Chinese
总的来说，普遍适用的破斥，如一体多体分离等的理路，详细的将在下文阐述。是否承许自续的差别已经讲完了。第二，关于破斥人我的理路之分类，有分为七种进行观察破斥，有归纳为五种，有归纳为四种，也有归纳为两种这四种。第一种，在《入行论》中，对蕴、即蕴、异蕴、所依、能依、具有这五种之上，加上蕴的集合仅仅是蕴，以及蕴的排列形状，这七种方式进行观察破斥。第二种，在根本论中，在观察火和木柴时说：“木柴本身不是火，除了木柴之外也没有火，火不是与木柴具有的，火中没有木柴，因为那里没有木柴。”这样以五种方式进行观察，并说：“以火和木柴来比喻我和一切近取识，以及瓶子、毛毯等，全部都进行了辨别。”这样说将一切法和补特伽罗都包括在内。同样，在观察如来时说：“不是蕴，不是蕴之外，其中没有蕴，它不在其中，如来不是与蕴具有的，那么如来是什么？”这样以五种方式进行破斥。第三种分为两种，在遮破二十种坏聚见时，第五种观点认为我与蕴是异体的，由于我不是依赖于坏聚而存在的，因此不被算作是坏聚见，这是《入行论》和《入行论释》中所说的。因此，对每个蕴都从即蕴、所依、能依、具有这四方面进行观察破斥。此外，在《菩提心释》中说：“诸蕴存在但不是常恒的，它也不是我的自性，任何常恒和无常的事物，都不是所依和能依的事物。”这是关于具有的方面。又说：“如果是其他，那么与黑色具有的就不是其他，如果与色法具有。”以这种方式，考虑到包含在即蕴和他蕴的任何一种情况，从即蕴、他蕴、所依、能依这四种方式进行观察破斥。第四种，在观察我的时候说：“如果蕴是我，那么就会有生和灭。如果与诸蕴不同，那么就会失去蕴的体性。”这样将观察分为即蕴和他蕴两种方式进行分析破斥。
English
In general, the refutations that apply universally, such as the reasoning of one and many, separation, etc., will be explained in detail below. The difference between accepting or not accepting Svatantrika has already been discussed. Secondly, regarding the categories of reasoning for refuting the self of a person, there are four: refuting by examining in seven ways, condensing into five ways, condensing into four ways, and condensing into two ways. The first is in the Engaging in (Bodhicaryāvatāra): on top of the five—skandhas, being the same as the skandhas, being different from the skandhas, the support, the supported, and possessing—adding just the collection of skandhas and the arrangement of the skandhas, the shape, thus, it is made to refute by examining in seven ways. The second is in the Root (Mūlamadhyamakakārikā): in the context of examining fire and fuel, it says, "The wood itself is not fire, and there is no fire other than the wood. Fire is not something that possesses wood. There is no wood in the fire, because it is not there." Thus, examining through five aspects, and it says, "Using fire and wood as examples, I and all grasping consciousness, as well as pots, blankets, etc., are all completely distinguished." It is said that all dharmas and persons are included. Similarly, in the context of examining the Tathāgata, it says, "Not the skandhas, not other than the skandhas, there are no skandhas in it, it is not in them, the Tathāgata is not one who possesses skandhas, then what is the Tathāgata?" Thus, it is said to refute through five aspects. The third is divided into two: in the context of preventing the twenty views of the perishable, the fifth view is that the self is different from the skandhas. Since the self is not grasped as dependent on the perishable aggregates, it is not counted among the views of the perishable, as stated in the Engaging In and its commentary. Therefore, it is said to refute by examining each skandha in terms of being the same, the support, the supported, and possessing, four aspects each. Also, in the Commentary on the Mind of Enlightenment (Bodhicittavivaraṇa), it says, "The skandhas exist, but they are not permanent. It is also not the nature of the self. Anything that is permanent and impermanent is not an object of support and supported." This is regarding the aspect of possessing. It also says, "If it is other, then what possesses black is not other, if it possesses form." In this way, considering that it includes either being the same or being different, it is made to refute by examining in four ways: being the same, being different, the support, and the supported. The fourth is in the context of examining the self: "If the skandhas are the self, then it will be subject to birth and destruction. If it is other than the skandhas, then it will be without the characteristics of the skandhas." Thus, it is marked and refuted by examining in two ways: being the same and being different.
