Chinese
并且，以习于如幻觉般了悟世俗谛之缘起，断除三界之烦恼，而证得之寂灭，或于此生，或于此未得，亦将于来世不费力而得，如圣天所云：若以知彼性，于此未得灭，来世不费力，如其业定得。如是说。彼等独觉种姓者，以闻思修之次第，随其所应而行持，然圆满佛陀未曾出现，声闻亦已灭尽，然生于空旷之田，从暖位之智慧，或中忍位之智慧，或修道之智慧，乃不依赖今生之善知识，而由宿世之福德与愿力之加持，极易生起，故于彼生即生起独觉之智慧。第二，结合经文：于《圣母经》中，常啼菩萨，亦舍弃自身与性命，如何寻觅圣母之方式广为宣说，应如是寻觅之意。第三，于《中观根本慧论释·正见之光》中，有《我与法之观察》之名，即为第十八品之释。于注释中，仅见《我之观察》之名。第四，关于缘起时间之空性，有二：破斥时间之自性，及破斥其能立。第一，有三，第一，解释品之关联：如是，事物之自性虽已遮破，然时间先前未遮破故有，彼有故，彼等所安立之因事物亦有耶？答：以三时自体性空故，彼安立之因事物亦无也，为显示此义故，而造此品。第二，解释品之正文分二：初以理证成立，分二：破三时自性成立，破自性成立之能立。初又分三：破现在与未来自体性成立，次第彼移于他，比量彼移于他法。初又分三：二时
English
Furthermore, by habitually realizing the dependent arising as an illusion in conventional truth, one abandons the afflictions of the three realms, and the peace of nirvana is attained either in this life or, if not attained here, it will be attained in future lives without effort, as Aryadeva said: "If by knowing that nature, one does not attain cessation here, in another life, without effort, one will definitely attain it, like one's karma." As it is said. Those of the Pratyekabuddha lineage, through the stages of hearing, thinking, and meditating, practice as appropriate, but the complete Buddhas have not appeared, and the Shravakas have also been exhausted, yet they are born in empty fields, from the wisdom of heat, or the wisdom of intermediate forbearance, or the wisdom of the path of meditation, without relying on a virtuous friend in this life, but through the power of past merit and aspiration, they are easily born, so in that life, the wisdom of the Pratyekabuddha arises. Second, combining with scripture: In the Sutra of the Mother, the Bodhisattva Sadāprarudita, even abandoning his own body and life, how he sought the Mother is extensively explained, meaning that one should seek in that way. Third, in the commentary on the Root Wisdom of the Middle Way, "The Light of Correct View," there is the name "Examination of Self and Phenomena," which is the explanation of the eighteenth chapter. In the commentary, only the name "Examination of Self" is seen. Fourth, regarding the emptiness of dependent arising time, there are two: refuting the nature of time, and refuting its proof. First, there are three, first, explaining the connection of the chapter: Thus, although the nature of things has been refuted, time has not been refuted before, so it exists, and because it exists, do the causes of those established things also exist? Answer: Because the three times are empty of inherent existence, the causes of those established things also do not exist, and this chapter is composed to show this meaning. Second, explaining the text of the chapter is divided into two: first, establishing through reasoning, divided into two: refuting the establishment of the three times as inherently existent, and refuting the proof of inherent existence. The first is divided into three: refuting the establishment of the present and future as inherently existent, sequentially transferring it to another, comparing that knowledge to another dharma. The first is divided into three: two times
Tibetan
འདས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དགག མ་ལྟོས་པ་དགག དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་ན་འདས་པ་ལ་ལྟོས་པའམ་མ་ལྟོས་པར་ཡོད་དྲང་། གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་མ་འོངས་པ་འདས་པ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ན། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་མ་འོངས་པ་ཆོས་ཅན། འདས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདས་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ངེས་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བར་འདོད་པས་ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་འདས་པའི་དུས་དེ་ན་མེད་པར་གྱུར་ན། ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ་ཅི་ལྟར་འདས་པ་དེ་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ་ལྟོས་ཆོས་ཡོད་པའི་ཚེ་ན་ལྟོས་ས་མེད་ལ། ལྟོས་ས་ཡོད་པའི་ཚེ་ལྟོས་ཆོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག དུས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་སྨིན་པར་བྱེད། །དུས་ཀྱིས་སྐྱེ་རྒུ་སྡུད་པར་བྱེད། །དུས་ཀྱིས་གཉིད་ལོག་སད་པར་བྱེད། །དུས་ལས་འདའ་བ་ཤིན་ཏུ་དཀའ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དུས་རྟག་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པས། དེ་གཉིས་འདས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདས་པ་ལ་ནི་མ་ལྟོས་པར་ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོངས་པ་དེ་གཉིས་འགྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་དངོས་སུ་མ་འོངས་པ་ལ་ད་ལྟར་བ་དང་། བརྒྱུད་ནས་མ་འོངས་པ་ལ་མ་འོངས་པ་བསྙད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འདས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་མ་ལྟོས་པར་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་འདས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