Tibetan
་པོ་འདི་ཕུང་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པར་གྱུར་ན་ཕུང་པོ་འདི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གྲུབ་ན་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་ཅིང་། མ་གྲུབ་ན་སྐྱེ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འགག་པའི་ཆར་གཏོགས་པའི་ཕུང་པོ་སྔ་མ་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་ཆར་གཏོགས་པའི་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་དེ་དག་འབྱུང་བར་མཐོང་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་དེ་ལས་རྒྱུ་ཕུང་པོ་སྔ་མ་འདི་རྫས་གཞན་དུ་འགྱུར་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་བྱས་པ་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་བྱས་པར་འགྱུར་ཞིང་། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཕུང་པོ་སྔ་མ་འདི་ལས་འབྲས་བུ་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་འདི་རྫས་གཞན་ཡིན་ན། རྒྱུ་གཞན་དེ་དག་གིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་བྱས་པས་འབྲས་བུ་གཞན་བྱས་པར་འགྱུར་ན་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་ཉིད་མ་གྲུབ་སྟེ། ཅིག་ཆར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་ན་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་དོན་མེད་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་བྱས་དགག་པ་དང་། གཞན་བྱས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དེ་སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་བྱས་ནས་འདི་ལ་བྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གང་གིས་གང་ཟག་དེར་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་བྱས་པས་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་ནི་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་ལ་བཏགས་པའི་གང་ཟག་བདག་གིས་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་བྱས་ན་མིའི་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་པ་པོའི་གང་ཟག་བདག་གིས་མིའི་སྡུག་བསྔལ་བྱས་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། མིའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ལོགས་སུ་ཡོད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཚེ་སྔ་མའི་མི་དང་། ཕྱི་མའི་ལྷའི་གང་ཟག་གཉིས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་གྱི་རྫས་གཞན་ཡིན་པས་མིའི་གང་ཟག་གིས་ལྷར་སྐྱེ་བའི་ལས་བསགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་མའི་ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་བྱས་ནས་ལྷའི་གང་ཟག་ལ་བྱིན་པས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་ལྷའི་གང་ཟག་ཏུ་འདོགས་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་གང་ཟག་གཞན་གྱི་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལེན་པ་པོའི་ངོས་ནས་དགག་པ། སྦྱིན་པ་པོའི་ངོས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་མིའི་གང་ཟག་གཞན་ལས་ནི་ཕྱི་མའི་ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ན་མིའི་གང་ཟག་གཞན་ཞིག་གིས་ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་བྱས་ནས་གང་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལྷའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཅི་
Chinese
如果这个蕴由蕴自身所造，那么这个蕴就不会依赖因缘而生起。如果自生，则生无意义；如果不生，则没有能生者。不能这样认为，因为看到属于灭法的前面的蕴，依赖于这些而生起属于生法的后面的蕴。第二，如果作为果的后面的蕴，与作为因的前面的蕴变成他体，那么他所造的痛苦就变成由其他的因而造。如果作为因的前面的蕴，与作为果的后面的蕴是他体，那么那些其他的因造了那个痛苦，就变成造了其他的果。即使如此，因果是他体的观点仍然不能成立，因为不是同时存在。如果存在，则相互依赖变得没有意义，因此会变成不是因果。第二分为二：破斥自造和他造。第一，如果痛苦不是由痛苦自身所造并给予此人，而是由痛苦所安立的那个补特伽罗自身造了那个痛苦，因此痛苦是由我所造，如果这样想。这也是不行的，如果由安立于那个痛苦自身的补特伽罗我造了那个痛苦，那么人的痛苦的作者补特伽罗我，以及人的痛苦所造的补特伽罗，有法。除了人的痛苦之外还有什么呢？因为单独存在是不合理的，因为没有观照到与它相异的事物。第二，如果前世的人和后世的天人的补特伽罗二者不是一体，而是他体，因此人的补特伽罗通过积累转生为天人的业，造了后世天人的痛苦并给予天人的补特伽罗，因此痛苦被安立为天人的补特伽罗。如果痛苦是由其他的补特伽罗所造，如果这样认为。破斥它分为二：从接受者的角度破斥，从给予者的角度破斥。第一，如果后世天人的痛苦是从前世的人的其他补特伽罗所生，那么其他人的补特伽罗造了天人的那个痛苦之后，应该给予谁的天人的补特伽罗，有法。除了天人的痛苦之外还有什么呢？
English