Tibetan
ག་པར་མཛད་དེ། དེའི་འགྲེལ་པར། ཡང་གཞན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟག་པ་དང་། མེ་དང་བུད་ཤིང་བརྟག་པར་ཕྱོགས་ལྔ་ཉེ་བར་བཀོད་ལ་འདིར་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཕྱིར་དེ་དག་ཏུ་ཕྱོགས་ལྔ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞན་དུ་བསྟན་པས་ཡང་འདིར་མ་བསྟན་ཏེ། མདོར་བསྡུས་ནས་ཕྱོགས་གཉིས་ཤིག་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །ཞེས་དང་། ཕུང་མིན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་མིན། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། རྟེན་བརྟེན་པ་དང་ལྡན་པ་གསུམ་ཀ་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་འདུས་པར་གསུངས་ཏེ། ལྡན་པའི་དཔེར་ལྷས་བྱིན་ནོར་དང་ལྡན་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཕུང་པོ་ལ་ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། བདག་ལ་ཕུང་པོ་བརྟེན་པའི་དཔེར། རི་གངས་ཅན་ལ་ནགས་ཚལ་གནས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་བདག་བརྟེན་པའི་དཔེར་ནགས་ཁྲོད་དུ་སེང་གེ་གནས་པ་དང་། བདག་ཕུང་པོ་དང་ལྡན་པའི་དཔེར་འཁོར་ལོ་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་མཚན་དང་ལྡན་པ་སྨྲོས་པས་རྟེན་བརྟེན་པ་གཉིས་ནི་གཞན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་འདུས་ཤིང་། ལྡན་པ་གཉིས་ཀར་འདུས་པ་གཞུང་གོང་འོག་ཀུན་གྱི་དགོངས་པའོ། །ཡོད་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་དགག་པའི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་མཐར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་རིགས་པ་ནི་ལུང་ལས། ཡོད་པ་མེད་པའི་ཟླས་དྲངས་ཏེ། །མེད་པའང་ཡོད་པའི་ཟླས་དྲངས་ཏེ། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས། དགག་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ན། །ང་ནི་ཅི་ཡང་མི་འགོག་གོ །ཞེས་དང་། བདེན་གཉིས་ལས། དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་བཀག་མེད་གསལ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལས་ཡོད་མེད་གང་རུང་གཅིག་དགག་བྱར་བྱེད་པའི་ཚེ་ན། གཅིག་ཤོས་ཡང་དགག་བྱར་བྱེད་དགོས་པར་གསུངས་པས་མཐར་ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་དུའང་གཟུང་དུ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །བཞི་པ་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་སོ་སོར་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་བདག་དགག་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོར་བཤད་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་དགག་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོར་བཤད་པ་དང་། དེ་ལྟར་བཀག་པས་གྲུབ་པའི་དོན་དང་། དགག་པའི་གོ་རིམ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་གཅིག་དུ་བྲལ། རྒྱུ་ལ་དཔྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ། འབྲས་བུ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱོད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག ཐམས་ཅད་ལ་དཔྱོད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལའང་གསུམ་སྟེ། རྟགས་འགོད་པ། ཚུལ་བསྒྲུབ་པ
Chinese
何处所作？其释文中说：又其他如来观察和火与柴薪观察中，安立了五种方式，而此处为何仅有两种方式呢？应说：因为在那些地方显示了五种方式，正因为在其他地方已显示，所以此处未显示，而是简略地安立了两种方式。又“非蕴，非蕴之外”的释文中说：所依、能依和具有三者都包含在“他性”之中。以具有为例，说“天授具有财富”，这只是就一方面而言。如果说“佛陀于蕴”的旧疏中，以我依赖蕴为例，如雪山上森林存在；以蕴依赖我为例，如森林中狮子存在；以我与蕴具有为例，如转轮王具有相好。因此，所依能依二者包含在他性的一方，具有包含在二者之中，这是所有经文上下一致的观点。关于破除有边执著的理智范畴已经阐述完毕。第三，遮止一切边际戏论的理智，经文中说：“有为无所牵，无亦为有所牵。”又论师说：“因无任何所破，故我亦不破任何。”又《二谛论》中说：“因无所破，故真实中无遮显明。”等等中观宗的论典中说，在对有无任何一方作为所破时，另一方也必须作为所破，因此最终成立了有无等戏论的任何边都不应执著。第四，分别阐述理智之主，共有四点：阐述破除法我的理智之主，阐述破除人我的理智之主，如此破除后所成立的意义，以及显示破除的次第。第一点中，对自性进行观察，即一异之理；对因进行观察，即金刚屑理；对果进行观察，即有无生灭之理；对二者进行观察，即四句生灭之理；对一切进行观察，即缘起之理。共有五种。第一种又分为三：立宗、立
English
Where was it done? In its commentary, it says: "Furthermore, in the examination of the Tathagata and the examination of fire and firewood, five aspects are closely arranged, but why are there only two aspects here? It should be said: Because in those places five aspects are shown, and precisely because they have been shown elsewhere, they are not shown here again. Instead, two aspects are closely arranged in brief." And in the commentary on "Not the aggregates, not other than the aggregates," it says: "The support, the supported, and the possessor are all included in the category of 'otherness.'" As an example of possession, it is said, "Devadatta possesses wealth," which is considered from one aspect. If, in the earlier commentary on "The Buddha in relation to the aggregates," the example of the self relying on the aggregates is given as forests existing on the snowy mountains; the example of the aggregates relying on the self is given as lions dwelling in the forest; and the example of the self possessing the aggregates is given as a universal monarch possessing marks and signs, then the two, the support and the supported, are included in the aspect of otherness, and possession is included in both. This is the consistent view of all the texts, both above and below. The categories of reasoning that refute the extreme of clinging to existence have been explained. Third, the reasoning that refutes all extremes of elaboration is stated in the scripture: "Existence is drawn by non-existence, and non-existence is also drawn by existence." And the teacher says: "Since there is nothing to be refuted, I do not refute anything." And in the Two Truths, it says: "Since there is nothing to be refuted, in reality, there is clear non-obstruction." And so forth, in the Madhyamaka treatises, it is said that when either existence or non-existence is taken as something to be refuted, the other must also be taken as something to be refuted. Therefore, it is ultimately established that no extreme of elaboration, such as existence or non-existence, should be grasped. Fourth, the main points of reasoning are explained separately, and there are four: explaining the main point of reasoning for refuting the self of phenomena, explaining the main point of reasoning for refuting the self of persons, the meaning established by such refutation, and showing the order of refutation. In the first point, there are five ways of examining: examining the essence, which is the reasoning of one and many; examining the cause, which is the reasoning of the diamond sliver; examining the result, which is the reasoning of existence and non-existence, arising and ceasing; examining both, which is the reasoning of the four possibilities of arising and ceasing; and examining everything, which is the reasoning of dependent origination. The first of these is further divided into three: establishing the sign, establishing