Tibetan
་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པས་སྟོན་པ་ལ། །མཆོད་པར་བརྗོད་པ་འབྲས་མེད་མིན། །བསྟན་བཅོས་དང་ནི་སྟོན་པ་ལ། །གུས་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་གཞན་དུ་མིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་བསྡུས་དོན་ནི། གང་གིས་དང་། གང་ལ་དང་། ཅི་ལྟར་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་དང་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ཚིག་གི་དོན་ནི་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་པ་བཤད་པའི་གཞིར་བླངས་ཏེ། དེ་ལ་གང་གིས་དང་། གང་ལ་དང་། ཅི་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྩོམ་པ་པོ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་བདག་གིས་ཞེས་པ་དོན་གྱིས་ཐོབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་དང་། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱབས་འོས་དཀོན་མཆོག་གི་གཙོ་བོ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཞེས་པ་སྟེ། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་དགྲ་བཅོམ་གསུམ་ཀ་ལ་འཇུག་ཀྱང་། རྫོགས་པའི་ཞེས་སྨོས་པས་སྤངས་རྟོགས་མ་རྫོགས་པ་ཉན་རང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་ལ་གནས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གང་དང་ལྡན་སྙམ་པ་ལ་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྨྲ་བ་ནི་རང་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་གཞན་ལ་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྨྲ་བ་པོ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་དང་། སངས་རྒྱས་པའི་སྟོན་པ་གཞན་ལས་ཀུན་སློང་ཐུགས་རྗེ་ཉིད་དང་། ངོ་བོ་སྙན་ཞིང་འཇམ་པ་ཉིད་དང་། བརྗོད་བྱ་བདེན་པ་ཉིད་དང་། འབྲས་བུ་ཕན་པ་ཉིད་དང་། གདུལ་བྱ་ལ་མཚམས་པ་ཉིད་དང་། དུས་སུ་འབྱུང་བ་ཉིད་དང་། དྲི་བོ་ཅོག་ལུང་སྟོན་པ་ཉིད་དེ། ཁྱད་པར་བདུན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་དམ་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྨྲ་བའི་སེང་གེ་དང་། སྨྲ་བའི་ཟླ་བ་དང་། སྨྲ་བའི་ཁྱུ་མཆོག་དང་། སྨྲ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་གང་བསྟན་པས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པར་གྱུར་ཅེ་ན། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་བསྟན་པས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པར་གྱུར་ཅེས་སྦྱར་ཏེ། འདི་ལ་བསྟན་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རང་བཞིན་དང་། དེ་བསྟན་པས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དང་། དེ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ། ཁྱད་པར་གྱི་གཞི། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གཞི་དང་། ཆོས་ཀྱི་གཅིག་དང་ཐ་དད་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་སྐད་དོད་ལ་ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་ལ། པྲ་ཏཱི་ཏྱ། ས་མུཏྤཱ་ད་ཞེས་པ་ཡོད་ལ། འདི་ལ་སྒྲ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲ་བཤད་པ་དང་། ལུགས་གཞན་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི
Chinese
