Tibetan
ཆི་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཕན་ཚུན་མི་ལྟོས་པས་གཉིས་ཀའང་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་ལ་སྔ་ཕྱི་དང་ལྷན་ཅིག་གི་རིམ་པ་དེ་དག་མི་སྲིད་པའི་སྐྱེ་བ་དེ་དང་རྒ་ཤི་དེ་ཆོས་ཅན། འཕགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་དང་མེད་ཅེས་སྒྲ་རྟོག་གིས་ཅིའི་ཕྱིར་ན་སྤྲོ་བར་བྱེད་དེ་སྤྲོ་བར་མི་མཛད་དེ། ཡང་དག་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། བྱིས་པ་ལ་སྦྱར་ན་སྤྲོ་བར་མི་རིགས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའང་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་རིག་པ་དེ་ཆོས་གཞན་ལ་བསྒྲེ་བ་ནི། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་འབའ་ཞིག་སྔོན་གྱི་མཐའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དང་ནི། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་མཚན་གཞི་ཉིད། །ཚོར་དང་ཚོར་པོ་ཉིད་དང་ནི། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པ། །དོན་ཡོད་གང་དག་ཅི་ཡང་རུང་། །ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། གཅིག་སྔོན་དུ་གྲུབ་པའི་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་ཤི་ལ་སྔ་ཕྱི་དང་ལྷན་ཅིག་འགོག་པའི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལུང་དང་སྦྱར་བ་ནི་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་གྱི་མདོ་ལས། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ན། །གཟོད་ནས་ཞི་ཞིང་མ་སྐྱེས་པ། །རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །ཆོས་རྣམས་མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན། །ཞེས་འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟོད་མ་ནས་ནི་སྟོང་ཞིང་མ་འོངས་ཆོས། །སོང་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་གནས་ཀྱིས་དབེན། །སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་སྙིང་པོ་མེད། །ཐམས་ཅད་དག་ཅིང་རྣམ་དག་ནམ་མཁའ་བཞིན། །རྒྱལ་བའི་ཆོས་ནི་གང་དག་རབ་སྟོན་པ། །དེ་ཡང་མི་ཟད་པས་ན་མི་མཐོང་སྟེ། །ཆོས་འདི་སྔ་ནས་བདག་མེད་སེམས་ཅན་མེད། །དེ་དག་རབ་ཏུ་སྟོན་ཀྱང་ཟད་མི་འགྱུར། །བཏག་པ་ཙམ་དུ་བརྟགས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན། །འཁོར་བ་ལ་ནི་མཐའ་མ་མི་རྙེད་དེ། །གང་དག་སྔོན་བྱུང་མཐའ་ནི་མཚན་ཉིད་མེད། །མ་འོངས་དུས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །འདི་ཡི་འགྲོ་དང་འོང་བ་རྙེད་མིན་བཞིན། །ཕུང་པོ་དག་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་ནི། །ནང་ཡང་སྟོང་ལ་ཕྱི་རོལ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་བདག་གིས་དབེན་ཞིང་གནས་མེད་པ། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་འདྲ་འདི་དག
Chinese
因为会坏灭，并且互相不依赖，所以二者都变成无因的缘故。第三，对于不可能存在先后和同时次第的生和死，有情。诸位圣者为何不以“真实存在”和“不存在”的言语概念来戏论呢？因为他们如实照见。如果对孩童说，是不应理的，因为在任何方面都无法确定，经释中也这样说了。第二，将此理与他法相比：轮回的自性，仅仅是生和死，不仅没有前际，而且，因和果本身，以及，体性和所依处本身，感受和感受者本身，知和所知等等，任何有意义的事物，一切互相依赖的事物，也同样如此。因为一个先成立的前际，和同时存在是不可能的，所以在胜义中成立为无自性。因为对于生和死，一切遮止先后和同时的道理都是相同的。第二，与圣教结合，如《圣宝云经》中说：“法轮转动时，本来寂灭且不生，自性涅槃之法，怙主您已宣说。”这是圣大菩萨除盖障对薄伽梵的赞颂。同样，“从本以来即空性，未来之法亦如是，已逝无有亦无处，远离处所性空寂，如幻之性恒无实，一切清净如虚空。胜者之法若宣说，以其不尽故不见，此法先来无我无有情，纵然善说亦不尽。仅是假立而宣说，轮回之中不得边，何者先前生起无体性，未来之时亦应知。此之去来不可得，蕴界诸处亦如是，内外皆空无我性，无有处所法之性，法性如是此等法。”
English
Because they will perish, and because they do not depend on each other, both become causeless. Third, sentient beings, with respect to birth and death, which are impossible to have sequential or simultaneous order. Why do the noble ones not engage in verbal concepts of "truly existing" and "not existing"? Because they see things as they truly are. If you tell a child, it is unreasonable, because it cannot be determined in any way, and this is also stated in the commentary. Second, compare this reason with other dharmas: The nature of samsara, which is merely birth and death, not only has no beginning, but also, cause and effect themselves, as well as, nature and object themselves, feeling and the feeler themselves, knower and the knowable, etc., any meaningful thing, all interdependent things, are also the same. Because an earlier