Tibetan
སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་འཁོར་འདས་བཀག་མོད་ཀྱི་དེ་ལ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་དེ། ཉོན་མོངས་པའི་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཡང་སྔ་མ་ལྟར་བླང་བྱ་དང་། ལེན་པ་པོ་ལ་དཔྱད་ན་མཚུངས་ཏེ། རེ་ཤིག་བླང་བྱ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་མི་འཆིང་ཞིང་དེ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་པོར་སྐྱེས་པ་གཉིས་པར་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའི་སེམས་ཅན་ཡང་ཆོས་ཅན། མི་འཆིང་ཞིང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཡིན་ན། སྔ་མ་འདུ་བྱེད་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་མཚུངས་ལ། རྟག་པ་ཡིན་ན་བཅིང་ཐར་གྱི་བྱ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཅིང་པ་དགག་པ། གྲོལ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉེར་ལེན་དང་བཅས་མ་བཅས་ལ་བརྟག་སྟེ་དགག བཅིང་བྱ་བཅིང་བྱེད་ཀྱི་དུས་ལ་བརྟག་སྟེ་དགག ལས་ལ་དུས་གསུམ་དུ་དཔྱད་དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་འདུ་བྱེད་དམ་གང་ཟག་འགའ་ཞིག་འཆིང་ན། བཅིང་བྱ་ཉེར་ལེན་སྔར་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཞིག་འཆིང་དྲང་། དེ་ལ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་པ་འཆིང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་པ་ཡང་མི་འཆིང་སྟེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བས་བཅིང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་གནས་སྐབས་གང་ཞིག་འཆིང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཉེར་ལེན་ཡོད་མེད་དངོས་འགལ་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལྕགས་སྒྲོག་སྔར་གྲུབ་པས་ལྷ་བྱིན་འཆིང་བ་ལྟར། བཅིང་བྱ་འདུ་བྱེད་དམ་གང་ཟག་གི་སྔ་རོལ་ན་འཆིང་བར་བྱེད་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན། དེས་དེ་དག་འཆིང་ལ་རག་ན་འཆིང་བྱེད་སྔར་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་མེད་དེ། རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བཅིང་བྱའི་སྔར་གྲུབ་ན་བཅིང་བྱ་དང་འབྲེལ་བ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བཅིངས་པ་སུན་འབྱིན་པའི་ལྷག་མ་ནི་སྔར་སོང་བ་དང་མ་སོང་བ་དང་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་བཀག་པས་བསྟན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རེ་ཤིག་བཅིངས་པ་མི་བཅིང་སྟེ་ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མདོ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐབས་གསུངས་ལས་གྲོལ་བ་ཡོད་ལ། དེ་ཡོད་པས་བཅིངས་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གྲོལ་བ་ཉིད་དཔྱད་ན་བཅིང་བའམ་མ་བཅིངས་པ་ཞིག་ལ་ཡོད་དྲང་། དེ་ལ་རེ་ཤིག་བཅིངས་པ་ནི་མི་གྲོལ་ཏེ། བྱ་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱི
Chinese
各自破斥。第一，如是虽然遮止了轮涅，然彼具有实物自性，以其被烦恼的铁锁束缚，且有从中解脱之故，若如是想。然于彼，亦如先前一样，就所取和能取进行观察，则相同。略言之，所取有为诸法，是法。不被业和烦恼所束缚，且不从彼解脱，以其是第一刹那生，第二刹那灭之法故。近取者有情亦是法。不束缚且不解脱，若为无常，则如先前有为一样，过失相同。若为常，则系缚解脱之作用不应理之故。第二有二，破斥系缚，破斥解脱。第一有三，就具有近取和不具有近取进行观察而破斥，就系缚之所系缚和能系缚之时进行观察而破斥，就业于三时进行观察而破斥。第一，若近取贪等系缚有为或某补特伽罗，则应理系缚之所系缚是近取先前存在或不存在之物。其中，不系缚具有近取者，以其无意义之故。亦不系缚不具有近取者，以其互相违背，不能系缚之故。除彼二者之外，又有什么情况可以系缚呢？以具有近取和不具有近取是直接相违，故无第三品之故。第二，如铁锁先前成立而系缚天授一样，若系缚之所系缚有为或补特伽罗之前，存在系缚者贪等，若彼依赖于彼等系缚，则能系缚先前成立者亦不存在，以其无所依之故。且若所系缚先前成立，则无需与所系缚相关联之故。第三，了知通过遮止对已系缚进行驳斥之剩余部分，即对已逝、未逝和正逝之行事进行遮止而显示。略言之，应翻译念诵“已系缚不系缚”等之故。第二，若经中宣说了脱之方便，故有解脱，且以彼存在，故亦存在系缚，若如是说。则应理观察解脱，存在于已系缚或未系缚之物上。其中，已系缚者不解脱，以二者作用互相违背之故。
English