་མ་ལྟོས་པར་མ་གྲུབ་པའི་རིམ་པའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དུས་ལྷག་མ་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་མ་ལྟོས་པར་མ་གྲུབ་པ་དང་། ད་ལྟར་དང་འདས་པ་མ་འོངས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་མ་ལྟོས་པ་གཉིས་པོ་བསྣོར་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་ལྟོས་ན། །ཞེས་སོགས་དང་། འདས་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་ལྟོས་འགྱུར་ན། །ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་དང་མ་ལྟོས་པར་དཔྱད་ན་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཆོག་དང་ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་། སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་སྐྱེ་གནས་འཇིག་པ་དང་། འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་དང་། སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྒན་གཞོན་བར་མ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་དངོས་པོ་གསུམ་དང་འབྲེལ་བ་ཕན་ཆད་གཅིག་དང་། སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གཉིས་དང་། གསུམ་ལ་སོགས་པའང་ལྟོས་པ་དང་
Chinese
驳斥依赖过去，驳斥不依赖过去，总结意义。第一：如果现在和未来是自性存在的，那么存在是依赖过去还是不依赖过去呢？如果现在发生和未来依赖过去，那么现在发生和未来，作为法，会存在于过去的时间里，因为自性依赖过去。如果想要避免不确定的过失，现在发生和未来两者在过去的时间里不存在，那么现在发生和未来怎么会依赖过去呢？因为有依赖的法的时候没有依赖处，有依赖处的时候没有依赖的法。第二：其他宗派说：时间使生起成熟，时间聚集众生，时间使睡眠醒来，超越时间非常困难。以这种方式，时间是常法实有，那么这两个不依赖过去而存在吗？不依赖过去，现在和未来这两个是不可能成立的，因为过去直接安立未来为现在，间接安立未来为未来。第三：因为不成立依赖过去和不依赖过去，所以现在发生和未来的时间也不是自性存在的。第二：现在和未来不成立依赖过去和不依赖过去的次第的方式，就是用这个道理要知道剩余的时间，过去、未来、现在不成立依赖和不依赖，现在和过去依赖未来和不依赖未来这两种情况要交替了解，如“过去和未来，如果依赖现在发生”，等等，以及“过去和现在发生，如果依赖未来”，等等，这些段落应该翻译。第三：就像三种时间互相依赖和不依赖进行观察时不存在一样，同样用上、下、中等概括的生、住、灭，以及欲界、色界、无色界，以及有学、无学、非有学非无学，以及老、中、青等互相依赖的事物，与三相关联，从此以后，用一等概括的二和三等也是依赖和
English
Refuting dependence on the past, refuting non-dependence on the past, summarizing the meaning. First: If the present and future exist inherently, then does existence depend on the past or not depend on the past? If the present and future that occur depend on the past, then the present and future that occur, as a dharma, will exist in the past time, because they inherently depend on the past. If you want to avoid the fault of uncertainty, and the present and future do not exist in that past time, then how can the present and future depend on the past? Because when there is a dharma to depend on, there is no place to depend on, and when there is a place to depend on, there is no dharma to depend on. Second: Other schools say: Time ripens what arises, time gathers beings, time awakens from sleep, it is very difficult to transcend time. In this way, time is a permanent substance, so do these two exist without depending on the past? It is not possible for the present and future to be established without depending on the past, because the past directly establishes the future as the present, and indirectly establishes the future as the future. Third: Because it is not established to depend on the past and not depend on the past, therefore the time of the present and future is also not inherently existent. Second: The way in which the present and future are not established as dependent on the past and not dependent on the past is that, by this reasoning, one should know that the remaining times, past, future, and present, are not established as dependent and non-dependent, and that the two situations of present and past depending on the future and not depending on the future should be understood alternately, such as "the past and the future, if they depend on the present," and so on, and "the past and the present, if they depend on the future," and so on, these passages should be translated. Third: Just as the three times do not exist when examined as mutually dependent and non-dependent, similarly, birth, abiding, and cessation, summarized by superior, inferior, and intermediate, and the desire realm, form realm, and formless realm, and learners, non-learners, and neither, and old, middle, and young, etc., are mutually dependent things, related to the three, and from then on, two and three, etc., summarized by one, etc., are also dependent and
Tibetan
