Tibetan
ས་པས་ཉེས་པར་བསྒྲུབ་པས་ཕུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། བློ་གྲོས་ཞན་པས་ཆོས་འདིའི་གཏིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་མཁྱེན་པར་གྱུར་ནས་ཐུབ་པའི་ཐུགས་ནི་དེ་དག་གི་ཆོས་བསྟན་པ་ལས་རབ་ཏུ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་དཀའ་ཞིང་མ་རྟོགས་ན་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལ་སྐྱོན་མི་འཇུག་པའི་འཐད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྐྱོན་འཇུག་པའི་གཞི་མེད་པ། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་གནས་བསྟན་པ། སྐྱོན་མེད་ལ་སྐྱོན་བསྒྱུར་བར་མི་རིགས་པ། ཉེས་པ་བཟློག་སྟེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ནི་སྟོང་ཉིད་ལ་ཉེས་པ་བརྗོད་ནས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ང་ལ་འཇུག་པ་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །ཞེས་སོགས་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་ལ་འཇུག་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐྱོན་བརྗོད་དེ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་མེད་པར་བཟུང་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། ངེད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་མེད་པའི་དོན་ཏུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ་དེ་ལ་བདེན་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར་ལ། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་མི་རུང་བ་དེ་ལ་བདེན་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འགྱུར་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་རྟེན་འབྱུང་གི་རྟ་ལ་ཞོན་བཞིན་དུ་དངོས་འཛིན་གྱིས་གཡེངས་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་མ་དམིགས་པས་བདེན་བཞི་སོགས་མི་རུང་བའི་རང་གི་སྐྱོན་རྣམས་ནི་དབུ་མ་པ་ང་ལ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་ནས་རྩོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མི་འགའ་ཞིག་རྟ་ལ་མངོན་པར་ཞོན་བཞིན་ཏུ་རྟ་ཉིད་བརྗེད་པར་གྱུར་ནས་རྟ་གཞན་གྱིས་ཕྲོགས་ཞེས་ཀླན་ཀ་ཚོལ་བ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ལ་ཉེས་པ་འཇུག་པ། ཉེས་པ་དེ་རང་ལ་མི་འཇུག་པ། གཞན་ལ་ཉེས་པ་འཇུག་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་ལས་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བར་བྱེད་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པར་བལྟ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་འབྲས་བུ་དང་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། བྱེད་པ་དང་། བྱ་བ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འགག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ།
Chinese
如同以恶劣的手段进行诽谤一样。第五，由于智慧浅薄，难以领悟此法的深奥之处，因此佛陀的心意是完全避免为他们宣说此法，因为空性难以理解，不理解则会造成损害。第二，不让自己受到过失影响的理由有四点：没有产生过失的基础，指明过失和功德的所在，不应将无过失转化为过失，驳斥错误并加以阐述。第一点是：你这个实在论者，指责空性并加以舍弃，这不应该加于我身，因为如果这一切都是空性的，就不会有产生和毁灭等等过失，这适用于空性论者是不合理的，因为这种指责是建立在认为空性意味着不存在的基础上的，而我们认为空性的意义是缘起，而不是不存在的意义。第二点是：对于谁来说空性是合理的，那么对于他来说四圣谛等一切都是合理的；对于谁来说空性是不合理的，那么对于他来说四圣谛等一切都是不合理的，因为自性是不会改变的。第三点是：你这个实在论者，明明骑在自性为空的缘起之马上，却因为执着于实有而分心，因为没有见到自性为空的空性，所以将四圣谛等不合理的自己的过失完全转嫁到我这个中观论者身上来进行辩论，就像有些人明明骑在马上，却忘记了马本身，然后像寻找借口一样抱怨马被别人抢走了一样。第四点分为三点：将过失加于他人，过失不加于自身，详细阐述将过失加于他人的方式。第一点是：如果实在论者你认为诸法是自性存在的，那么这样一来，诸法就被认为是无因无缘的，因为自性成立是不依赖于因缘的。如果承认这一点，那么果和因本身，作者和行为，所作和生灭，以及果的存在都会受到损害。
English
It is like ruining something by proving it wrong with bad means. Fifth, knowing that it is difficult to understand the depth of this Dharma due to weak intelligence, the Buddha's mind completely turns away from teaching the Dharma to them, because emptiness is difficult to understand and harmful if not understood. Second, there are four reasons why faults do not apply to oneself: there is no basis for faults to arise, the location of faults and virtues is indicated, it is not reasonable to transform faultlessness into fault, and faults are refuted and explained. The first is: you, the realist, who speak of faults and abandon emptiness, it is not reasonable for that to apply to me, because if all these are empty, there will be no arising and no destruction, etc., which is not reasonable to apply to those who speak of emptiness, because that accusation is made by assuming that the meaning of emptiness is non-existence, and we consider the meaning of emptiness to be dependent arising, not the meaning of non-existence. The second is: for whom emptiness is reasonable, for him all things such as the four noble truths are reasonable; for whom emptiness is not reasonable, for him all things such as the four noble truths are not reasonable, because there is no change in self-nature. The third is: you, the realist, while riding on the horse of dependent arising that is empty of self-nature, are distracted by clinging to reality, and because you do not see emptiness that is empty of self-nature, you completely transfer your own faults, such as the unreasonableness of the four noble truths, to me, the Madhyamika, and argue, just like some people who are clearly riding on a horse, but forget the horse itself, and then look for excuses and complain that the horse has been stolen by others. The fourth has three points: applying faults to others, faults not applying to oneself, and explaining in detail how faults are applied to others. The first is: if you, the realist, follow the view that things exist from their own nature, then in that case, things are regarded as without cause and condition, because what is established by its own nature does not depend on cause and condition. If you accept this, then the result and the cause itself, the agent and the action, the object and arising and ceasing, and the existence of the result will also be harmed.