Refutations individually. First: Although cyclic existence and nirvana are thus negated, they nevertheless possess the nature of entities, since they are bound by the iron chains of afflictions and there is liberation from them. If you think like that, then in that case, just as before, it is the same if you examine what is to be taken up and the taker. Briefly, the conditioned phenomena that are to be taken up are dharmas. They are not bound by karma and afflictions, nor will they be liberated from them, since they are by nature such that they arise in the first moment and disintegrate in the second. Sentient beings, who are the takers, are also dharmas. They are not bound and will not be liberated. If they are impermanent, then the fault is the same as before with conditioned phenomena. If they are permanent, then the activity of binding and liberation is not appropriate. Second, there are two: refuting binding and refuting liberation. First, there are three: refuting by examining whether or not they are accompanied by taking up, refuting by examining the time of what is to be bound and what binds, and refuting by examining karma in the three times. First: If attachment and so forth, which are the objects of taking up, bind conditioned phenomena or some person, then it should be examined whether what is to be bound is something that already exists or does not exist. In that case, what is accompanied by taking up will not be bound, since it is pointless. What does not have taking up will also not be bound, since they are mutually contradictory and cannot bind. What other situation could bind, since having and not having taking up are directly contradictory, so there is no third category? Second: If, like a chain that is already established binding Devadatta, attachment and so forth, which bind, exist before the conditioned phenomena or person that is to be bound, then if they depend on those to bind, then what binds, which was already established, also does not exist, since it has no basis. And if what is to be bound is already established, then there is no need for a connection with what is to be bound. Third: It should be understood that the remainder of refuting what has been bound is shown by preventing the activity of going to what has passed, has not passed, and is being gone to. Briefly, it is because the recitation of "what has been bound does not bind" and so forth should be translated. Second: If there is liberation because the means of liberation are taught in the sutras, and because that exists, there is also binding, then if you say that, then it should be examined whether liberation exists in something that is bound or not bound. In that case, what is bound is not liberated, since the two activities are mutually contradictory.
Tibetan
ར་རོ། །མ་བཅིངས་པ་ཡང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བཅིངས་པ་ལ་གྲོལ་བ་མི་རུང་བས་བཅིངས་པ་དེ་གྲོལ་བཞིན་པ་ཡིན་པར་རྟོག་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བཅིངས་དང་གྲོལ་བ་དུས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན། དེ་གཉིས་བྱ་བ་འགལ་བ་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་མུན་བཞིན། གསུམ་པ་བཀག་པ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤང་བ་ནི། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དག་དེ་ལྟར་འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་གཉིས་མེད་ན་བདག་འཁོར་བའི་འབྲོག་དགོན་པ་ལས་བརྒལ་ནས་ནམ་ཞིག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར། ནམ་ཞིག་མྱང་འདས་བདག་གིར་འགྱུར་ཞེས་སྲིད་ཞི་ལ་སྤང་བླང་དུ་འདུན་པ་ཆེན་པོ་དང་། དེས་ཀུན་ནས་སླང་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་པ་སྤངས་ཤིང་ཞི་བ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ནི་ལེན་པ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་བདག་གིར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དེ་ལྟར་གང་དག་འཛིན་པ་ཆོས་ཅན། དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་རྩོམ་པ་ཅི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བས་ཉེར་ལེན་ལ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤང་བླང་གཉིས་སམ། བདག་དང་བདག་གི་བ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཚུལ་ཅི་ལྟ་བུས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