导师本人说：著论对导师，供养并非无意义。著论与导师，为了生起敬意而非其他。如是说。第二，略义是：以何供养？向何供养？如何供养？共有三个方面。第三，词义方面，以“顶礼”作为解释的基础。对此，以何顶礼？向何顶礼？如何顶礼？共有三个方面。第一，作者导师龙树我，从意义上已经获得。第二方面有三个：本体，殊胜，以及其原因。第一是：应皈依的怙主，圆满的佛陀，即是对其顶礼。一般来说，佛陀之声，三乘的三种阿罗汉都可以包括，但因为说了“圆满”，就与断证未圆满的声闻缘觉有所区别，是十一地普光地。第二是：如果认为其具有何种殊胜的法，则说“语者中的殊胜者”。所谓语者，就是将自己证悟的意义向他人宣说。而语者又分为世间语者，外道语者，以及佛教的导师，与其他导师不同的是，其发心是慈悲，本体是悦耳柔和，所说是真谛，结果是有益，与所化相符，应时而生，能回答所有问题。以这七种差别而显得殊胜，因此成为殊胜者。因此也说了“语狮子”，“语月”，“语牛王”，“语王”。第三，以何所诠说而成为语者中的殊胜者呢？以诠说缘起而成为语者中的殊胜者。对此，有能诠说的缘起自性，以及以诠说此而成为语者中的殊胜者的道理，以及诠说此的必要，共有三个方面。第一方面也有三个：差别的基础，差别的法的基础，以及对法的一与异的思考。第一是：缘起的梵语是：Pratītya（प्रतीत्य， प्रतीत्य，依靠），Samutpāda（समुत्पाद，समुत्पाद，生起）。对此，有立宗，解释词义，以及破斥其他宗派，共有三个方面。第一是：
English
The teacher himself said: Offering homage to the teacher by composing treatises is not meaningless. It is not for any other reason than to generate respect for the treatises and the teacher. Thus he spoke. Secondly, the condensed meaning is: With what, to whom, and how is homage offered? There are three aspects. Thirdly, the meaning of the words is taken as the basis for explaining "I prostrate." Regarding this, with what, to whom, and how is prostration made? There are three aspects. The first is: The author, the teacher Nāgārjuna, I, is obtained in meaning. The second has three aspects: the essence, the supreme, and the reason for it. The first is: The worthy refuge, the chief of the Jewels, the perfect Buddha, that is to whom I prostrate. In general, the term Buddha applies to all three Arhats of the three vehicles. However, because it is said "perfect," it is distinguished from the Hearers and Solitary Realizers who have not perfected abandonment and realization, and is the eleventh, the All-Illuminating Ground. The second is: If one wonders what special qualities it possesses, it is said to be "the supreme of speakers." A speaker is one who explains the meaning they have realized to others. Furthermore, speakers are worldly, non-Buddhist, and Buddhist teachers. Unlike other teachers, their motivation is compassion, their essence is pleasing and gentle, what is said is truth, the result is beneficial, it is appropriate for those to be tamed, it arises at the right time, and it answers all questions. It becomes supreme because it is distinguished by these seven distinctions. Therefore, it is also called "lion of speakers," "moon of speakers," "chief of speakers," and "king of speakers." The third is: By teaching what does it become the supreme of speakers? By teaching dependent origination, it becomes the supreme of speakers. Regarding this, there are three aspects: the nature of dependent origination to be taught, the way in which teaching it makes one the supreme of speakers, and the necessity of teaching it. The first aspect also has three aspects: the basis of distinction, the basis of the qualities of distinction, and the consideration of the oneness and otherness of phenomena. The first is: The Sanskrit term for dependent origination is Pratītya (प्रतीत्य, pratītya, relying on), Samutpāda (समुत्पाद, samutpāda, arising). Regarding this, there are three aspects: establishing the term, explaining the meaning of the term, and refuting other systems. The first is:
