Tibetan
གས་ལ་སོགས་པ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟ་བུ་དང་། གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བའི་བརྫུན་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་དག་ལ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་འབྱུང་བར་ཡང་ནི་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་སྡུག་མི་སྡུག་གི་རྣམ་པ་བདེན་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དངུལ་བུམ་ལྟ་བུ་སྡུག་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་མི་སྡུག་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡོད་དམ་ལྟོས་ནས་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན། གསེར་བུམ་ལས་ཀྱང་སྡུག་པར་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྡུག་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཟངས་བུམ་ལྟ་བུའི་མི་སྡུག་པ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་སྡུག་པ་ཞེས་གདགས་པར་བྱ་བའི་ལྟོས་ས་ཟངས་བུམ་མི་སྡུག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དངུལ་བུམ་སྡུག་པ་རང་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་ཟངས་བུམ་ལྟ་བུ་མི་སྡུག་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་སྡུག་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡོད་དམ། ལྟོས་ནས་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་རྫ་བུམ་ལས་ཀྱང་མི་སྡུག་པར་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་མི་སྡུག་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངུལ་བུམ་ལྟ་བུ་སྡུག་པ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་མི་སྡུག་པ་གདགས་པར་བྱ་བའི་ལྟོས་ས་དངུལ་བུམ་ལྟ་བུ་སྡུག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ནི་ཟངས་བུམ་མི་སྡུག་པ་རང་ལ་མི་ལྟོས་པར་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཡུལ་སྡུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེའི་འབྲས་བུ་འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞིང་། ཡུལ་མི་སྡུག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་ཞེ་སྡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ས་བོན་བརྫུན་པ་དེའི། །འབྲས་བུ་བདེན་པ་ག་ལ་ཞིག །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུ་བརྫུན་པ་ལས་འབྲས་བུ་བདེན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གཏི་མུག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དགག་པ། དེ་བཀག་པའི་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་གི་ཁྱད་པར་དགག་པ། དེ་དག་ཏུ་འཛིན་པ་པོའི་གང་ཟག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་པ། འཛིན་པ་ཙམ་མ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་སོགས་འཛིན་པ་ལོག་པར་མི་གྲུབ་པ། མི་རྟག་སོགས་འཛིན་པ་མ་ལོག་པར་མི་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཕུང་པོ་ལྔ་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། མི་གཙང་བ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། གཙང་བ་དང་། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ན། ཅི་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་གནས་པ་ལ་རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནམ། རྟག་སོགས་སུ་མི་གནས་པ་ལ་རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པས་ཕྱིན་ཅི་
Chinese
像幻化的人等，以及如同影像般虚假的、无自性的事物，又怎么会产生美与不美呢？因为作为依据的美与不美的显现并非真实。第二种情况是：如果像银瓶一样存在某些美的事物，那么它是不依赖于不美而存在，还是依赖于不美而存在？如果是第一种情况，那么它会比金瓶更美；如果是第二种情况，那么认为它是美的就不合理，因为依赖于铜瓶之类的不美，才能称其为美，而作为依赖对象的铜瓶的不美，本身也不是不依赖于银瓶的美而存在的。同样，如果像铜瓶一样存在某些不美的事物，那么它是不依赖于美而存在，还是依赖于美而存在？如果是第一种情况，那么它会比陶瓶更不美；如果是第二种情况，那么认为它是不美的就不合理，因为依赖于银瓶之类美的事物，才能称其为不美，而作为依赖对象的银瓶之类美的事物，本身也不是不依赖于铜瓶的不美而成立的。第二种情况是：如果这样，境是美的并不存在，那么它的结果贪欲又怎么会自然而然地存在呢？境是不美的并不存在，那么结果嗔恨又怎么会自然而然地存在呢？就像“其种子是虚假的，其果实又怎么会真实呢？”所说的那样，因为虚假的因不可能产生真实的果。第二，破斥愚痴分为两部分：破斥因颠倒，以及破斥颠倒的果。第一部分又分为两部分：破斥颠倒与非颠倒的区别，以及破斥执著于这些颠倒的人。第一部分又分为两部分：境在任何方面都不成立是相同的，以及仅仅是执著也不成立。第一部分又分为两部分：执著常等不成立为颠倒，以及执著无常等不成立为非颠倒。第一种情况是：一般来说，如果将五蕴的无常、痛苦、不净、无我执著为常、乐、净、我，定义为颠倒，那么，是五蕴安住于无常等之上，而执著为常等是颠倒呢？还是五蕴不安住于常等之上，而执著为常等是颠倒呢？
English
