། ཕྱིར་རྒོལ་དཔྱད་པ་ཞུགས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་ཅན་ཁས་ལེན་པ་ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་དོན་ཡིན་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རང་རྒྱུད་པ་ནི་སྔར་རྒོལ་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་དང་། ཕྱི་རྒོལ་ལ་རྗེས་དཔག་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན་ཁས་ལེན་པ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །གཉིས་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྣང་བ་མ་ཡིན་དགག་གམ། རང་བཞིན་མེད་པ་མེད་དགག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མ་ཡིན་དགག་དོན་དམ་དུ་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་རིགས་ཤེས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཚོགས་པའི་སྤྱི་མི་འཇལ་བས་རྗེས་དཔག་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེ་ན། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་མ་ཡིན་དགག་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྣང་བ་རིགས་ངོར་མ་གྲུབ་པས་དེ་དང་ཚོགས་པའི་མ་ཡིན་དགག་རིགས་ངོར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ་སྟོན་ན་རེ་དོན་དམ་པར་སྣང་བ་དང་ཚོགས་པ་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་བའང་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་མི་སྟོད་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཅེས་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱང་མི་དགོས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་དོན་དམ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་མེད་དགག་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་ཡི
Chinese
与成立的理证相结合。第一，这些显现并非自性存在，因为它们远离一和多，如同影像一般。第二，对于法、所立、理由这三者的意义必须确定。第一，如果将此处的法有法设定为一切显现的集合，则无法成立；如果设定为某些差别，则无法断除他人认为真实存在的增益，因此无法成立周遍的空性。如果这样理解，那是不对的，因为仅仅设定显现的总集，它就在各个差别之上以名言的现量成立。对于它，真实存在的增益实际上已经被遮破，因此对于一切差别，真实存在的增益也必然被遮破。因此，也不会变成片面的空性。此外，在某些情况下，也会将对方产生颠倒执着的所依作为法有法来执取，例如在唯识宗看来，将二取的无二智慧作为法有法来执取。对于此，在先前的辩论尚未开始之前，承认法有法，而在辩论开始之后，直到尚未生起证悟所立的现量之前，承认法有法，这是将名言谛作为方便的意义，这在之前已经说过。对于即将阐述的一切理由，也应当同样运用。自续派是在先前的辩论已经开始，并且后来的辩论者生起现量时，承认法有法，这是自续派的特点。第二，是成立自性不存在的显现为非遮，还是成立自性不存在为无遮？如果按照前者，则非遮会变成胜义谛；如果按照后者，则理智无法衡量法和法有法的总集，因此会变成非现量。如果这样认为，那么，有些人将非遮作为所立是不合理的，因为显现未在理智面前成立，因此与它相关的非遮也未在理智面前成立。嘉顿说，虽然在胜义谛中显现和总集不存在，但自性不存在本身却成立为非遮，这也是不合理的，因为如果用“有些男人稍微存在”等等的理证，它本身也不需要成立。那么，应该怎样呢？应该将仅仅在胜义谛中尚未成立的无遮作为所立。
English
Combined with established reasoning and scriptural authority. First, these appearances are not inherently existent, because they are separate from one and many, like reflections. Second, the three meanings of subject, predicate, and reason must be ascertained. First, if the subject here is posited as the general collection of all appearances, it will not be established; if some particulars are posited, the imputation of truth to others cannot be severed, so the pervasive emptiness will not be established. If it is understood in this way, it is not so, because merely positing the general appearance, it is established by nominal direct perception on each particular. For it, the imputation of being truly existent is actually refuted, so for all particulars, the imputation of being truly existent is also refuted by implication. Therefore, it will not become a partial emptiness. Also, in some cases, the basis on which the opponent's wrong conception has arisen is taken as the subject, such as in the Mind-Only school, the non-dual consciousness is taken as the subject. For this, before the initial debate has begun, the subject is accepted, and after the subsequent debate has begun, until the inference of realizing the predicate has not arisen, accepting the subject is the meaning of nominal truth as a means, which has been said before. All the reasons that will be explained should be applied in the same way. The Svatantrika is that the subject is accepted when the initial debate has begun and the subsequent debater has arisen with inference, which is the distinction of the Svatantrika. Second, is the appearance of non-inherent existence a non-affirming negation, or is the non-inherent existence an affirming negation as the predicate? According to the former, the non-affirming negation will become the ultimate truth; according to the latter, the intellect will not measure the generality of the subject and predicate, so it will become a non-inference. If so, it is not reasonable for some to make the non-affirming negation the predicate, because the appearance is not established in the intellect, so the non-affirming negation associated with it is not established in the intellect. Gyaton said that although appearance and collection do not exist in the ultimate truth, non-inherent existence itself is established as a non-affirming negation, which is also unreasonable, because if it is established by reasoning such as "there are some men who are slightly existent," then it is not necessary. So what should it be? The affirming negation that is not established even in the mere ultimate non-inherent existence should be made the predicate.