established beginning, and simultaneous existence are impossible, therefore it is established as being without self-nature in the ultimate sense. Because for birth and death, all the reasons for negating before and after and at the same time are the same. Second, in conjunction with the scriptures, as it says in the 《Holy Jewel Cloud Sutra》: "When the wheel of Dharma is turned, it is originally peaceful and unborn, the Dharma of self-nature Nirvana, the Protector has declared." This is the praise of the Bhagavan by the great holy Bodhisattva Sarvanivaranaviskambhin. Similarly, "From the beginning, it is emptiness, so is the future Dharma, the past is without existence and without place, devoid of place and empty in nature, the nature of illusion is always without essence, all is pure and pure like the sky. If the Dharma of the Victorious One is proclaimed, it is not seen because it is inexhaustible, this Dharma has no self and no sentient beings from the beginning, even if it is well spoken, it will not be exhausted. It is only nominally established and spoken, no end is found in samsara, whatever arises earlier has no nature, the future time should also be known. The coming and going of this is unattainable, the aggregates, realms and elements are also like this, inside and outside are empty and without self-nature, the nature of the Dharma without place, the nature of Dharma is like this, these dharmas."
Tibetan
་ནི། །མར་མེ་མཛད་པ་མཐོང་ནས་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟོགས། །ཇི་ལྟར་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ལྷ་མིར་བཅས་པར་རྟོགས་པར་གྱིས། །ལོག་པ་ཡང་དག་མ་ཡིན་བརྟགས་པ་ཡི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དུག་གིས་འགྲོ་བ་གདུངས། །ཐུགས་རྗེའི་སྤྲིན་ལས་ཞི་བ་བསིལ་བའི་ཆུ། །འདྲེན་པ་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ནི་རབ་ཏུ་ཕོབ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་བསྟན་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ནི། དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་བཤད་ཡང་དག་ལྟ་བའི་འོད་ཟེར་ལས། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །།གསུམ་པ་བརྟན་པ་སྡུག་བསྔལ་དགག་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་འབྲེལ་ནི། དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་བཀག་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་། འཆི་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་བརྟེན་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པར་གསུངས་པས། དེའི་རྟེན་གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་མཐའ་བཞིར་སྐྱེ་བ་མེད་པས་དེའི་རྟེན་གང་ཟག་གི་བདག་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལ་གཉིས་ལས་དང་པོ་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་མཐའ་བཞིར་གྲུབ་པ་དགག རིགས་པ་དེ་ཆོས་གཞན་ལའང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟོག་གེ་པའི་འདོད་པ་འགོད། དེ་ཉིད་སུན་དབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་གྱི་ཡོད་ན་མཐའ་བཞི་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་དགོས་པས་གང་ལས་སྐྱེ་རྟོག་དྲང་། དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ་ཁ་ཅིག སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས་པ་དང་། རང་གི་སྡེ་པ་དག་སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་དང་། གཅེར་བུ་པ་དག་གཉིས་ཀས་བྱས་པ་དང་། རྒྱང་འཕེན་པ་དག་རྒྱུ་མེད་ལས་བྱུང་བར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དམ་བཅའ་མདོར་བསྟན། འཐད་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་མཐའ་བཞི་ལས་བྱུང་བ་དེ་ནི་བྱ་བར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་པ་སྟེ་འཐད་པ་འོག་ནས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་གཞན་རེ་རེ་བས་བྱས་པ་དགག གཉིས་ཀས་བྱས་པ་དགག རྒྱུ་མེད་ལས་བྱུང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་བྱས་དང་གཞན་བྱས་དགག གང་ཟག་ལ་ལྟོས་པའི་བདག་བྱས་དང་གཞན་བྱས་དགག བདག་བྱས་མ་གྲུབ་པས་གཞན་བྱས་མི་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་བྱས་དགག་པ་དང་། གཞན་བྱས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང
Chinese
是。你见到燃灯佛后就领悟了。正如你自己后来领悟的那样。同样要让天人等众生领悟。对于颠倒的、不正确的、经过考察的。贪欲嗔恨毒害使众生痛苦。从慈悲的云中降下寂静清凉的水。引导甘露的河流充分降临。这样宣说，开示的方式与之前相同。第三是，《中观根本慧论》的释论，即《正确见解之光》中。考察前世和后世的边际，名为第十一品之释。第三，对于确立的痛苦的破斥，有三点。第一，解释品之间的关联是。如此虽然遮止了人我，但是经典中说生是痛苦。老和。病和。死是痛苦，这样宣说了依赖的痛苦是存在的。如果有人问，那么它的所依，人我也是存在的吗？痛苦本身没有从四边产生，因此它的所依，人我也不存在，为了显示这个道理，所以撰写了这一品。第二，解释论典本身，分为两部分，第一部分是通过理证来成立，又分为两部分：破斥痛苦在四边中成立；将此理证也应用于其他法。第一部分分为两部分：安立论师的观点；驳斥该观点。第一是：如果痛苦是自性存在的，那么必须从四边中的任何一边产生，因此要如实思考从何而生。对此，一些数论派认为，痛苦是自我所造；自宗的一些人认为，痛苦是他人所造；裸形派认为，痛苦是二者所造；顺世外道认为，痛苦是无因而生。第二部分分为两部分：简要地宣誓；详细地解释道理。第一是：痛苦从四边产生，这是不合理的，即将在下面解释道理。第二部分分为三部分：破斥自他各自所造；破斥二者共同所造；破斥无因而生。第一部分分为三部分：破斥依赖于蕴的自造和他造；破斥依赖于人我的自造和他造；显示由于自造不成立，因此他造也不成立。第一部分分为两部分：破斥自造；破斥他造。第一是：如果痛苦是取蕴
English
Yes. You realized it after seeing Dipamkara Buddha. Just as you yourself later realized it. Similarly, let gods and humans and other beings realize it. For the inverted, incorrect, and examined. Greed, hatred, and poison cause suffering to beings. From the clouds of compassion, descend the tranquil and cool water. Guide the stream of nectar to fully descend. Thus it is said, the way of teaching is the same as before. The third is, in the commentary on the Root Wisdom of the Middle Way, the Light of Correct View. Examining the limits of the past and future, called the eleventh chapter's explanation. Third, regarding the refutation of established suffering, there are three points. First, the connection between explaining the chapters is. Although the self of the person is thus negated, the sutras say that birth is suffering. Old age and. Sickness and. Death is suffering, thus it is said that dependent suffering exists. If someone asks, then its basis, the self of the person, also exists? Suffering itself does not arise from the four extremes, therefore its basis, the self of the person, does not exist either, in order to show this reason, this chapter is written. Second, explaining the treatise itself, divided into two parts, the first part is to establish through reasoning, which is also divided into two parts: refuting that suffering is established in the four extremes; applying this reasoning to other dharmas as well. The first part is divided into two parts: establishing the views of the debaters; refuting that view. The first is: if suffering is inherently existent, then it must arise from any of the four extremes, therefore one must truly contemplate from where it arises. To this, some Samkhyas believe that suffering is created by the self; some of their own schools believe that suffering is created by others; the naked ascetics believe that suffering is created by both; the Lokayatas believe that suffering arises without cause. The second part is divided into two parts: briefly making a vow; explaining the reasons in detail. The first is: suffering arising from the four extremes is unreasonable, the reasons will be explained below. The second part is divided into three parts: refuting that self and other each create it; refuting that both create it together; refuting that it arises without cause. The first part is divided into three parts: refuting the self-created and other-created dependent on the aggregates; refuting the self-created and other-created dependent on the person; showing that because self-creation is not established, therefore other-creation is also not established. The first part is divided into two parts: refuting self-creation; refuting other-creation. The first is: if suffering is the aggregates of appropriation,