Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རིག་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་དགག་པ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྤོང་བའི་ཐབས་ཚོལ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དུག་གསུམ་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པ། བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག རྟེན་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག རྒྱུ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག དམིགས་པ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རེ་ཤིག་རང་གི་སྡེ་པ་ལ་ཐུབ་པའི་ལུང་གིས་དགག་ན། མདོ་ལས་ཉོན་མོངས་པའི་གཙོ་བོ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས་ཐུན་མོང་དུ་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས་ཏེ། ཅི་སྐད་དུ། འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་ནི། །ཤེས་ཏེ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་བྱུང་། །ཁྱོད་ལ་རྟོག་པར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་ང་ལ་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་དེ་དག་རིམ་པ་ལྟར། ཡུལ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་། གནས་ལུགས་ལས་བཟློག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ། རྣམ་གྲངས་གསུམ་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཡང་དག་པར་མེད་དེ། རང་གི་རང་བཞིན་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་གང་དག་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པ་གསུམ་ཀའམ་ཡུལ་ཅན་དེ་དག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟེན་བདག་དགག་པ། རྟེན་སེམས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་གི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཀག་པའི་མེད་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་འགྲུབ་པ་མེད་དེ། དེ་ལ་ཡོད་དོ་མེད་དོ་ཞེས། །རྟོག་པ་དག་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སྔར་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་རྟེན་དེ་མེད་ན། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཀག་པའི་མེད་པ་ཉིད་ཅི་ལྟར་འགྲུབ་སྟེ། རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ནི་རྟེན་འགའ་མེད་པ་ནི་རྟེན་གང་གི་ཡང་བརྟེན་པ་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གང་གི་ཡིན་པའི་རྟེན་བདག་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པ་དག་རྟེན་བདག་མེད་པ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་རྟེན་མེད་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་རྣམ་པ་ལྔར་བཙལ་ན་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ཡིན་ན་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་མ་ལྟོས་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡིན་ན་ངོ་བོ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ལྡན་པ་ཡིན་ན། དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་གང་རུང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རང་ལུས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བའི་བདག་དེ་ཕུང་པོ་ལས་རྣམ་ལྔར་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་དེ་ཆོས་ཅན། ཉོན་མོངས་པ་ལས་རྣམ་པ་ལྔར་བཙལ་ན་མེད་དེ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་འདྲ་བ་ལས་གཉིས་པ་གཞན་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རང་ལུས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བདག་དེ་ཕུང་པོ་ལ་རྣམ་པ་ལྔར་བཙལ་ན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་སྡུག་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་དག་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། དེ་དག་གི་གཞིའམ་དམིགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་སྒྲ་རོ་དང་རེག་པ་དང་། དྲི་དང་ཆོས་དག་རྣམ་དྲུག་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་ནི་གཞི་སྟེ་དམིགས་པ་ཡིན་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟགས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་སྒྲ་རོ་དང་རེག་པ་དང་། དྲི་དང་ཆོས་དག་ནི་བློས་བརྟགས་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་སྟེ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡུལ་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་ན་ཅི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་མི་འགལ་ཏེ། སྣང་བ་དེ་ནི་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང་། སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལྟ་བུ་དང་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དགག གཏི་མུག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་སྡུག་མི་སྡུག་དགག དེས་འབྲས་བུ་ཁེགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟེན་བརྫུན་པས་དགག ཕན་ཚུན་བརྟེན་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྟེན་གཟུ
Chinese
那么，为什么要这样做呢？因为是为了显示烦恼的因是无自性的，所以才安排了这个论述。第二，论述的宗义分二：第一，以理证成立，又分二：遣除烦恼本身，遣除寻求断除烦恼的方便。第一又分二：共同遣除三毒，分别遣除。第一分四：以依赖产生的理证遣除，以无所依的理证遣除，以无因的理证遣除，以无对境的理证遣除。第一是：稍微以自宗的能仁之教遣除，经中说烦恼的主要，贪嗔痴等共同是从执著实有的遍计所生。如云：“欲望汝之根，知乃从遍计生，于汝若无有遍计，是故于我则不生。”如是说。分别地，那些依次是，从可爱的境和不可爱的境，以及从与实相相违背的颠倒，三种行相的显示本身而产生的缘故。因此，那些烦恼，有法，是不真实的，因为没有自己的自性，因为你们那些可爱和不可爱，以及颠倒的三种行相或者境，是依赖于执著它们而产生的缘故。第二分二：遣除所依的补特伽罗，遣除所依的心。第一是：人我的存在本身，以及遮破它的不存在本身，如果详细观察，无论如何也不能成立，因为，对于它，是有还是没有，这样的分别念将会退转。因为以前已经遮破了。因此，如果所依不存在，那么依赖于它的烦恼的自性存在本身，以及遮破它的不存在本身，怎么能成立呢？因为没有所依。成立那本身是，没有一些所依，就是任何所依所依赖的烦恼都不存在，因为那些烦恼是谁的所依的补特伽罗，那也是自性成立不存在的缘故。第二是，经部宗和唯识宗认为，所依的补特伽罗不存在是真实的，然而，依赖于烦恼的心而产生烦恼是
English