Tibetan
། ཨིཎ་འགྲོ་བ་ལའོ་ཞེས་པའི་བྱིངས་བཞག ཎ་ཡིག་ནི། པན་ལ་ཨིཎ་ཨིང་དག་གི་ག་མིའོ། །ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཡིན་པས་དབྱི། ཉེར་བསྒྱུར་པྲ་ཏི་སྔོན་དུ་བཞག ཨ་ལམ་ཁ་ལུ་དག་ལ་དགག་པ་ལ་ཀྟྭཱ་ཡང་ནའོ། །མིང་ལས་སོ། །བྱེད་པ་པོ་གཅིག་དག་གི་སྔ་མའི་དུས་ལའོ། །ཞེས་པས་ཀྟྭཱའི་རྐྱེན་བྱིན། ཀ་ཡིག་ནི་ཀ་ལ་ཡཎ་བཞིན་ཡང་སྟེ། ཞེས་པའི་དོན། བསྡུས་བ་ལ་འབྱུང་བ་ལ་ན་གཉིས་མིན་པའི་ཀྟྭཱའི་ཡབ་བོ། །ཞེས་པས་ཏྭ་ཡབ་ཏུ་བཏང་། བ་ཡིག་ནི་བྱིངས་ཀྱི་མཐའ་ས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ལ་ཏའོ། །ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པས་དབྱི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏ་ཨཱ་ག་མ། ཏིའི་ཨི་ཡིག་རིམ་པ་ལས་མ་འདས་པར་འཕྲལ། མཚུངས་པ་འདྲ་བའི་ཡི་གེ་ལ་རིང་པོར་འགྱུར་ཏེ་ཕ་རོལ་ལའང་དབྱིའོ། །ཞེས་པས་ཨི་སྔ་མ་རིང་པོ། ཕྱི་མ་དབྱི། རྟགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཚིག་ལ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོའོ། །ཞེས་པས་རྣམ་དབྱེ་དང་པོའི་གཅིག་ཚིག་སི་བྱིན། གཞན་ལས་འཇིག་གོ །མི་ཟད་པ་ལས་ཀྱང་ངོ་། །ཞེས་པས་སི་འཇིག་སྟེ། ཀྟྭཱའི་རྐྱེན་ནི་མི་ཟད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བྱེད་དབྱངས་མེད་པ་ཕ་རོལ་གྱི་ཡི་གེར་དྲངས་པས། པྲ་ཏཱི་ཏྱ་ཞེས་པའོ། །ཡང་། པ་ར་འགྲོ་བ་ལའོ་ཞེས་པའི་ཁམས་ལ་ཉེར་བསྒྱུར་ས་མ་དང་ཨུཏ་སྔོན་དུ་བཞག ཁམས་མཐའི་ཨ་ཡིག་བརྗོད་པའི་དོན་ཡིན་པས་དབྱི། པད། བཙ། བིཤ། པྲྀཤ། ཨུཙ་རྣམས་ལས་གྷཉའོ། །ཞེས་པས་གྷཉ་རྐྱེན་དུ་བྱིན། ཉ་ཡིག་ནི། གྲུབ་པ་ཉ་ཎ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ་ཨི་ཙ་གཞན་དུའོ། །ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཡིན་པས་དབྱི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཨིན་ཨིཙ་ཨཊ་རྣམས་ཀྱི་ཨའི་ཨུ་པ་དྷཱ་རིང་པོ་ཏེ་ནཱ་མི་རྣམས་ཀྱིའང་འཕེལ་བའོ། །ཞེས་པས་པའི་ཨ་རིང་པོར་སོང་། གྷའི་ཨ་ཡིག་རིམ་པ་ལས་མ་འདས་པར་འཕྲལ། གྷ་ཡིག་ནི་ཙ་ཛ་དག་གི་དྷུ་ཊ་གྷ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ལ་ཀ་གདག་གོ །ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཡིན་པས་དབྱི། རྟགས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཚིག་ལ་རྣམ་དབྱེ་དང་པོའོ། །ཞེས་པས་སི་བྱིན། སིའི་ཨི་ཡིག་ནི་སི་ལ་ནུའོ། །ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཡིན་པས་དབྱི། རེ་ཕ་དང་ས་དག་གི་རྣམ་པར་བཅད་པའོ་ཞེས་པས། ས་རྣམ་བཅད། གསལ་བྱེད་དབྱངས་མེད་ཕ་རོལ་གྱི་ཡི་གེར་དྲངས་པས། ས་མུཏྤཱ་དཿཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། པྲ་ཏཱི་ཏྱ་ས་མུཏྤཱ་དཿཞེས་པའི། པྲ་ཏི་ཕྲད་པའི་དོན་དང་། ཨི་ཏི་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ལས། འདིར་ཉེར་བསྒྱུར་གྱི་བྱིངས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས། པྲ་ཏཱི་ཏྱ། ཞེས་པས་ཕྲད་པ་ཉིད་ལ་འཇུག་སྟེ། སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ནི་སྟོབས་ལྡན་ཡང་།
Chinese