If this aggregate were made by the aggregate itself, then this aggregate would not arise dependent on causes and conditions. If it arose on its own, then birth would be meaningless; if it did not arise, then there would be no producer. It is not possible to think so, because it is seen that the later aggregates belonging to the category of arising arise dependent on these former aggregates belonging to the category of cessation. Second, if the later aggregate, which is the result, becomes a different substance from the former aggregate, which is the cause, then the suffering caused by it would become caused by another cause. If the former aggregate, which is the cause, is a different substance from the later aggregate, which is the result, then if those other causes caused that suffering, it would become causing another result. Even so, the view that cause and effect are different substances is still not established, because they do not exist simultaneously. If they exist, then mutual dependence becomes meaningless, therefore it would become not being cause and effect. The second is divided into two: refuting self-creation and refuting other-creation. First, if the suffering is not caused by the suffering itself and given to this person, but the suffering is caused by the very person who is imputed to that suffering, therefore the suffering is caused by me, if you think so. That is also not right, if the person I imputed to that suffering itself caused that suffering, then the person who causes human suffering, and the person who caused human suffering, has the property. What else is there besides human suffering? Because it is unreasonable to exist separately, because nothing different from it is observed. Second, if the person of the former life and the person of the later god are not one, but are different substances, therefore the person of the human, through accumulating the karma of being born as a god, caused the suffering of the later god and gave it to the person of the god, therefore the suffering is imputed to the person of the god. If the suffering is caused by another person, if you think so. Refuting it is divided into two: refuting from the perspective of the receiver, and refuting from the perspective of the giver. First, if the suffering of the later god arises from the other person of the former life, then after the other person caused that suffering of the god, the person of the god to whom it should be given, has the property. What else is there besides the suffering of the god?
Tibetan
ལྟར་རུང་སྟེ། དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མིའི་གང་ཟག་གཞན་ལས་ཕྱི་མའི་ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ན་མིའི་གང་ཟག་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་དེ་བྱས་ནས་གཞན་ལྷའི་གང་ཟག་ལ་སྟེར་བ་པོའི་མིའི་གང་ཟག་གཞན་དེ་ཆོས་ཅན། མིའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་གཏོགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་བྱས་མ་གྲུབ་པས་གཞན་བྱས་མི་གྲུབ་པར་བསྟན་པ། ཕུང་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་བྱས་མ་གྲུབ་པས་གཞན་བྱས་མི་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱིས་བྱས་ཞེས་པའི་བྱེད་པ་པོའི་མིའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་རང་ལས་གཞན་པ་ག་ལ་བྱེད་དེ། མིའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ལྟོས་ནས་གང་ཟག་བདག་གིས་བྱས་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། གང་ཟག་གཞན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་གང་བྱེད་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་གང་ཟག་དེའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཟག་བདག་གིས་བྱས་པར་འགྱུར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གཞན་བྱེད་པ་པོའི་མིའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་དེ་བདག་གིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ལ་བྱ་བྱེད་འགལ་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་མ་བྱས་པས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གཞན་བྱས་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་པ་དང་གྲུབ་པ་དེ་གཅིག་པ་མིའི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཅན། ལྷའི་