Tibetan
ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་སྨྲ་བ་ལས། དང་པོ་གཉིས་པོ་འདིར་བཀག་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་ནས། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་འཇུག་པར་ཕྱི་མ་དགག་པར་མཛད་དེ། རིག་པའི་ངོ་བོ་ནི་འདིར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་དང་། འཇུག་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མི་འགག་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་གནད་གཅིག་གོ །དེས་ན་ལས་ཐ་སྙད་དུ་འགགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མི་འགག་པའི་དོན་ནི། འབྲས་བུ་འབྱིན་གྱི་བར་དུ་ལས་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་ན་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་ན་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལས་དང་འབྲས་བུའི་བར་སྐབས་དེར་སྦྲེལ་བྱེད་གཞན་དོན་མེད་དེ། བར་དེར་ལས་མེད་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར། དོན་འདི་མ་རྟོགས་པར་བོད་ཀྱི་དབུ་མ་པར་རློམ་པ་དག་བར་སྐབས་དེར་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བས་སྦྲེལ་བར་འདོད་པ་ནི་སྔར་གྱི་གསུམ་པོ་ལས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་དམན་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་རྒྱས་པར་འཇུག་པའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན། རང་བཞིན་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་བྱས་པར་ཐལ་བས་དགག་པ། རྣམ་སྨིན་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ལས་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལས་ནི་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ལ་སྔར་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ལས་ནི་མ་བྱས་པར་ཐལ་བར་འདོད་ན་མཚམས་མེད་ལ་སོགས་པའི་ལས་མ་བྱས་ཀྱང་། དེའི་འབྲས་བུ་དང་ཕྲད་པའི་འཇིགས་པར་འགྱུར་ལ། དགེ་སྦྱོང་གི་མི་ཚངས་སྤྱོད་མ་བྱས་ཀྱང་དེ་དགོས་པས་ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་པའང་ལས་མ་བྱས་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། བུམ་པ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། འབྲས་བུ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མ་བྱས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསོད་ནམས་ཁོ་ན་དང་། སྡིག་པ་ཁོ་ན་བྱེད་པའི་གང་ཟག་དག་ལ་རིམ་པ་ལྟར། བསོད་ནམས་ཅན་དང་། སྡིག་ཅན་ཞེས་བཟང་ངན་ཅན་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའང་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མ་བྱས་པའི་སྡིག་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ནི་ལས་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྨིན་པར་གྱུར་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་རྣམ་སྨིན་སྐྱེད་པར་འ
Chinese
说的是产生果实。考虑到前两者已经被驳斥，圣天论师在《入行论》中驳斥了后者，说：“智慧的自性，在此处是不自生的”，以及“入行论中说，自性是不灭的”，要点是一样的。因此，业在名言上是灭的，但自性上是不灭的，意思是，在产生果实之前，业不是没有，因为没有就会变成断灭。也不是有，因为有就会变成常。因此，业和果之间不需要其他的连接，因为不承认其间没有业。不理解这个道理，自诩为藏地中观师的人，认为其间需要用坏灭的事物来连接，这比之前的三个更加低劣。在《入行论》的难解疏中已经详细阐述了驳斥和建立。第二部分分为两点：揭示对自性存在的妨害，驳斥对自性成立的辩护。第一部分分为两点：以不造作的过失来驳斥，以异熟无尽的过失来驳斥。第一点是：如果业没有自性的理由不成立，如果业有自性，那么业无疑会变成常，因为业是自性存在的。如果承认，那么业就变成不是造作的，因为对于常法来说，没有先前没有的差别。如果认为业不是造作的，那么即使没有造作无间罪等业，也会面临与其果报相遇的恐惧。即使没有进行沙门的非梵行，也需要它，那么安住于梵行就不是没有造作业的过失，而且毫无疑问，所有“做瓶子”等等的世间名言也会与之相违，因为所有这些果实即使没有造作也是存在的。对于仅仅行善和仅仅作恶的人，依次区分为有福德者和有罪者，也就是区分好坏，也是不合理的，因为有未造作的罪恶和福德。第二点是：如果业有自性，那么这个业在异熟成熟之后，还会一次又一次地产生异熟。
English
It speaks of producing fruit. Considering that the first two have already been refuted, the glorious Chandrakirti refuted the latter in the Entering the Middle Way, saying, "The nature of wisdom is not self-born here," and "It is said in the Entering the Middle Way that self-nature is not extinguished," the point is the same. Therefore, the meaning that karma is extinguished nominally but not extinguished by nature is that karma is not non-existent until the fruit is produced, because if it were non-existent, it would become annihilation. Nor is it existent, because if it were existent, it would become permanent. Therefore, there is no need for other connections between karma and fruit, because it is not admitted that there is no karma in between. Those who do not understand this point and claim to be Tibetan Madhyamikas think that it is necessary to connect them with decaying things in between, which is even inferior to the previous three. The refutation and establishment have been explained in detail in the difficult commentary on the Entering the Middle Way. The second part is divided into two points: revealing the harm to self-existence, and refuting the defense of self-establishment. The first part is divided into two points: refuting with the fault of non-action, and refuting with the fault of endless maturation. The first point is: if the reason that karma has no self-nature is not established, if karma has self-nature, then karma will undoubtedly become permanent, because karma is self-existent. If it is admitted, then karma becomes not created, because for permanent dharmas, there is no difference that did not exist before. If it is thought that karma is not created, then even if one does not commit the karma of the five heinous crimes, one will face the fear of encountering its consequences. Even if one does not engage in the non-brahmacharya of a renunciate, it is necessary, then abiding in brahmacharya is not the fault of not creating karma, and there is no doubt that all worldly expressions such as "make a pot" will also contradict it, because all these fruits exist even if they are not created. For those who only do good and only do evil, distinguishing them in order as virtuous and sinful, that is, distinguishing good and bad, is also unreasonable, because there are uncreated sins and merits. The second point is: if karma has self-nature, then this karma will produce maturation again and again after the maturation has ripened.