Like illusory beings and false, selfless things like reflections, how can beauty and ugliness arise? Because the appearance of beauty and ugliness as a basis is not real. Secondly, if there are some beautiful things like silver vases, do they exist independently of ugliness or dependently on it? If it is the first case, then it will be more beautiful than a gold vase; if it is the second case, then it is not reasonable to consider it beautiful, because it is based on the ugliness of things like copper vases that it can be called beautiful, and the ugliness of the copper vase as the object of dependence is not itself independent of the beauty of the silver vase. Similarly, if there are some ugly things like copper vases, do they exist independently of beauty or dependently on it? If it is the first case, then it will be uglier than a clay vase; if it is the second case, then it is not reasonable to consider it ugly, because it is based on the beauty of things like silver vases that it can be called ugly, and the beauty of things like silver vases as the object of dependence is not itself established independently of the ugliness of the copper vase. Secondly, if the object of beauty does not exist in this way, then how can its result, attachment, naturally exist? If the object of ugliness does not exist, then how can the result, hatred, naturally exist? Just as it is said, "If its seed is false, how can its fruit be true?" Because a false cause cannot produce a true result. Secondly, refuting ignorance is divided into two parts: refuting the cause of inversion, and the result of refuting the inversion. The first part is divided into two parts: refuting the difference between inversion and non-inversion, and refuting the person who is attached to these inversions. The first part is divided into two parts: the object is the same in that it is not established in any way, and that mere attachment is not established. The first part is divided into two parts: attachment to permanence, etc., is not established as inversion, and attachment to impermanence, etc., is not established as non-inversion. The first case is: in general, if the five aggregates of impermanence, suffering, impurity, and selflessness are attached to permanence, happiness, purity, and self, it is defined as inversion, then, is it inversion that the five aggregates abide in impermanence, etc., and are attached to permanence, etc.? Or is it inversion that the five aggregates do not abide in permanence, etc., and are attached to permanence, etc.?
Tibetan
ལོག་ཡིན། སྔ་མ་ལྟར་གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པར་གནས་པ་ལ་རྟག་པ་ཞེས་འཛིན་པས་ལོག་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་འཛིན་པ་ཅི་ལྟར་ལོག་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཕུང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བདེའོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལོག་ཡིན་ན། །སྟོང་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་མིན་པས། །འཛིན་པ་ཅི་ལྟར་ལོག་པ་ཡིན། །ཞེས་ལྷག་མ་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བརྟག་པ་ཕྱི་མ་ལྟར་མི་རྟག་པའི་དོན་རྟག་པ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པ་ལ་རྟག་གོ་ཞེས་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན། དེ་ལ་མི་རྟག་པའོ། །ཞེས་འཛིན་པ་ཡང་ཅི་ལྟར་ལོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་པར་ཐལ། ཕུང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་ཅི་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་མི་རྟག་པ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བདེའོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལོག་ཡིན་ན། །སྟོང་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་མིན་པས། །འཛིན་པའང་ཇི་ལྟར་ལོག་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ལྷག་མ་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལོག་མ་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་བཀག་ཀྱང་འཛིན་པའི་བྱ་བ་ཙམ་མ་བཀག་པས་ཡོད་ལ། དེ་ཡོད་པས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་བྱེད་པ་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། ལས་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་འཛིན་པ་དང་། འཛིན་པའི་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དང་། འཛིན་པ་པོ་བདག་གམ་སེམས་དང་། གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རྐྱེན་བརྟག་པ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་བཀག་པས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཙམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་མ་ལོག་པར་འཛིན་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་དག་ཏུ་འཛིན་པ་པོའི་གང་ཟག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལོག་པ་དང་མ་ལོག་པར་འཛིན་པའི་གང་ཟག་སྤྱིར་དགག་པ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འཛིན་པ་པོ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལོག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་འཛིན་པ་པོའི་གང་ཟག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། གང་ཟག་གང་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡོད་ཅིང་། གང་ཟག་གང་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡང་མེད་དེ། ཅི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ཙམ་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའམ། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཡང་དག་ཉིད་དུ་ནི་འཛིན་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟེན་གསུམ་ལ་མི་སྲིད་པ། མཐའ་
Chinese
是错谬的。如果像前面一样，假设因为执著于无常的蕴为常，所以安立为错谬，那么，蕴，作为法，执著为常怎么会是错谬的呢？不应是错谬的，因为蕴自性为空，所以无常也不存在。同样地，如果说“痛苦是快乐”这样执著是错谬的，因为空性中没有痛苦，所以执著怎么会是错谬的呢？其余三个（不净、无我、不乐）也应如此类推。第二种情况是，如果像后面的分析一样，因为在常法所知的对境中没有无常，却执著为常，所以安立这种执著是错谬的，那么，蕴，作为法，执著它为无常，怎么会不是错谬的呢？应该是错谬的，因为蕴自性为空，所以无论如何执著，无常也不存在。同样地，如果说“痛苦是快乐”这样执著是错谬的，因为空性中没有痛苦，所以执著怎么会不是错谬的呢？等等，其余三个也应如此类推。第二种情况是，像这样遮止了将错谬执著为非错谬，但并没有遮止执著的行为本身，所以执著是存在的。因为执著存在，所以它的能立、作者和业也存在，如果这样认为，那是不对的。因为能作常等执著的是什么，执著的行为是什么，执著者是我或心，以及所执著的对境色等一切，都从总的方面通过观察因缘而遮止了，所以一切都寂灭了。因此，仅仅执著是不存在的，因为执著不存在，所以颠倒和非颠倒的执著也不成立。第二，破斥在这些对境中执著者的补特伽罗，分为两种：总的破斥执著错谬和非错谬的补特伽罗，以及分别破斥执著颠倒的补特伽罗。第一种情况是，错谬和非错谬是自性存在的，因为存在与它们相应的执著者的补特伽罗，如果这样认为，那么，哪个补特伽罗有错谬，哪个补特伽罗有非错谬呢？与这两者相应的补特伽罗也是不存在的，因为如前所说，仅仅执著不存在，所以错谬或者相对于它的真实性，执著是不存在的。第二种情况分为三种：在三个所依上不成立，边
English
It is erroneous. If, as before, it is posited as erroneous because of clinging to the impermanent aggregates as permanent, then, how can the aggregates, as a phenomenon, clinging to them as permanent be erroneous? It should not be erroneous, because the aggregates are empty of inherent existence, so impermanence also does not exist. Similarly, if saying "suffering is happiness" and clinging to it in that way is erroneous, since there is no suffering in emptiness, how can clinging be erroneous? The remaining three (impurity, no-self, unpleasantness) should also be applied in the same way. The second case is, if, as in the later analysis, it is posited that clinging to the meaning of impermanence as permanent is erroneous because permanence does not exist in the object of knowledge, then, how can clinging to the aggregates, as a phenomenon, as impermanent not be erroneous? It should be erroneous, because the aggregates are empty of inherent existence, so no matter how one clings, impermanence does not exist. Similarly, if saying "suffering is happiness" and clinging to it in that way is erroneous, since there is no suffering in emptiness, how can clinging not be erroneous? And so on, the remaining three should also be applied in the same way. The second case is, in this way, although clinging to the erroneous as non-erroneous is refuted, the act of clinging itself is not refuted, so clinging exists. Because clinging exists, its proof, agent, and action also exist, if one thinks in this way, that is not correct. Because what clings to permanence and so on, what is the act of clinging, who is the clinger, self or mind, and all the objects to be clung to, such as form, are all generally refuted by examining conditions, so everything is pacified. Therefore, mere clinging does not exist, and because clinging does not exist, clinging to the inverted and non-inverted is also not established. Second, refuting the person who clings to these objects is divided into two: generally refuting the person who clings to the erroneous and non-erroneous, and specifically refuting the person who clings to the inverted. The first case is, the erroneous and non-erroneous exist inherently, because there exists a person who clings to them, if one thinks in this way, then, which person has the erroneous, and which person has the non-erroneous? The person who possesses both of these also does not exist, because as said before, mere clinging does not exist, so clinging to the erroneous or the truth relative to it does not exist. The second case is divided into three: not existing on the three supports, edge