So, why is this done? Because it is to show that the cause of afflictions is without inherent existence, this treatise is arranged. Second, the tenets of the treatise are divided into two: First, establishing through reasoning, which is also divided into two: refuting the afflictions themselves, and refuting the search for means to abandon the means of establishing them. The first is divided into two: commonly refuting the three poisons, and separately refuting them. The first is divided into four: refuting with the sign of dependent arising, refuting with the sign of no support, refuting with the sign of no cause, and refuting with the sign of no object. The first is: slightly refuting with the words of the Sage in one's own school, the sutras say that the main afflictions, attachment, hatred, ignorance, etc., commonly arise from the conceptual thought that grasps at things as real. As it is said: "Desire, your root, is known to arise from conceptual thought. If there is no conceptual thought for you, therefore you do not arise for me." Thus it is said. Separately, those are, in order, from the attractive object and the unattractive object, and from the reversed inversion from the way things are, because they arise entirely from the display of the three aspects. Therefore, those afflictions, the subject, are not truly existent, because they do not have their own nature, because you, those attractive and unattractive, and the three aspects or objects of inversion, arise in dependence on grasping at them. The second is divided into two: refuting the self of the support, refuting the mind of the support. The first is: the existence itself of the self of the person, and the non-existence itself of its negation, if analyzed in detail, cannot be established in any way, because, for it, whether it exists or does not exist, such discriminations will turn back. Because it has already been refuted before. Therefore, if the support does not exist, then how can the existence itself of the nature of the afflictions that depend on it, and the non-existence itself of its negation, be established? Because there is no support. Establishing that itself is, there are no supports, that is, the afflictions that depend on any support do not exist, because the self of the person who is the support of those afflictions is also not established by its own nature. The second is, the Sutra school and the Mind-Only school believe that the non-existence of the self of the support is true, however, the arising of afflictions in dependence on the afflicted mind is
Chinese
如果说因为产生，所以无所依是不成立的。烦恼诸法，具有烦恼的心，如果寻找五种方式都找不到，如果它就是那个，就会变成作者和业相同，如果是其他的，就会变成不依赖于烦恼者，如果是所依和能依，本体就会变成其他的，如果是具有，就会变成那个本身或者其他的任何一种。例如，就像依靠自身蕴而见的我，在蕴中以五种方式寻找不到一样。具有烦恼的心，如果从烦恼中以五种方式寻找不到，因为其他原因相同，如果第二个是其他的，就会变成不依赖于烦恼的烦恼者存在，因此阿罗汉也应该有。例如，就像依靠自身蕴而执著为我的我，在蕴中以五种方式寻找不到一样。第三，如前所说，这些烦恼是依靠可爱、不可爱、颠倒而产生的，依靠因可爱和不可爱和颠倒，烦恼自性成立的有哪些呢？因为因可爱和不可爱和颠倒不是本体中就有的。第四，如果说这些烦恼是自性存在的，因为它们的所依或者所缘是自性存在的。色声香味触，以及法这六种是贪嗔痴的所依，是所缘，你虽然这样认为，但是以它们为所缘的烦恼不是自性成立的，因为色声香味触，以及法这些只是分别假立的，是空无真实的。如果这些境不是自性存在的，那怎么显现呢？即使不是自性存在，显现也不相违，因为显现就像乾闼婆城一样，就像阳焰的水一样，就像梦一样，对于迷乱的心来说只是那样显现而已。第二，分别破斥分为二：破斥贪嗔，破斥愚痴。第一分二：破斥因可爱和不可爱，由此显示果被遮止。第一分二：以所依虚假而破斥，以互相依赖而破斥。第一是所依色。
English
If it is said that because it arises, it is not established as having no basis. The afflictions, as dharmas, the mind with afflictions, if searched for in five ways, cannot be found. If it is that itself, it will become the agent and the action being the same. If it is other, it will become independent of the afflicted one. If it is the basis and the based, the essence will become other. If it is possessing, it will become either that itself or something else. For example, just as the self that sees by relying on one's own aggregates cannot be found in the aggregates in five ways. The mind with afflictions, as dharmas, cannot be found in the afflictions in five ways. Because the other reasons are the same, if the second is other, it will become an afflicted one existing independently of afflictions, therefore, an Arhat should also have it. For example, just as the self that clings to self by relying on one's own aggregates cannot be found in the aggregates in five ways. Third, as previously stated, these afflictions arise by relying on what is attractive, unattractive, and inverted. What afflictions are established by nature by relying on the cause of what is attractive, unattractive, and inverted? Because the cause of what is attractive, unattractive, and inverted is not inherently existent. Fourth, if it is said that these afflictions are inherently existent because their basis or object is inherently existent. Forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, and the six dharmas are the basis and object of attachment, hatred, and ignorance, you may think so, but the afflictions that take them as objects are not inherently established because forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, and dharmas are merely conceptually constructed and are empty of truth. If these objects are not inherently existent, how do they appear? Even if they are not inherently existent, appearance is not contradictory because the appearance is like a city of gandharvas, like water in a mirage, like a dream, it only appears that way to a deluded mind. Second, the specific refutation is divided into two: refuting attachment and hatred, refuting ignorance. The first is divided into two: refuting the cause of what is attractive and unattractive, thereby showing that the result is prevented. The first is divided into two: refuting by the falsity of the basis, refuting by mutual dependence. The first is the basis of form.