Tibetan
ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རྒྱལ་བས་ཆོས་བཤད་དེ། །འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་དེ་ལྟར་ལྟོས། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་བདག་དང་མི་མེད་དེ། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་འདི་འདྲའོ། །དགེ་དང་ནག་པོའི་ལས་རྣམས་མི་འཇིག་སྟེ། །བདག་གིས་བྱས་པ་བདག་གིས་མྱོང་བར་འགྱུར། །ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་དབང་མེད་པ། །གསོག་དང་གསོབ་ཏུ་གྱུར་པ་དབུ་བ་བཞིན། །སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུར་རྟག་ཏུ་སྟོང་། །སྒྲ་ཡིས་བཤད་ཀྱང་དེ་དག་དབེན་པ་ཡིན། །བྲག་ཕུག་རི་དང་གཅོང་རོང་ཀླུང་རྣམས་སུ། །རྐྱེན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བྲག་ཆ་འབྱུང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་འདུས་བྱས་འདི་ཀུན་རིག་པར་གྱིས། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསྟན་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། དབུ་མ་རྩ་བའི་རྣམ་བཤད་ཡང་དག་ལྟ་བའི་འོད་ཟེར་ལས། བདག་གིས་བྱས་པ་དང་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་དགག་པ། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འབྲེལ་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་མཐའ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་ཡང་དག་པར་མ་སྐྱེས་པར་གྲུབ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བས་འདུ་བྱེད་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གྲུབ་ལ། དེ་ལ་བརྫུན་པས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རིག་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ལུང་ལས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པ། ལུང་དོན་གཞན་དུ་རྟོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདུ་བྱེད་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་དེ་དག་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་བརྫུན་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྔར་བཤད་པའི་རིག་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གྲུབ་བཞིན་དུ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོར་སྣང་བས་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་གྲུབ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་འདུས་བྱས་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྫུན་པ་ཡིན་ལ། མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེན་པ་དམ་པའོ། །ཞེས་དང་།
Chinese
世俗谛中佛说诸法，当观有为与无为。胜义谛中无我与人，一切众生相如是。善与不善诸业不坏灭，自作者受自作果。业果不会转移，无因亦不受报。一切有为法如幻无自在，如聚沫与水泡。如幻如阳焰，恒常是空性，虽以言语说，然彼皆寂静。岩洞山谷与幽壑，如因缘生出岩石纹。如是当知一切有为法，一切众生如幻如阳焰。如是等等宣说了，应如前述般了知其教法。第三，中观根本释·真实见之光中，名为“观察自作与他作”，即第十二品之释。第三，依缘起之事物仅以自性空性分二：事物仅有之体性之遮破，及彼之立宗之遮破。初者分三，初、分别品之关联是：如是内外诸法，已遮止从四边生，成立未真实生，然于无明障翳者前，显现为生等，故成立行是欺诳之法性。为显示彼遍及虚妄，故造此分别品。二、分别品之正文分二，初、以理成立，又分二：以圣言成立无自性，及遮止于圣言义作异解。初者是：内外之行，彼等如幻化之人般虚妄无自性，即内外一切诸法，如前所说，以理已成立无生，然于无明障翳者前，显现为生之事物，故成立为欺诳之法性，因此，因与遍皆已成立。世尊说：诸比丘，凡是欺诳之法性之有为法，彼即是虚妄，不欺诳之法性之涅槃，彼即是胜义谛。如是说。
English
In conventional truth, the Buddha taught the Dharma, observe conditioned and unconditioned things in that way. In ultimate truth, there is no self and no person, such is the nature of all beings. Virtuous and non-virtuous actions do not perish, the doer experiences the results of their own actions. The fruits of actions do not transfer, nor are they experienced without a cause. All existence is like an illusion, without control, like foam and bubbles. Like illusions and mirages, they are always empty, though spoken of with words, they are all solitary. In caves, mountains, ravines, and valleys, just as cracks appear in rocks due to conditions, likewise, understand all conditioned things in this way, all beings are like illusions and mirages. Thus and so forth it was taught, and the way of teaching should be understood as before. Thirdly, from the commentary on the Root Verses on the Middle Way, "The Light of True View," the examination of "Actions Done by Oneself and Actions Done by Others," which is the explanation of the twelfth chapter. Thirdly, the emptiness of dependent arising, merely as objects, is divided into two: refuting the nature of objects merely as they are, and refuting the proof of that. The first has three parts, the first being the connection of the chapter: Thus, since the arising of outer and inner phenomena from the four extremes has been refuted, it is established that they do not truly arise, yet to those with the dimness of ignorance, they appear as arising and so forth, thus it is established that compounded things are of the nature of deception. Because it is shown that falsehood pervades them, this chapter is composed. Secondly, the text of the chapter has two parts, the first being establishment through reasoning, which also has two parts: establishing the absence of inherent existence from scripture, and refuting the imputation of other meanings to the meaning of scripture. The first is: Those outer and inner compounded things are false and without inherent existence, like illusory beings, that is, all outer and inner phenomena, as previously explained, have been established as without arising through reasoning, yet to those with the dimness of ignorance, they appear as things that arise, thus it is established as the nature of deception, therefore, both the reason and the pervasion are established. The Bhagavan said: Monks, whatever compounded things are of the nature of deception, that is false, and whatever un-deceptive nature is Nirvana, that is the ultimate truth. Thus it is said.