将“ཨིཎ་འགྲོ་བ་ལའོ་”作为词根。字母ཎ་是“པན་ལ་ཨིཎ་ཨིང་དག་གི་ག་མིའོ”的特殊含义，因此省略。前置近反义词“པྲ་ཏི་”。对于否定“ཨ་ལམ་ཁ་ལུ་དག་”，也可以使用后缀“ཀྟྭཱ”。从名词开始。“བྱེད་པ་པོ་གཅིག་དག་གི་སྔ་མའི་དུས་ལའོ”因此给予后缀“ཀྟྭཱ”。字母ཀ་的含义是“ཀ་ལ་ཡཎ་བཞིན་ཡང་སྟེ”。在缩写中出现，而不是两个ན་的“ཀྟྭཱ”的ཡབ་བོ。因此将ཏྭ་作为ཡབ་。字母བ་的含义是“词根的结尾ས་与ཏའོ相连”，因此省略。因此，给予ཏ་ཨཱ་ག་མ。字母ཏིའི་ཨི་没有超出顺序立即出现。相似的字母会变长，并且在其他地方也会省略。因此，第一个ཨི་变长，第二个省略。对于表示意义的词，是第一格。因此给予第一格的单数形式སི་。从其他事物中毁灭。也从不灭的事物中。因此སི་毁灭，因为“ཀྟྭཱ”的后缀是不灭的。当无声的辅音被带到后面的字母时，就是“པྲ་ཏཱི་ཏྱ་”。此外，将“པ་ར་འགྲོ་བ་ལའོ་”作为词根，前置近反义词“ས་མ་”和“ཨུཏ་”。词根结尾的字母ཨ་表示意义，因此省略。“པད། བཙ། བིཤ། པྲྀཤ། ཨུཙ་”等词给予后缀“གྷཉ”。字母ཉ་是“གྲུབ་པ་ཉ་ཎ་与ཨི་ཙ་相连”的特殊含义，因此省略。因此，“ཨིན་ཨིཙ་ཨཊ་”等的ཨའི་ཨུ་པ་དྷཱ་变长，ཏེ་ནཱ་མི་等也增长。因此པའི་ཨ་变长。字母གྷའི་ཨ་没有超出顺序立即出现。字母གྷ་是“ཙ་ཛ་等的དྷུ་ཊ་གྷ་与ཀ་相连”的特殊含义，因此省略。对于表示意义的词，是第一格。因此给予སི་。字母སིའི་ཨི་是“对于སི་是ནུའོ”的特殊含义，因此省略。“རེ་ཕ་和ས་等的区分”因此区分ས་。当无声的辅音被带到后面的字母时，就是“ས་མུཏྤཱ་དཿ”。第二种是“པྲ་ཏཱི་ཏྱ་ས་མུཏྤཱ་དཿ”。“པྲ་ཏི་”是相遇的意思。“ཨི་ཏི་”是去的意思。在这里，近反义词的词根被压制。“པྲ་ཏཱི་ཏྱ”，因此表示相遇本身。虽然词的词根是强大的。
English
The root is taken as "Iṇa 'gro ba lao". The letter ṇa is the special meaning of "Pan la Iṇa Ing dag gi ga mi'o", so it is omitted. The near antonym "Pra ti" is placed in front. For negating "A lam kha lu dag", the suffix "ktvā" can also be used. Starting from the noun. "Byed pa po gcig dag gi snga ma'i dus lao" therefore gives the suffix "ktvā". The meaning of the letter ka is "ka la yaṇa bzhin yang ste". It appears in the abbreviation, and is not the yab bo of "ktvā" which is not two na. Therefore, take tva as yab. The meaning of the letter ba is "the end of the root sa is connected to ta'o", so it is omitted. Therefore, give ta āgama. The letter ti'i i does not exceed the order and appears immediately. Similar letters become long, and are also omitted elsewhere. Therefore, the first i becomes long, and the second is omitted. For words that express meaning, it is the first case. Therefore, give the singular form si of the first case. Destruction from other things. Also from imperishable things. Therefore, si is destroyed, because the suffix of "ktvā" is imperishable. When a silent consonant is brought to the following letter, it is "pratītya". In addition, take "para 'gro ba lao" as the root, and place the near antonyms "sa ma" and "ut" in front. The letter a at the end of the root expresses meaning, so it is omitted. The words "pad, btsa, biś, pṛś, uca" etc. are given the suffix "ghaña". The letter ña is the special meaning of "grub pa ña ṇa is connected to ica", so it is omitted. Therefore, the āi upadhā of "in ic aṭ" etc. becomes long, and te nāmi etc. also increase. Therefore, pa'i a becomes long. The letter gha'i a does not exceed the order and appears immediately. The letter gha is the special meaning of "ca ja etc.'s dhūṭa gha is connected to ka", so it is omitted. For words that express meaning, it is the first case. Therefore, give si. The letter si'i i is the special meaning of "for si is nu'o", so it is omitted. "The distinction between re pha and sa etc." therefore distinguishes sa. When a silent consonant is brought to the following letter, it is "samutpādaḥ". The second is "pratītyasamutpādaḥ". "Prati" means encounter. "Iti" means to go. Here, the root of the near antonym is suppressed. "Pratītya", therefore it expresses the encounter itself. Although the root of the word is powerful.