་རྙིང་པ་བསལ་བར་བྱ་བའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། སྲིད་ཞི་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྤང་བྱ་འཁོར་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞིང་། བླང་བྱ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཅི་ཞིག་ཡིན་པར་བརྟགས་ཏེ། གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པ་ལ་དེ་ལྟར་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། ནམ་མཁའ་རིན་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། དྲི་མ་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་བའི། །ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་པས་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི། འཕགས་པ་བདུད་འདུལ
Chinese
如果未被束缚，也不会解脱，因为解脱是无意义的。如果认为被束缚之物无法解脱，因此被束缚之物正在解脱，这也是不合理的。如果那样，束缚和解脱会同时发生，因为这两者是相反的行为，不可能同时存在，就像光明和黑暗一样。第三，避免对否定的过度推论是：小乘部派认为，如果轮回和涅槃没有区别，那么我何时才能超越轮回的荒野和寂静之处，何时才能获得涅槃？他们对轮回和寂静抱有强烈的取舍之心，因此依止善知识，持守戒律，闻思修等等，所有为了舍弃轮回、获得寂静的行为都将变得毫无意义。如果有人这样认为，那么，我将不取任何事物而入涅槃，涅槃将成为我的。像这样执着的人，他们所发起的一切努力，即使在世俗谛中也无法入涅槃，因为他们对五蕴的执着非常强烈，因为在没有成立取舍二者，或者我和我所的情况下，却颠倒地看待它们。那么，以什么样的方式才能入涅槃呢？对于法界胜义谛，所谓的涅槃，既没有新生的功德，也没有需要去除的旧过患，当直接证悟到这一点时，就可以说是在名言上入了涅槃。因为轮回和寂静从一开始就没有成立，而是平等性，所以要舍弃的轮回是什么？要获得的涅槃又是什么？因为从一开始就没有成立，却如此去分别。这阐明了中观宗的“尽而不生”的见解。《虚空藏经》中说：“此中无有当除者。”等等。《现观庄严论》中说：“垢尽及无生，说为智菩提。”等等，与此意义相同，因此与实有宗派有所区别。第二，与圣典结合：《降伏魔军经》
English
If one is not bound, one will not be liberated either, because liberation is meaningless. If it is thought that liberation is impossible for that which is bound, and therefore that which is bound is in the process of being liberated, that is also unreasonable. If that were the case, bondage and liberation would occur simultaneously, because these two are contradictory actions and cannot exist at the same time, like light and darkness. Third, avoiding excessive inferences from negation: The Shravaka schools think that if samsara and nirvana are no different, then when will I transcend the wilderness and solitude of samsara, and when will I attain nirvana? They have a strong desire to accept and reject samsara and peace, and therefore rely on spiritual friends, uphold morality, study, contemplate, meditate, etc. All actions that are engaged in for the purpose of abandoning samsara and attaining peace will become meaningless. If someone thinks like this, then, I will enter nirvana without taking anything, and nirvana will become mine. Those who cling in this way, all the efforts they initiate, even in conventional truth, cannot enter nirvana, because their attachment to the aggregates is very strong, because in the absence of establishing acceptance and rejection, or self and what belongs to self, they view them perversely. So, in what way can one enter nirvana? For the ultimate truth of the realm of Dharma, so-called nirvana, there is neither newly arising merit nor old faults to be removed. When directly realizing this, it can be said that one has entered nirvana in name only. Because samsara and peace have not been established from the beginning, but are equality, what is the samsara to be abandoned? And what is the nirvana to be attained? Because it has not been established from the beginning, yet it is distinguished in this way. This clarifies the Madhyamaka view of 'exhaustion without arising.' The Akashagarbha Sutra says, 'There is nothing to be removed here.' etc. The Ornament of Clear Realization says, 'The exhaustion of defilements and non-arising are called wisdom and enlightenment.' etc., which has the same meaning, and therefore it is different from the schools that speak of inherent existence. Second, combining with scripture: The Noble Subduing Mara.