Tibetan
གྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ལས་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་རྒྱུན་དུ་གནས་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་དགག འབྲས་བུ་ལུས་དགག རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་ཅེས་པ་དང་། ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་ཞེས་གསུངས་པས་དེའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མིན་ན། ལས་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ལས་འདི་ཉོན་མོངས་བདག་ཉིད་ལ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། དེའི་འབྲས་བུ་ལུས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུས་ལ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཅི་ལྟར་བརྗོད་དེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དེས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་ལུས་རྣམས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་མདོ་ལས་བསྟན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཟ་བ་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། མ་རིག་པས་ཡང་དག་པས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མིག་བསྒྲིབས་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་ཞིག་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་ཟ་བ་པོ་ཡིན་ལ། ཟ་བ་པོ་དེ་ཡང་སྔར་གྱི་ལས་བྱེད་པ་པོ་དེ་ལས་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་ཅིང་། ལས་བྱེད་པ་པོ་དེ་ཉིད་དེ་ཡང་མ་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཟ་བ་པོ་ཡོད་པས་ལས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཟ་བ་པོ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ལས་འདི་ནི་རྐྱེན་བརྟག་པར་བཀག་པས་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཅིང་། རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བས་རྐྱེན་མིན་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཡང་མེད་ལ། གལ་ཏེ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་མེད་ན་ལས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ག་ལ་ཡོད་ཅིང་། ཅི་སྟེ་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མིན་ན། འབྲས་བུ་དེ་ལ་སྤྱོད་པ་པོའམ་ཟ་བ་པོ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་ཚུལ་དཔེས་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་དཔེའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན། བདག་གིས་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ནི། །བདག་གིས་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་མདོ་ལས་གསུངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བཀག་པས་འབྲ
Chinese
因此。因为业在先前存在并持续存在。第二，有三点：破除因——烦恼，破除果——身体，破除异熟的受用者。第一点是：如果说业自性存在，因为经中说“以无明为缘而有行，以取为缘而有有”，所以有其因——烦恼。答：那些烦恼并非真实存在，因为是依缘而生。如果那些烦恼并非真实存在，那么业怎么会真实存在呢？因为此业以烦恼为自性，依于烦恼而生。第二点是：如果说业和烦恼自性存在，因为有其果——身体。答：对于身体，作为有法，怎么能说自性存在呢？因为身体空性于业和烦恼。这是周遍的，因为经中说业和烦恼是身体的因。第三点是：如果认为业和烦恼自性存在，因为有异熟的受用者。答：异熟的受用者并非自性成立，因为以无明遮蔽了以正见智慧的眼睛的众生，凡是具有贪爱的就是受用者。而且，受用者并非与之前的业的作者是不同的事物，也不是业的作者本身。如果说有不可说是同一或他异的受用者，所以业存在。答：受用者也并非自性成立，因为此业已被遮止观察因缘，所以不是从因缘所生，并且由于成为无因而太过分，所以也不是从非因缘所生。因此，业的作者也不存在。如果业和作者不存在，那么从业所生的果又怎么会存在呢？如果果不存在，那么对于果的受用者或享用者又怎么会存在呢？因为是不成立的。第三，以譬喻说明虽然没有自性，但在名言中安立的方式，有二：论典中著名的譬喻，世间中著名的譬喻。第一是：如果那样，那么“我所造的业，我将各自感受”，这样经中所说的业和果的关系全部被遮破，那么果
English
Therefore. Because karma exists in the past and continues to exist. Secondly, there are three points: refuting the cause - afflictions, refuting the result - the body, and refuting the enjoyer of the ripening. The first point is: If it is said that karma exists by its own nature, because the sutra says "Conditioned by ignorance, there is action; conditioned by grasping, there is existence," therefore there is its cause - affliction. Answer: Those afflictions are not truly existent, because they arise dependently. If those afflictions are not truly existent, then how can karma be truly existent? Because this karma has the nature of affliction and arises dependent on it. The second point is: If it is said that karma and affliction exist by their own nature, because there is its result - the body. Answer: For the body, as a subject, how can it be said to exist by its own nature? Because the body is empty of karma and affliction. This is pervasive, because the sutra says that karma and affliction are the cause of bodies. The third point is: If it is thought that karma and affliction exist by their own nature, because there is an enjoyer of the ripening. Answer: The enjoyer of the ripening is not established by its own nature, because the being whose eye is obscured by ignorance with correct view and wisdom, whoever has craving is the enjoyer. Moreover, the enjoyer is not a different entity from the previous doer of karma, nor is it the doer of karma itself. If it is said that there is an enjoyer who cannot be said to be the same or different, therefore karma exists. Answer: The enjoyer is also not established by its own nature, because this karma has been prevented from being examined for conditions, so it is not born from conditions, and because it is too much to become without cause, so it is also not born from non-conditions. Therefore, the doer of karma also does not exist. If karma and the doer do not exist, then how can the result born from karma exist? If the result does not exist, then how can there be an enjoyer or consumer of the result? Because it is not established. Thirdly, there are two examples to illustrate how to establish in name even though there is no self-nature: examples famous in treatises, and examples famous in the world. The first is: If that is the case, then "The karmas I have done, I will experience individually," so the relationship between karma and result mentioned in the sutra is completely refuted, then the result