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་བྱེད་པ་པོ་གཞན་མིའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་བདག་གིས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གཉིས་ཀས་བྱས་པ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་གཞན་རེ་རེས་བྱས་པར་གྱུར་ན་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀས་བྱས་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། གཉིས་ཀ་ཚོགས་པས་ཀྱང་མི་བྱེད་དེ། སྔར་རེ་རེ་བས་བྱས་པ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རྒྱུ་མེད་ལས་བྱུང་བ་དགག་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་བྱས། བདག་གིས་ཀྱང་མ་བྱས། གཉིས་ཀས་ཀྱང་མ་བྱས་པས་རྒྱུ་མེད་དུ་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་མི་སྣང་བ་དང་། རེས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རིག་པ་དེ་ཆོས་གཞན་ལ་སྦྱར་བ་ནི། ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་མཐའ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་བྱས་གྱུར་ན་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རིག་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་།
Chinese
因为从它没有发现差别之故。第二，如果这样从他人的人产生后来的天的痛苦，那么哪个人的痛苦是由哪个人做，然后给予其他天的人的那个人，是人，是除了人的痛苦之外的什么，因为从它没有发现差别之故。第三有二，对于有情来说，因为我所做没有成立，所以显示他所做不成立；对于蕴来说，因为我所做没有成立，所以他所做不成立。第一，痛苦由他所做，作为作者的人，是人，天的痛苦怎么会是他者所做呢？因为对于人的痛苦来说，我所做没有成立之故。周遍，他人所做的痛苦，那个人那个痛苦必须成为我所做。第二，暂时，做他者痛苦的人的痛苦之蕴不是我所做，因为自己对自己有能作所作的相违，所以自己没有做。痛苦他所做怎么会成为，和成立是一样的，人的痛苦，怎么会成为天的痛苦的作者呢？因为他的作者他人，那个人的痛苦不是我所做之故。第二，遮破二者所做，如果自己和他者各自所做，那么痛苦成为二者所做，但是，二者聚集也不做，因为之前各自所做已经遮破之故。第三，遮破从无因产生，痛苦，不是他者所做，也不是我所做，也不是二者所做，怎么会成为无因呢？如果成为无因，那么成为不能显现为知识的对境，并且成为不是相违的过失之故。第二，将道理运用到其他法上，不仅是包含于所取的五蕴的痛苦有四种方式，同样，对于外面的瓶子等事物，也没有从四种边产生，因为如果我所做的话等等的道理相同之故。第二，与教证结合，薄伽梵也（说）。
English
Because no difference is found from it. Second, if in this way the suffering of the later gods arises from another person, then which person's suffering is done by which person, and then that person who gives it to the other god person, is a person, what is it other than human suffering, because no difference is found from it. Third, there are two: for sentient beings, because what I have done is not established, it is shown that what he has done is not established; for the aggregates, because what I have done is not established, what he has done is not established. First, suffering is done by him, the person as the author, is a person, how can the suffering of the gods be done by another? Because for human suffering, what I have done is not established. Pervasive, the suffering done by another, that person's suffering must become what I have done. Second, temporarily, the aggregate of suffering of the person who does the suffering of another is not done by me, because there is a contradiction of agent and object for oneself, so oneself has not done it. How can suffering done by him become, and the establishment is the same, human suffering, how can it become the author of the suffering of the gods? Because his author, another, that person's suffering is not done by me. Second, refuting what is done by both, if oneself and another each do it, then suffering becomes done by both, but, the gathering of both also does not do it, because what was done by each before has already been refuted. Third, refuting arising from no cause, suffering, is not done by another, nor is it done by me, nor is it done by both, how can it become without cause? If it becomes without cause, then it becomes unable to appear as the object of knowledge, and it becomes the fault of not being contradictory. Second, applying the reasoning to other dharmas, not only is the suffering contained in the five aggregates of grasping in four ways, similarly, for external objects such as vases, there is also no arising from the four extremes, because the reasoning is the same as if I had done it, etc. Second, combining with scripture, the Bhagavan also (said).