མ་ལྟོས་པར་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མཆོག་དང་ཐ་མ་གཉིས་དག་ནི། །གལ་ཏེ་འབྲིང་ལ་ལྟོས་འགྱུར་ན། །ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་དགག་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་པོ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དུས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། དེའི་ཚད་སྐད་ཅིག་དང་ཐང་ཅིག་དང་། ཡུད་ཙམ་ནས་བསྐལ་པའི་བར་དུ་གསུངས་པས་དེའི་ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་འདི་ལྟར་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་གནས་པའམ་གནས་པ་ཞིག་ཚད་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་དྲང་། དང་པོ་ལྟར་ན་དུས་ནི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཀྱིས་འཛིན་པར་མི་བྱེད་དེ། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་བྱ་བྱེད་འགལ་ཞིང་དུས་གཉིས་པར་མེད་པས་ཚད་ཀྱིས་གཟུང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་དུས་དེ་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཀྱིས་ཅི་ལྟར་བཟུང་ཞིང་གདགས་པར་བྱ་སྟེ། མི་འཐད་པར་ཐལ། གལ་ཏེ་དུས་གནས་པ་ཞིག་ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཀྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་གང་ཞིག་ཚད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དུས་གནས་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །ཅི་སྟེ་སྙམ་ན་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་ཡོད་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་དུ་རུང་བ་ཡིན་པས་དེས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མར་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པས། སྐད་ཅིག་གི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་ནི་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་གལ་ཏེ་རང་གི་སྡེ་པ་དག་སྐད་ཅིག་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་དུས་གནས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་དུས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་སྨྲའི་དངོས་མེད་ཀྱི་དུས་ནི་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྔར་བཀག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟེན་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ན། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དུས་ལྟ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭའི་རྣོ་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འཕགས་པ་གླང་པོ་རྩལ་གྱི་མདོ་ལས། གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་འགའ་ཡོད་ན། །རྒྱལ་བ་ཉན་ཐོས་བཅས་པས་དེ་མཁྱེན་འགྱུར། །ཐེར་ཟུག་ཆོས་རྣམས་མྱ་ངན་འདས་མི་འགྱུར། །མཁས་རྣམས་ནམ་ཡང་སྤྲོས་པ་མེད་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ
Chinese
因此，应当知道，如果不依赖于其他事物进行观察，事物本身就是空性的。如果说“最高和最低的两种事物，如果依赖于中间的事物”，等等这些内容需要翻译。第二，驳斥自性成立的论证，分为两部分：驳斥论证的量，以及驳斥论证的事物。第一部分是：如果时间是自性存在的，因为它的量被说成是刹那、短时、瞬间直到劫，所以它的量是存在的。如果量是自性成立的，那么时间要么不驻留在第二个刹那，要么驻留，然后通过量来把握。如果像第一种情况那样，时间就不会被刹那等量所把握，因为它不驻留在第二个刹那。这是因为，产生的刹那本身就存在作用和不作用的矛盾，并且在第二个时间不存在，因此无法被量所把握。如果像第二种情况那样，时间如何被刹那等量所把握和施设呢？这是不合理的。如果存在一个驻留的时间，它会被刹那等量所把握，但实际上并不存在任何可以被量所把握的驻留的时间。如果有人这样认为，如果存在与事物不同的时间，那么它应该能够显现给世俗的现量，但仅仅因为没有观察到这种不同，它就被否定了。由于事物通过前后不同的刹那性推理而成立，因此与刹那的自性事物不同的时间是无法把握的。第二部分是，如果你们自己的宗派认为，不存在与刹那性的事物不同的驻留时间，即使如此，由于事物是存在的，所以依赖于它而安立的时间是自性存在的，哪里会有不存在的事物的时间呢？它是不存在的。如果有人这样认为，由于先前驳斥的方式，任何作为所依的事物都不存在，那么依赖于它的时间怎么会存在呢？因为它没有所依。就像兔角的锐利一样。第二，与经文结合：世尊也在《圣象力经》中说：“如果诸法有某种自性，那么胜者及其声闻弟子们就会知道它。恒常的诸法就不会入于寂灭。智者们也永远不会没有戏论。”
English
Therefore, it should be known that if one observes without relying on other things, things themselves are empty. If it is said that "the two things, the highest and the lowest, if they depend on the middle thing," etc., these contents need to be translated. Second, refuting the proof of self-existence is divided into two parts: refuting the measure of proof and refuting the thing of proof. The first part is: If time is self-existent, because its measure is said to be a moment, a short time, an instant up to a kalpa, so its measure exists. If the measure is self-established, then time either does not reside in the second moment, or it resides, and then it is grasped by the measure. If it is like the first case, then time will not be grasped by the measure of moments, etc., because it does not reside in the second moment. This is because the moment of arising itself has the contradiction of acting and not acting, and it does not exist in the second time, so it cannot be grasped by the measure. If it is like the second case, how can time be grasped and established by the measure of moments, etc.? This is unreasonable. If there is a residing time, it will be grasped by the measure of moments, etc., but in reality there is no residing time that can be grasped by the measure. If someone thinks like this, if there is time different from things, then it should be able to appear to worldly perception, but just because this difference is not observed, it is negated. Since things are established by the inference of momentary differences between before and after, the time different from the self-nature of momentary things cannot be grasped. The second part is, if your own sect believes that there is no residing time different from momentary things, even so, since things exist, the time established based on it is self-existent, where would there be time of non-existent things? It does not exist. It's like the sharpness of a rabbit's horn. Second, combined with scripture: The Blessed One also said in the Sutra of the Noble Elephant Strength: "If dharmas have some self-nature, then the Victorious One and his Shravaka disciples would know it. Constant dharmas would not enter into Nirvana. The wise would never be without elaboration."