Tibetan
ན་ཏེ། རིགས་ཤེས་ཀྱི་དོན་སྣང་བ་དེ་ཉིད་མ་དམིགས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེས་སྣང་བ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གི་ཚེ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དགག་བྱ་གཅིག་དང་དུ་མ་ངོས་གཟུང་བ་དང་། དེ་སྣང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་དགག་པ་དང་། བཀག་པ་ལ་སྐྱོན་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བརྫུན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་ནི་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་ཡིན་ཞིང་། བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་ནི་ཆ་ཤས་མེད་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་སྟེ། ཆ་ཤས་དང་བཅས་པའི་གཅིག་ནི་ཟླ་བཅས་སུ་འགྱུར་བས་དཔྱད་ན་གཅིག་གི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྫུན་པའི་གཅིག་སོགས་དེ་བདེན་པའི་དུ་མར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཐ་སྙད་དུ་གཅིག་དང་དུ་མ་ཙམ་ནི་དགག་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཅིག་དང་དུ་མའི་ཐ་སྙད་མང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་གཅིག་དང་དུ་མར་གྲུབ་པ་ནི་དགག་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་དགག་པ་དང་། དེས་བདེན་པའི་དུ་མ་ཁེགས་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལའང་གཉིས་ཏེ། རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་དགག་པ་དང་། དེ་རྩོམ་བྱེད་ཕྲ་མོ་ཡན་ལག་གཅིག་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་སྐྱེས་བུའི་ལུས་ལྟ་བུ་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཅིག་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟག་པ་ཡིན་པ་སྟེ། ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཏུ་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལུས་ནི་དོན་དམ་པར་ཡན་ལག་དུ་མ་དང་། དབྱེར་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དུ་མར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར། སྣོད་ཐ་དད་ཀྱི་རྒྱ་ཤུགས་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་རང་གི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་མོད། དེ་རྩོམ་བྱེད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྩོམ་བྱེད་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་བདེན་པའི་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་སྨྲའོ། །འདི་ལ་དང་པོ་ཡུལ་གྱི་ཆ་ཤས་དཔྱད་པས་དགག་པ་དང་། གཉིས་པ་དུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་དཔྱད་པས་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལའང་གསུམ་སྟེ། ཕྲད་མ་ཕྲད་དང་། ལྟས་མ་བལྟས་དང་། རིང་ཐུང་བརྟག་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རགས་པ་རྩོམ་པའི་ཚེ་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྡུལ་དང་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། དང་པོ་ལྟར་ན། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཕྲད་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་རྡུལ་དབུས་ཀྱི་གོ་སར་ཐིམ་པར་འགྱུར་བས་ན་ཕྱོགས
Chinese
因此，必须不执著于理智认识的显现。但这也不会变成对显现的否定，因为在名言的范畴内是承认的。第三，分为建立宗法和建立周遍。第一部分有三点：确定所要否定的一个和多个，如何否定它在显现上，以及消除对否定的责难。第一，虚假的一个和多个是有部分的，真实的一个和多个是没有部分的。有部分的一个会变成有伴随的，因为如果进行分析，一个的意义就不存在了。虚假的一个等等与真实的多相违。这里，仅仅是名言上的一个和多个不是所要否定的，因为在胜义世俗的意义上，一个和多个的名称有很多。因此，通过理智分析而成立的一个和多个是所要否定的。第二，分为否定真实的“一”，以及由此证明真实的“多”被排除。第一部分也有两点：否定粗大的有支分的一，以及否定存在构成它的微小支分的一。第一，其他宗派认为，像人的身体一样，遍及所有支分，并且因此是一，并且因此是常，他们说具有这三种性质的粗大的有支分的是一。这是不合理的，因为有支分的身体在胜义上是多个支分，并且与它们不可分割，因此会变成多个。就像不同容器中的芝麻一样。第二，我们自己宗派的一些人认为，粗大的有支分的一并不成立，但构成它的无分微尘的物质，以及构成心识之流的无分刹那的意识，是真实存在的一。对此，首先通过分析处所的支分来否定，其次通过分析时间的支分来否定。第一部分也有三点：通过观察接触与非接触，通过观察看到与未看到，以及通过观察长短来否定。第一，在构成粗大时，中心的微尘与周围的微尘是接触还是不接触？如果是前者，如果全部自身都接触，那么周围的微尘就会融入中心的处所，因此
English
Therefore, one must not cling to the appearance of intellectual cognition. But this will not turn into a negation of appearance, because it is acknowledged within the scope of conventional terms. Third, it is divided into establishing the subject-property and establishing pervasion. The first part has three points: identifying the one and the many to be negated, how to negate it on appearance, and eliminating objections to the negation. First, the false one and many are those with parts, and the true one and many are those without parts. A one with parts will become accompanied, because if analyzed, the meaning of one does not exist. The false one, etc., contradicts the true many. Here, merely the one and many in name are not to be negated, because in the sense of ultimate and conventional, there are many names for one and many. Therefore, the one and many that are established through intellectual analysis are to be negated. Second, it is divided into negating the true "one," and thereby demonstrating that the true "many" is excluded. The first part also has two points: negating the coarse, part-possessing one, and negating the existence of a subtle part that constitutes it. First, other schools believe that, like a human body, it pervades all parts, and therefore is one, and therefore is permanent; they say that the coarse, part-possessing one with these three qualities is one. This is unreasonable, because the part-possessing body is ultimately many parts, and is inseparable from them, therefore it will become many. Like sesame seeds in different containers. Second, some of our own school believe that the coarse, part-possessing one is not established, but the matter of indivisible atoms that constitute it, and the consciousness of indivisible moments that constitute the stream of mind, are truly existing ones. To this, first negate by analyzing the parts of the place, and second by analyzing the parts of time. The first part also has three points: negating by observing contact and non-contact, by observing seeing and not seeing, and by observing length and shortness. First, when constituting the coarse, do the central atoms contact or not contact the surrounding atoms? If the former, if all of itself contacts, then the surrounding atoms will merge into the central place, therefore